Hoe overleef ik deze NICU periode?

Vandaag de zoveelste die ons fijne feestdagen wenst. Er is dit jaar niets fijns aan mensen!! denk ik dan. Eigenlijk denk ik iets anders, maar die woorden zal ik hier niet herhalen. Is het nou zo moeilijk om te begrijpen? Hoe ongelooflijk k*t dit is? Want hier zit ik dan op 1e Kerstdag. Alleen op de bank. Oudste twee kinderen in bed en man nog terug naar het ziekenhuis om ons kindje op de neo te zien en hem niet de hele avond alleen te laten zijn met Kerst. Wat had ik me deze Kerst anders voorgesteld. Een dikke buik op de kerstfoto, samen gezellig aan tafel. Nog even genieten van ons gezin van 4 voordat de kleine in 2021 geboren wordt. De realiteit is dat we een kleintje op de neo hebben liggen, met een infectie, 2 kinderen die al weken van hot naar her gesleept worden. Een keizersnede waarvan er geen tijd is om te herstellen en twee kersverse ouderrs die niet meer weten waar ze de energie en kracht vandaan moeten halen om overeind te blijven staan. 


Hoe dan??? denk ik elke dag. HOE moeten we dit nog weken volhouden? Want ik trek het niet meer. Ik wil instorten. Ik wil me verstoppen onder mijn dekbed. Met een dikke buik. Zonder al deze zorgen. Zonder me elke dag naar het ziekenhuis te moeten slepen. Weer uren daar zijn. Weer geen verbetering. Weer een leeg huis. God wat is die leegte pijnlijk. Elke keer als je thuis bent word je eraan herinnerd dat je moeder bent geworden en toch met lege handen staat. Zo leeg dat het fysiek gewoon pijn doet. Dat het voelt alsof je je kind nooit mee naar huis gaat krijgen. En dan, al die enge verhalen die je hoort over prematuren. Alle problemen, alle beren op de weg. Alle infecties die nog op de loer liggen. En dan krijg je de gerustellende woorden uit je omgeving: kop op, hij mag vast snel mee naar huis. 


En dan denk ik: het enige dat ik met jouw kop wil doen is iets heel anders. 


 


 


 

2458 x gelezen, 4

In Overig

reacties (5)


  • hope07

    Hoe gaat het nu met jullie?

  • Linde-1

    Sterkte ♥️.. Deze periode is echt overleven en heel pittig weet ik uit ervaring. Niet wetende wanneer hij thuis mag komen en hoe dat zal zijn.

    Alleen bij mij was het de oudste die veel te vroeg is geboren, dus we hadden alle tijd voor hem in het ziekenhuis. Dat lijkt me echt pittig als je thuis nog kinderen hebt. Vraag uitgestelde kraamzorg aan straks, het is maar 15 uur. Maar kan toch even helpen. Vraag ook zoveel mogelijk familie en vrienden om hulp voor zover dat kan met Corona.

    En hou een dagboekje bij. Dat heeft mij geholpen met de verwerking van die pittige periode.

    Dat mensen zeggen, hij komt vast zo thuis bedoelen ze vaak goed maar het is zo vervelend om te horen.

    Of als hij straks thuis is dat mensen denken dat het ook klaar is en verder alles goed is, terwijl dat vaak niet zo is.

    Probeer die opmerkingen langs je te laten gaan, hoe lastig dat soms ook is.

    Jullie kunnen dit als gezin 💪♥️

  • Zeldawarrior

    Wat ontzettend balen, dat begrijp ik helemaal! Wij zijn in juli ook onverwachts eerder bevallen en onze dochter moest ruim 4 weken blijven op de afdeling neonatologie. De leegte in je armen is schrijnend! Gefeliciteerd met jullie kindje ik hoop dat alles vanaf nu goed gaat en ik wens jullie heel veel sterkte en liefde toe. Hopelijk brengt 2021 toch nog een heleboel moois! 🤗

  • Nog-even!

    Heel veel sterkte, meid!! Ik bid voor jullie.❤

  • Zwaantjee

    Hier ook een mama met een kleine op de neo. Ik begrijp en voel je frustratie, verdriet, angst en alle andere emoties die nog komen of al zijn geweest.

    Mijn kleine man is geboren met 27+2 en ligt komende dinsdag al tien weken in het ziekenhuis.

    Ik kan het niet beter voor je maken, maar wellicht heb je wat aan dingen die ik doe.

    1. Waar mogelijk een vast bezoek ritme inplannen, zo krijg ik structuur in mijn dag en heb ik niet het gevoel dat ik constant aan het vliegen ben.

    2. Bekijk op welk moment van de dag jullie even een moment rust kunnen pakken. En ja, ik ken de tweestrijd tussen hart en hoofd, maar op een dag komt die kleine ook echt thuis en die heeft niks aan ouders die volledig zijn ingestort. Jullie welzijn is ook belangrijk!

    3. Probeer van de kleine dingen ook te genieten. Mogen jullie buidelen? Doe dat en maak contact met hem/haar. Maak er voor jullie een waardevol moment van.

    4. Hoe verwerk jij dingen graag? schrijven? praten? Vraag desnoods om een maatschappelijk werker in het ziekenhuis. Zij kunnen ook op praktisch vlak meedenken.

    5. Heeft het ziekenhuis een webcam optie zodat je op afstand toch je kleine kan zien? Bel je naar de afdeling als je even behoefte hebt om te weten hoe het gaat?

    6. Google niet naar verhalen, maar kijk naar je eigen kind. Vragen? stel ze aan de artsen en je krijgt antwoord op basis van wat ze zien bij jullie kindje. Negatieve ervaringen van anderen moet je nu niet willen lezen. Het kan namelijk ook gewoon goed gaan.

    Voor de komende tijd heel veel sterkte. Nee, het is niet makkelijk en het doet ongelofelijk veel pijn.