Balen en teleurgesteld zijn: waarom niet blij met zwangerschap

Shit. Ik had dit niet verwacht. De eerste weken waren onzeker met bloedverlies en herhaalde miskramen. Kon het niet hechten daar nog op afschuiven. Maar nu, 27 weken zwanger ben ik door mijn smoesjes heen. En ik baal ervan. Van hoe ik me voel. Ik wilde nog graag een 3e (en laatse keer) een zwangerschap meemaken. Dat gevoel dat je als moeder hebt als je kleintje in je armen ligt. De streken die ze uithalen als ze gaan peuterpuberen en de uitspraken die ze doen als ze kleuters zijn. Ik heb er al 2. Een derde zou de kers op de taart zijn. Het zou ons niet meer compleet maken dan we al waren. Ook niet gelukkiger. Maar gewoon nog een keertje.. Dat zou toch heerlijk zijn? En het was ons gegund. 


 


Maar waarom waarom voel ik me dan zo? Shit wat zit ik in de knoop met mezefl en mijn gevoel. Ik wilde dit toch graag? Van dat gevoel is nu weinig meer over. Waar komt het vandaan? Is het onzekerheid? Voor het eerst kan ik me totaal niet voorstellen bij dit kleintje in mijn buik. Aai ik niet liefkozend over mijn dikke baby bump. Maar voel ik me rot. Rot en schuldig naar dit kindje die meer verdient. Maar ik kan er niets aan doen. Als je me dit van te voren had verteld, dat ik me zo zou voelen, dan had ik je voor gek verklaard. 


 


 


De hoop dat het gevoel nog gaat komen, geef ik bijna op met 27 weken zwangerschap. De angst voor de bevalling wordt steeds erger. Wat als ik straks dit gevoel blijf houden? Welke mama's herkennen zich hierin en vooral, give me some hope: bij wie was het direct weg. En aan de andere kant: bij wie duurde het wel een tijdje? Want eerlijk en puur, daar ben ik van.. Als het na de bevalling niet rozengeur en maneschijn was, dan is dat ook zoals het was. 


 


 


 


 

3723 x gelezen, 3

In Overig

reacties (23)


  • Trotsemama<3

    Kan het zijn dat je onbewust weet dat dit je laatste zwangerschap is? Dat je dus onbewust niet geniet en je het gevoel van genieten niet toe laat zeg maar??

    Ik roep maar iets he maar zou me dat ergens voor kunnen stellen..

  • Shocked3

    Nou daar zeg je ook wat... Ik heb dat misschien wel deels. Er ligt dan nogal een druk op: het duurt maar 9 maanden dus je 'moet' er ook dan van genieten want dit is de laatste.. En ik heb altijd geroepen dat ik 9 maanden op de bank over mijn buik aaiend zou gaan liggen. (weer dat plaatje en verwachtingen) Nou alles behalve dat heb ik gedaan. Dus wel een hele goede om over na te denken.

  • Trotsemama<3

    Precies.. je hebt te veel verwachtingen en je verwacht te veel van jezelf. En verwachtingen kunnen dan dus ook heel erg tegenvallen en teleurstellend zijn.

    Denk er eens over na meos en probeer t eens een beetje los te laten allemaal. (Makkelijk gezegd van een buitenstaander maar toch🤪)

    Veel liefs voor jou

  • R_98

    Ken je toevallig dat gevoel, dat je verliefd bent op een bepaalde voorstelling? Je romantiseerd een bepaald idee, een derde kindje was de kers op de taart geweest, dat zou het gezin Compleet maken. En nu je zwangerschap niet loopt zoals je gehoopt had, voel je je teleurgesteld. Dit komt helaas heel veel voor, ik heb het zelf ook meegemaakt bij mijn eerste en enige kind. Ik had zo'n mooie voorstelling van hoe het allemaal zou zijn als ik moeder werd, en toen ik Zwanger was kreeg ik ineens heel veel verschillende gevoelens. Ik twijfelde ook ineens en dacht serieus na of ik dat allemaal wel kon. Toen mijn dochter geboren werd was ik in Paniek. De tijd na de bevalling ben ik in een Depressie beland, ik neem daar nu nog Medicatie voor. De reden dat ik 1 kind heb is precies om deze reden, je kan de Toekomst niet controlen.

    Depressie is geen gevoel, Depressie is een ziekte. Als jij je niet zo voelt als je zelf gehoopt had, betekend dat niet dat je gelijk Depressief bent. Pas als er andere klachten bijkomen die bij het ziektebeeld van een Depressie passen, kan je van een Depressie spreken. Misschien is het goed om eens super open en eerlijk met jezelf te zijn waarom jij je nu zo voelt, en daaropvolgend met een Specialist te praten.

    Veel sterkte gewenst, het is heel moeilijk als je je zo voelt!

  • Shocked3

    Dankje voor je open reactie. Het wordt me steeds duidelijker dat er inderdaad heel veel met voorstellingen en plaatjes te maken heeft. Zo lastig om die los te laten, is denk ik niet mijn sterkste punt. Wat heftig dat je het ook zo meegemaakt hebt. Hoe is je band nu met je dochter?

  • Miepsss

    Ik herken je gevoel precies! Héel akelig!

    Totaal ander gevoel dan bij de 2 vorige zwangerschqppen.

    Ik heb via mijn verloskundige contact gezocht met de pop poli, en hier hele fijne gesprekken gehad.

    1 op de 4 vrouwen heeft last van deze gevoelens, pre óf postnataal.

    Best veel, maar iedereen zwijgt, omdat je er niet trots op bent.

    Maar ooo wat lucht praten op! En wat zag ik op tegen alles, want "o wat als ik gek word, of ik hou niet van hem, of wat als ik in een depressie kom" (en ik zat er met 1 been in)

    Praten praten praten, écht waar, ook al is het via een forum met iemand, je beste vriendin, de pop poli.. je moet erover praten, en dan zul je zien, dat alles goed komt.

    Ik had onze zoon op de buik, en alles was weer zoals het "hoort te zijn"..

    Tuurlijk hield ik nog wel eens de "angst" om terug te vallen.. maar daar leer je mee omgaan, zolang je het maar deelt, anders blijf je malen..

  • Shocked3

    Dankjewel voor je open reactie. Fijn om te horen dat je niet de enige bent want soms lijkt het wel zo. En wat je zegt: best wel veel! Maar je moet haast wel zwijgen wil je niet met de nek aangekeken worden of zelfs aangevallen omdat ' Annie van de hoek al jaren probeert zwanger te worden'. En het geeft me hoop dat je toch weer de liefde kunt voelen na de bevalling.

  • Miepsss

    Het voelt zo eenzaam als je je rot voelt, en er niet over kunt praten! Ik heb 2 vriendinnen die "toevallig" ook onder de categorie 1 vd 4 vielen.

    Dit was zo fijn, je voelt je begrepen wanneer je ze kunt appen, als je je rot voelt. Ik zou dit gevoel wel bespreken met je verloskundige, dat ze van je angst en gevoel weten.

    Eventueel eens een gesprek bij de pop poli, ik heb het niet nodig gehad, maar vond het wel een fijne gedachte dat wij een heel plan klaar hadden (hiervoor ben ik in de zwangerschap op de poli geweest), mocht ik me rot blijven voelen na de bevalling.

    Dan heb je korte lijntjes met een persoon, waardoor er geen drempel is om aan de bel te trekken, gaf me veel rust.

    Je mag me altijd een pb sturen hoor!

  • Amatullaah

    Ik had 2 zoons en wilde zo graag een dochter. Ook als het een zoon zou zijn, ik was er klaar voor. Pff ben zo vaak ziek geweest en daarbuiten echt superdepressief. Dat heeft echt tot het einde geduurt daarna ook lang niet lekker in mn vel gezeten maar niet depressief. Kan ook komen door onze situatie (dakloos met baby her en der verhuizen), maar het komt zeker goed

  • Shocked3

    Jeetje wat een heftig verhaal. Fijn dat het uiteindelijk wel goed gekomen is met het gevoel.

  • 3-musketiers

    Ik was ongepland zwanger van de 2de, ik wou never nooit meer een kind, en boem 7 jaar later door de nuvaring heen, pas vanaf een maand of 6 7 begon ik het echt te accepteren, buren die mij na de geboorte zeiden van ik wist niet eens dat je zwanger was ik dacht dat je alleen wat was aangekomen, heb het niemand buiten de familie en goede vrienden het verteld, maar toen ze geboren was voelde ik 1 en al liefde en die voel ik nog steeds ( was bij de eerste wel anders, vandaar dat ik er geen 1 meer wou was zwaar depressief) mocht je dit gevoel na de zws nog hebben trek aan de bel en bespreek dit al een beetje met vriend of vk. Sterkte

  • Shocked3

    Fijn om te lezen dat het na de geboorte al snel een ander gevoel was. Geeft me hoop!

  • mijn~meisje

    wees hier eerlijk en open oer. Hier was mijn laatste zwangerschap ongepland en ik heb de heel zwangerschap gedacht waarom heb ik hem gehouden. Waarom heb ik het door gezet. Was niet leuk. Ik heb dit voor iedereen verborgen. Gelukkig kwam het goed na de geboorte. Maar dan op mijn manier. Dus ik zit niet meteen op een roze wolk. Ik hou niet meteen van mijn baby. Maar ik merkte al heel snel ik heb geen afkeer tegen deze baby (bij mijn andere twee wel gehad). Ik stelde me open en liet hem toe in mijn leven. Ik zocht momenten wanneer ik kon genieten van hem en nam de tijd om van hem te houden. Dat gebeurde. Ik kwam zelfs op een roze wolk!! Dit was zelfs al na 3 weken! Echt snel vond ik. Die roze wolk heb ik helemaal niet gehad bij mijn andere twee kids. Dus mijn zwangerschap was hel maar er na kwam het helemaal goed.

    Ik heb we een depressie gehad en daarvoor in het verleden therapie gehad. Maar dat maakt dat ik me er na de geboorte ook beter voor open kon stellen

  • Shocked3

    Wat goed dat je zo open aangeeft dat het voor jou niet meteen goed was en dat je dat geaccepteerd hebt. Wel goed wat je zegt: de tijd nemen om van hem/haar te gaan houden.. Je open stellen hoe angstig dat nu ook voor me voelt. Die ga ik meenemen. Dankjewel.

  • Sharon

    Neem aub contact op met je vk of gyn en vertel dit. Klinkt als een prenatale depressie, totaal geen ramp en je bent er niet alleen in...allen laat het niet onwetend en onbehandelt

  • Mamavandriedametjes

    Bij mijn derde vond ik de zwangerschap vreselijk. Zag als een berg op tegen de bevalling en alles erna.

    Achteraf bleek het een pre- en postnatale depressie. t Duurde bijna een jaar voor ik echt voelde dat ik van mijn kind hield, de tijd daarvoor zorgde ik op de automatische piloot voor haar.

    Inmiddels is ze 6 en niet weg te denken.. wat een heerlijk kind!

    Maar als ik mezelf toen een tip had kunnen geven: ga bij de huisarts langs om hierover te praten. Je kunt ook anoniem en online chatten met een professional en over je gevoelens praten.

  • Raintje

    Ik herken me wel in je verhaal

    Ik ben ook 27 weken zwanger en ervaar deze zwangerschap anders als de eerste. Bij de eerste en nu complicaties gehad, wat maakt dat het genieten plaats maakt voor angst. Ook miskramen gehad en weken bloedverlies tijdens deze zwangerschap. Tijdens de eerste had ik geen besef van de ernst van de complicaties 3n da5 heb ik nu wel. Dat maakt het zwaar.

    Het echt besef en warmte voel ik sinds kort, maar anders als bij de eerste.

    Het is een druktemaker dus dat is vaak weer een reminder voor de werkelijkheid.

    Ik denk dat het in mijn geval angst is om alles te verliezen. Ik hoopte op een 'roze wolk' zwangerschap, maar kreeg er een vol zorgen en stress. Ik voel me daarover ook schuldig naar de baby, dat ik niet hetzelfde reageer. Ik zeg dan tegen mezelf dat dat niet betekend dat hij niet welkom is of ik minder van hem houdt.

    Door de eerste week ik immers wat we te verliezen valt. Micht je je druk maken over je emotionele gesteldheid dan tijdig contact opnemen met VK of Gyn.

    Ik verwacht dat het na de bevalling wel goed komt..

  • Keet1983

    Idd met een professional contact opnemen. Het zou idd ook een prenatale depressie kunnen zijn. Dat hoeft niet, maar hormonen kunnen gekke dingen met je doen.

  • mama-uit-het-noorden

    Ik lees hieronder al veel goede tips. Ik wou even zeggen dat ik dit wel herken van mijn derde zwangerschap. Ik vond zelfs zijn bewegingen vervelend ipv fijn, Maakte me er ook wel wat zorgen om. Ik heb uiteindelijk pas 6 uur voor de geboorte begon echt een mooi stukje binding gehad met mijn zoon. Ik lag bij mijn ouders in bad en maakte echt een connectie met mijn zoon en lied hem weten dat ik er klaar voor was, dat hij welkom was en dat wanneer hij wou komen het goed was. Die nacht is hij geboren. De eerste maanden had ik een beetje over hechting. hij voelde echt als mijn lievelingskind (?). Dat is allemaal nu weer genormaliseerd hoor. Hij is net een jaar geworden. :)

  • Dreamsz90van2

    Wat kl*te dat je je zo voel. Ik heb dit niet tijdens mijn zwangerschap gehad maar wel toen mijn eerste er was (was een huilbabytje) waarom moest ik er nu perse aan beginnen...ik had makkelijk kunnen wachten. Maar dat is gelukkig goed gekomen.

    Misschien ben je onbewust bang dat je jouw andere kids iets te kort doet? Ik weet zeker dat je gevoel na de bevalling weg is, maar je moet hier wel alert op blijven en hulp zoeken. Dit is je laatste en daar moet je van proberen te genieten!

  • Utrechtmama

    Ik zou dit zeker even bespreken met je verloskundige. Zwangerschapshormonen kunnen ook een prenatale depressie veroorzaken, wat deze gevoelens zou kunnen verklaren. Jij kunt daar helemaal niks aan doen, hormonen zorgen daarvoor en het is dan maar net hoe het kwartje valt. Als dat het geval is dan is er zeker hulp mogelijk en gaat het zonnetje hopelijk weer wat schijnen in je laatste trimester.

  • Honingblij

    Heb je hierover gepraat met je verloskundige? Lijkt mij heel vervelend dat je niet lekker kunt genieten! Misschien helpt het om het te delen met een professional?