`Rotjong!`

Mijn kleine baby van 9 maanden haalt momenteel echt het bloed onder mijn nagels vandaan. Ik vind het echt erg om toe te geven, maar ik vind hem gewoon niet zo leuk als zijn zus op deze leeftijd. Zijn zus was (en is) altijd zo'n ontzettend gezellige, lieve, vrolijke baby, die altijd gezellig lachte, lekker kroelde, lief ging spelen en slapen.

Mijn zoontje is heus ook wel gezellig en lief, maar ALLEEN op de momenten waarop het hem uitkomt. Hij wil het liefst de hele dag over de grond heen en weer tijgeren, zich overal aan optrekken en afstandbedieningen en leren schoenen in zijn mondje stoppen.

Zodra ik hem in de box zet, is het huis te klein. Dan schreeuwt hij driftig net zo lang tot ik hem er uit haal. En hij heeft een bijzonder lange adem, kan ik je zeggen. Hij klinkt dan bijna als een dokwerker die loeihard "G*dverd*mme, G*dverd*mme" vloekt. Met rood aangelopen wangen, dichte knuistjes, ogen tot spleetjes gooit hij zijn hoofd driftig achter in zijn nek en krijst het uit van pure woede. Dit gebeurt ook als je hem in de stoel zet om te eten.
Het ergste is de luier verschonen. Hij is dan niet alleen boos, maar hij is ook nog eens zo gigantisch sterk dat ik hem niet vast kan houden. Hij trappelt aggressief als een kleine worstelaar tot hij is waar hij wezen wil: op zijn buik. Verschonen is gewoon bijna niet meer te doen. Ik moet letterlijk grof geweld gebruiken om zijn luier aan te doen. Nee, natuurlijk sla ik hem niet, laat dat duidelijk zijn, maar ik moet hem gewoon echt net zo stevig vast houden als ik een volwassen mens vast zou houden.
Gezellig een beetje plenzen in badje is er ook al lang niet meer bij. Hij is zo sterk dat we hem gewoon in een laag water heen en weer laten rausen in de grote badkuip, want hij is te sterk om vast te houden om te wassen. Zelfs mijn best wel sterke man houdt hem niet meer om bijvoorbeeld zijn haren te wassen.

Ik was onlangs bij het consultatie buro. Daar sprak de wijkverpleegkundige vol lof over hem, hoeveel hij al kan en wat een prachtige lichaamsbouw hij heeft. Hij was qua gewicht precies volgens het landelijk gemiddelde, maar qua lengte liep hij erg achter. Hij is inderdaad vrij klein voor zijn leeftijd: 68cm met 9 maanden. Wat hij in de lengte niet heeft, heeft hij in de breedte. Hij heeft gewoon super brede, gespierde schoudertjes.

Maar goed. Zucht. Ondertussen moet ik steeds vaker huilen om het feit dat ik me soms echt hatelijk naar hem voel. Ik vind het regelmatig 'niet leuk meer'. Ik was vanaf de eerste seconde zo dol op hem! Die liefde groeide natuurlijk in de maanden erna. Echter, bij mijn dochter groeide en groeide die liefde om nooit meer te stoppen met groeien. Mijn dochter is nu vier en nog steeds blijft mijn liefde voor haar groeien. Ik ben zo ape-, apetrots op mijn vrolijke, lieve meidje van vier jaar! Ik schaam me dat ik dat gevoel bij mijn zoontje nu steeds minder heb. Ik vind hem lastig, vervelend. Ik erger me aan zijn voortdurende geschreeuw, aan zijn brute kracht, aan zijn lompheid. Aan het feit dat hij zelden wil knuffelen, aan het feit dat hij niet gewoon gezellig aan tafel wil zitten. Het zal wel een vreselijk taboe zijn, maar ik heb momenteel echt het gevoel dat ik meer van mijn dochter houd, dan van mijn zoon.

Om te voorkomen dat onze verhoudingen echt scheef groeien probeer ik zoveel mogelijk voor ogen te houden wat wel allemaal leuk aan hem is. En zo veel mogelijk van deze geluksmomenten te genieten. Het feit dat hij ontzettend ondernemend is. Dat hij altijd een koddige rij donkerblauwe en bruine bulten op zijn voorhoofd heeft, omdat hij overal zijn lompe koppie tegen stoot. Dat hij vreselijk schattig begint te wiebeldansen op het moment dat ik 'Klap eens in je handjes' zing. De lieve, natte tongzoen die ik van hem krijg als ik hem op kom halen van het kinderdagverblijf. Zijn stralende lach en knalblauwe oogjes die de hele tijd stralen van trots en blijdschap als ik hem maar lekker zijn gang laat gaan op de grond. Zijn zweterige voorhoofdje als hij de fles krijgt. Het feit dat hij in de zandbak een uur stil is, lekker zand happend en met plasticvormpjes in de weer. Zijn ontzettend koddige gegrinnik als ik gek doe.
Oh, het komt echt wel goed hoor, tussen mijn zoon en mij. Ik houd natuurlijk heus wel veel van hem. Ik weet ook heus wel dat ik gezegend ben, met zo'n gezonde, sterke en eigenwijze vent. Maar het is gewoon ZO anders: een zoon of een dochter! We hebben denk ik wat meer tijd nodig om elkaar te leren kennen.

Mijn dochter.... Die is inmiddels dus vier geworden. En ook zij is onlangs bij het consultatie buro geweest. In tegenstelling tot haar te korte broertje was zij juist veel langer dan gemiddeld. Met haar 110cm is ze een lange, dunne fiep. Ze is zo'n vrolijke, sociale, allerte, wijsneus. Spring in het veld. Creatief en grappig. Fantasierijk en leergierig. Gewoon een heerlijk, olijk meissie.

Ze begint nu gelukkig ook echt haar draai te vinden op de kleutterschool. Elke ochtend is het nog steeds huilen, maar ik merk nu als ik haar op kom halen dat ze echt trots is op zichzelf en zichzelf een hele pief vind. "Nee, mam, je hoeft me niet te helpen, dat kan ik zelf. Ik ben al vier." Dat soort uitspraken. (Of een diepe zucht met rollende ogen en een uitgerekte 'Maham'...)

Daar gaat ze. Over het schoolplein. Met haar roze rugzak met roosjes. En daarin een broodtrommel met overblijfboterhammen en een beker drinkyoghurt. Gymschoenen, appeltjes en ligakoeken. Knutselwerkjes voor de juffendag. Ik heb ineens een schoolkind.
Tot snel weer!
Kus,
Riekes