Een baby: Bom op de relatie?

Voor de komst van de baby hadden we wat discussies maar we konden meestal uitpraten en verder gaan. Zo leek het in ieder geval. Nu dat onze zoontje net 1 is geworden, hebben we de laatste maand bijna om de dag ruzie met opgeheven stemmen en tranen(bij mij dan) We lijken elkaar niet te begrijpen. Mijn man haalt steeds dingen wat 4 jaar geleden gebeurd is en hij is daar nog boos over. Of hij is boos omdat ik iets vroeg over het doekje op de aanrecht een week geleden. Het zijn kleine dingen maar wel heel veel bij elkaar.

De hg zwangerschap heeft ook heel veel druk gehad op de relatie. Want toen was onze eerste nare ruzie.
Nou had ik een paar dagen geleden tegen mijn man gezegd dat we maar in therapie moeten. Hij was het eerst met mij eens Maar een paar minuten later zei hij dat het geen zin heeft omdat ik niet wil veranderen. Het zijn nog veel meer voorbeelden waarvoor ik geen kracht voor heb om hier te schrijven en omdat het veel is, heb ik de moed opgegeven dat het goed gaat komen tussen ons.

Tijdens de zwangerschap totdat baby rond 7 maanden oud was, wou hij niet meer intiem zijn met mij omdat hij boos was op mij voor iets wat ik een jaar daarvoor gezegd had. Ik moest veel moeite doen om erachter te komen wat ik nou precies had gezegd. Maar nu sinds andere halve maand is bij mij ook de aantrekkingskracht ook weg en ik kan mezelf niet meer aan hem geven voor intimiteit. De emotionele band met hem ben ik kwijt geraakt. Daarom heb ik geen hoop meer voor onze huwelijk.

Ik ga toch doorzetten dat we in therapie gaan. Zijn er stellen waarbij therapie geholpen heeft?

En is de zwangerschap/komst baby de oorzaak van de heftige druk op de relatie? Of was de relatie al gewoon erg slecht maar dat wij allebei toen zwijgen en nu pas komt alles naar boven.
Wordt het beter in de loop van de jaren? Ik vraag me af hoeveel ik nog moet volhouden.

2663 x gelezen, 1

reacties (28)


  • Amatullaah

    Ik zou zeker in therapie gaan. Jullie zullen beide moeten veranderen. Het ligt nooit aan 1 persoon alleen. Ik dacht altijd dat ik perfect was, het was allemaal zijn fout. Wij hadden in de tussentijd al 3 kinderen. Maar uiteindelijk was het ook mijn schuld.. ik luisterde neit en na therapie en boeken gelezen te hebben gaat het beter dan ooit. We hebben soms onenigheden maar ik probeer het altijd rustig uit te praten.

    Succes!

  • mijn~meisje

    Een baby kan een relatie wel enorm veranderen ja. Of andere dingen aan het licht brengen, die je eerste niet van de ander wist. Zeker icm (enorm) slaap gebrek. Je veranderd als persoon, door het krijgen van een baby, door te weinig slapen.

    Ik denk zelf dat het vooral een al niet goede relatie kan ontwrichten. Een baby legt het dan meer bloot. Bij een ongelukkige relatie moet je beide willen veranderen anders heeft het geen zin. Ik ben zo jaren lang door gegaan en uiteindelijk na jaren en vele tranen en ruzies zijn we toch uit elkaar gegaan. We hadden het alleen veel eerder moeten doen.

  • Soccer-Mom

    Ik zou het zelf niet als bom willen stellen. Uiteraard verandert er veel in een relatie als er een kindje bij komt. Naast de rol van partners komt er een nieuwe rol bij: ouders. Toch ben ik van mening dat je met goede communicatie erg ver komt en hoeft een baby niet als bom te worden gezien. Een relatie, ook een huwelijk, is en blijft hard werken en als daarbij professionele hulp gewenst is, dan vooral daarvoor kiezen. Praat met je man over hoe je nu tegen het huwelijk aankijkt en wat je voor ogen hebt om het te verbeteren. Vraag vooral om zijn input, zonder verwijten over en weer. Succes.

  • Sandujour

    Uit ervaring weet ik dat een huwelijk/relatie gewoon kei hard werken is. En ook zelfinzicht krijgen is daarin van belang (al is dat niet makkelijk).

    Je geeft aan dat je partner niet in therapie wil omdat jij volgens hem niet zal veranderen. Beetje gek argument natuurlijk, helemaal omdat jij therapie voorstelt. Het klinkt alsof hij heel erg met de vinger wijst maar niet naar zichzelf kijkt? Ik denk dat therapie het zeker kan helpen, maar wat is dan zijn oplossing?

    Wil hij jullie relatie beter maken? Wil hij uit elkaar? Dat is me niet helemaal duidelijk.

  • Maartje07

    Een baby krijgen zorgt altijd voor een verandering in je relatie. Er komt nl een gezinslid bij en het betekent weer herstructureren van prioriteiten, gewoontes etc.

    Het is echter geen ‘bom’ onder je relatie, maar ik denk eerder dat het jullie problemen blootlegt.

    Hoe steviger je relatie, hoe beter je nieuwe life-events (zoals bijv de geboorte van een kindje) handelt. Wij hebben het op dit moment niet per se makkelijk met ons vierde kindje. Er zijn best wat zorgen. Toch ervaar ik in z’n geheel niet dat dit tegenwerkt in onze relatie. Integendeel, ik voel me enorm gesteund door mijn partner. We proberen samen echt een team te zijn in hoe we zo goed mogelijk voor ons gezin kunnen zorgen. Dit bindt juist en maakt onze relatie nog sterker.

    Therapie lijkt mij niet alleen zinvol, maar ik denk essentieel voor jullie. EFT kan daarbij een goede methode zijn. Misschien kun je daar op zoeken voor een therapeut.

  • Sandujour

    Wat een goede reactie, ik sluit me hier helemaal bij aan.

  • Tweede83

    In elke relatie komen discussies en ook wel ruzies voor. Voor mijzelf kan ik niet zeggen dat we ruzie hebben. We denken wel eens verschillend en bespreken dat. En daarbij veranderd er tussen ons niets. De liefde blijft gewoon. Maar ik zie dat niet bij jou. Als je man in het verleden blijft voelen en denken kom je niet vooruit. En daarbij toen het voor jou uitgesproken was, was dat voor hem blijkbaar achteraf niet zo. Een baby doet er in jullie situatie niet toe qua oorzaak want het was er al. Ik zou op therapie aandringen bij hem. Sterkte

  • 10048Female

    Als je dit al omschrijft ligt het niet aan de baby maar houd je man al heel lang niet meer van je. Als hij het heeft over dingen in een ver verleden is hij niet vergevingsgezind. En hij irriteert zich blijkbaar altijd aan je. Dit is niet gezond. En dan kan jij je wel compleet gaan aanpassen aan zijn wensen maar word jij daar blij van als je je niet compleet jezelf kan zijn? Je kan het proberen hoor relatie therapie, dan kan je in ieder geval later tegen je zoontje zeggen dat je er alles aan gedaan hebt. Maar weet ook dat samen blijven voor je kind ook niet het juiste is om te doen. Als kind snapte ik daarom niet wat liefde was en van wie ik mijn karakter eigenschappen had omdat mijn ouders altijd zo druk waren om normaal met elkaar om te gaan en de tijd uit te zitten tot wij volwassen waren dat ze vergaten zichzelf te zijn en zelf gelukkig te zijn. Mijn ouders hebben ook jaren therapie gehad maar het heeft nooit zin gehad. Wij werden zelf als kind als psycholoog gebruikt. Als kind blijf je loyaal aan beide ouders maar het maakt je gewoon kapot van binnen. Want je weet ook niet hoe het eruit ziet een normale relatie en hoe is om van gehouden te worden. Als ik zo lees wat je schrijft denk ik dat je man het al heeft opgegeven en dat je net zo goed uit elkaar kan gaan.

  • claritabonita

    Hier hebben de kinderen zeker onze relatie veranderd en soms ook lastig gemaakt, maar die bom waar je het over hebt die leg je samen neer. Daar kun je een baby niet verantwoordelijk voor maken.

    Je weet de oplossing wel: praten. Een relatie wordt niet vanzelf weer beter als je kinderen groeien. Blijven praten en eerlijk zijn. Je geeft een paar keer aan dat je de moed hebt opgegeven. Heb je dan je beslissing niet al genomen? En anders....wat heb je nog nodig om een keus te maken? Veel sterkte gewenst.

  • Mama-van-5-wondertjes

    Nee geen Bom dan was het nu een explosie geweest zwanger van ons zesde kindje.

    Jullie hebben beide een andere rol erbij gekregen moet wennen.Ja kan best pittig zijn al die veranderingen.Wel is er oud zeer en dat moet opgelost worden wat het ook is.Praten is belangrijk niet alleen met vingertje wijzen naar de ander kijk ook na fouten die jij maakt.

  • CWD88

    Jeetje wat heftig! Niet herkenbaar, maar wil je/jullie veel sterkte wensen. Hopelijk komt alles gewoon weer goed met jullie relatie

  • Raad

    Heel lief. Dankjewel ❤️

  • Nog-even!

    Een baby is nooit een bom onder een relatie. Dat jij probeert "de schuld" op je baby af te schuiven, vind ik zeer ernstig... Ga eerlijk worden: jullie leggen samen bommen onder jullie relatie. Ga eerst zelf in therapie. Ga gezond worden. Ga eerlijk naar jezelf en je relatie kijken.

  • Nicolette87

    Een baby als bom op de relatie herken ik niet…

    Veel sterkte ❤️

  • Raad

    Dankjewel ❤️

  • Charliecharlie

    Therapie kan helpen, maar dan moet je er wel voor openstaan. Je moet allebei bereid zijn om je eigen “fouten” en zwakke kanten te onderkennen. Als je er alleen bent om de ander te laten veranderen, dan werkt het niet.

  • BAMMOEDER

    Klinkt niet echt gezond nee, maar als jullie beide voor elkaar willen gaan kunnen jullie het huwlijk nog redden.

    Ik kan verder niet over de situatie oordelen, maar uit dat wat je schrijft heb ik wel de indruk gekregen dat je Man een beetje manipulatief is? Zo komt het een beetje op mij over.

  • Shrimp

    Denk dat de baby de druppel was ipv de bom.

  • Vlindermoeder

    Precies

  • Raad

    Ja dat is ook zo

  • Jvb

    Een zwangerschap of baby is niet de oorzaak maar kan wel de pijnpunten bloot leggen. Met een baby is er minder aandacht voor elkaar, minder slaap, je krijgt er allebei een nieuwe rol bij, je patronen worden duidelijker en als dat botste kan het harder gaan botsen. Als het niet zo stabiel was voor de baby, zal het met baby niet stabieler worden zeg maar. Therapie lijkt dan inderdaad de beste stap die je kunt nemen samen.

    Maar als ik hieronder lees dat het al jaren niet lekker gaat en dat hij je ook isoleert en controleert enzo... Dan denk ik toch eerder: kies voor rust voor jezelf en je kind en ga alleen verder.

  • Florien84

    Oei het klinkt niet goed. Ik heb een baby nooit als een grote druk ervaren op onze relatie. Ik ben nu zwanger maar heb niet het idee dat onze relatie anders is geworden. Therapie lijkt mij in jullie geval niet alleen zinvol maar ook noodzakelijk.

  • Yune

    Waarom je dan nog bij hem bent gebleven na wat hij constant flikt bij jou? Kies voor jezelf en je kind. Mannen die zoveel controle over je willen uitoefenen en je proberen te chanteren en onder druk zetten met oude koeien kan je maar beter kwijt dan rijk zijn.

  • Paardebloem94

    In je vorige blog schreef je dat jullie jaren met ups en downs achter de rug hebt, dus ik denk niet dat het voor de komst van jullie baby helemaal lekker zat.

    Als ik dit optel bij je vorige verhaal (het komt op mij over dat hij vooral met verwijten komt en jou pijn probeert te doen) weet ik niet of dit wel zo’n leuke man is..

    Hij houd je weg bij je vriendinnen, controleert je (en vertrouwt jou dus niet), grijpt ieder kans aan om te zeggen dat jij iets niet goed hebt gedaan..

    Al ken ik natuurlijk maar 1 kant van het verhaal: ik word er een beetje kriegelig van.

  • My-two-Pride-and-Joys

    Precies dit dacht ik ook. Ik zou er echt niet tegen kunnen als hij op enig moment boos wordt en vervolgens er iets bij haalt wat totaal niets met de situatie van nu te maken heeft, en dan dáár nog over boos zijn. Ik heb niet echt een compleet plaatje van wat je eerder al hebt geschreven hier, maar als ik deze mede-mama's moet geloven zou ik er een punt achter zetten en lekker opnieuw beginnen.

  • Assiral

    Klinkt als een narcist… valt niet mee te leven.

  • Semeli

    Helemaal mee eens, jij pikt ze er dus ook zo uit

  • 3kids1dog

    Ik heb dit thuis ook voorgesteld omdat we niet goed communiceren. Dit was voor de komst van onze derde. Nu hebben we al zes maanden heftige tijden omdat de baby niet gezond is en hebben we hulp bij psy in zkh. Daar heeft hij aangegeven toch wel samen in therapie te gaan. Ons doel is beter communiceren want liefde etc zit er echt wel maar er is soms ook te veel afstand omdat we het beiden zwaar hebben. Als je het beiden al hebt opgegeven is het mosterd na de maaltijd.. Als je wilt vechten voor iets beter vandaag nog beginnen dan morgen toch?!