Weekend voor vakantie

Vorige week maandag was het dan eindelijk zo ver!! We gingen op vakantie, een weekje Limburg, voor het eerst met ons kleine mannetje! Maar eerst nog even in het kort waarom ik er totaal geen zin in had...

Zaterdagnacht werd ik om 5 uur wakker. ML nog niet thuis. Ik gebeld, maar hij nam niet op. Zwager gebeld (daar was hij mee stappen) nam ook niet op. Ondertussen was ik al redelijk ongerust en zat ik met een hartslag van 180 op de bank. Hij was om half 5 vertrokken naar de waterpolo en daarna had ik hem niet meer gezien. Na een half uur ML te hebben geprobeerd te bereiken, belde mijn zwager terug om half 6. Tja, die was toch al zo'n 20 minuten thuis. WAT????? De afstand van de kroeg naar zijn en ons huis is zo'n beetje gelijk dus mijn hartslag steeg weer. Hij was al 13 uur van huis! Ondertussen komt ML vrolijk binnenstappen. Hij had nog even een 'chickie', zoals hij dat zelf zei met zijn lamme hasses, thuisgebracht.... WAT???????????????? ALARMBELLEN RINKELEN!!! Ze woonde een straat verder dus hij dacht, ik fiets dat laatste stukje nog mee. Niet nodig naar mijn idee. We wonen in zo'n stad wat nog een dorp is en als je dan 50 meter alleen fietst, is het enige wat je kan overkomen een verkeerd liggende klinker of een kat met zelfmoordneigingen. Dus om mijn irritaties niet op te kroppen heb ik hem duidelijk verteld dat ik dat echt totaal respectloos, kansloos, puberaal vond en vooral zo niet kunnen !!!! Toen was het gelijk dat hij maar nooit meer uitging want er kwam alleen maar gezeik van. Naar bed gegaan, kon niet slapen. Keek elke keer naar ML die snel in slaap was gevallen en wilde eigenlijk niet naast hem liggen, ik walgde op dat moment gewoon van m.
Maandag zouden we op vakantie gaan, maar daar had ik echt geen zin meer in. Lekker boeiend zo'n jacuzzi, moest er niet aan denken om met hem er in te zitten. Sliep om 7 uur en Roas sliep gelukkig uit tot 8 uur. Die had in de gaten dat mama nog even een uurtje slaap nodig had.

 S ochtends ben ik maar naar mijn moeder gegaan omdat ML nog steeds op bed lag en ik mezelf zo zat op te vreten van woede, onzekerheid en verdriet. Om half 2 ben ik maar weer is naar huis gegaan. ML was al wakker en we hebben toen gepraat. Maar hij bleef het nog steeds overdreven vinden. Ik naar boven, was op gaan vouwen. ML mee, op bed gelegen met Roas, kijkend naar hoe ik de was aan t doen was. Ik zei hem glashard dat ik hem niet geloofde dat er niks met dat meisje was gebeurd. Daarop reageerde hij niet eens. Roas was een beetje aan t jammeren en ik ben maar met m naar beneden gegaan. Het was alweer bijna zijn etenstijd. Na de fles heb ik hem op bed gelegd en gaan kijken waar ML bleef. Die had zich dus rustig weer onder de dekens genesteld en lag zijn kater uit te slapen!! Dus begon mijn bloed al weer te koken en heb ik heel, maar dan ook heel hard de slaapkamerdeur dichtgetrokken. Helaas lag meneer in coma en heeft hij daar niks van gemerkt. Om half 6 kwam mijn zus langs en zijn we maar een eind gaan wandelen. Bij terugkomst, nog steeds geen ML. Mijn zus vertrok weer en ik kreeg honger, dus heb ik hem uit zijn bed gesleurd. Toen was het geloof ik al half 7.

 Na het eten stonden we te roken in de keuken en ik was verbaasd over hoe kalm ik was toen ik zei dat dit echt de laatste keer was geweest. Ik heb hem recht in zijn gezicht gezegd dat hij deze keer echt mijn hart had gebroken en dat ik dit niet waard was. Dat ik t belachelijk vind dat je een meisje thuisbrengt terwijl je een vrouw en kind thuis hebt. Met tranen in zijn ogen keek hij me aan en zei: 'Ik heb het deze keer echt verkloot he?' Waarop ik positief antwoordde en zei dat mijn vertrouwen in hem geschaad was, wat ik heel erg jammer vond omdat ik dat als 1 van de belangrijkste dingen in een relatie vind. Toen kwam het hoge woord eruit. ML vertelde dat hij het heel erg moeilijk vond en vindt om met de verantwoordelijkheid om te gaan die bij een kind komt kijken. (ik hoorde de opmerking: 'lekker verantwoordelijk ben jij, om 4 uur thuiskomen' door mijn hoofd galmen die ik een paar maanden geleden naar me toe geslingerd kreeg, terwijl ik 4 uur later wel weer gewoon de 1e fles had gegeven). Maar dat terzijde. Na de opmerking dat ie nooit eens tijd voor zichzelf meer had, heb ik hem toch even voor zijn voeten gegooid dat hij 3 dagen in de week traint, nu 2, en dan ook nog een wedstrijd speelt en dan ook nog gaat stappen en dat ik het enige uitje heb, namelijk mijn werk. En dat hij er altijd maar van uit gaat dat ik wel thuis blijf. Had ie ook niks op te zeggen. Maar we hebben er nog goed over door gesproken dat ik hem ga wijzen op zijn verantwoordelijkheden en hem daarbij dus help.

Waarom dit hele verhaal? Omdat je anders geen snars van mijn volgende blog snapt!!