36 weken zwanger

"Ik kan helemaal niet merken dat je hoogzwanger bent" merkt mijn wederhelft op, terwijl ik me met de grootste moeite in mijn spijkerbroek hijs.  Vol ongeloof kijk ik hem aan, de tranen van frustratie van een uur ervoor nog vers in het geheugen. Het stofzuigen lukte niet zoals ik het wilde en Brian nam het vervolgens volledig over hoewel ik eigenlijk alleen maar om hulp vroeg, en daarmee bedoelde ik eigenlijk of hij de stofzuiger even van de trap af wilde dragen. Eenmaal beneden steekt hij de stekker in het stopcontact en  begint te stofzuigen. Als een drammende peuter stond ik vervolgens te stampvoeten en te zeuren dat ik het zelf wilde doen. Als ik vervolgens een minuut later nog steeds geen stofzuiger krijg, barst ik in huilen uit. Brian kijkt me verbaasd aan en vraagt zich af wat nou het probleem is. Terwijl het snot via mijn neus en strot een weg naar beneden vindt, jammer ik op nauwelijks verstaanbare wijze dat er nog haren onderaan de trap liggen en dat die als eerste moeten worden opgezogen. Aangezien Brian ook wel inziet dat het geheel nutteloos is om tegen dit ijzersterke argument in te gaan staat hij de stofzuiger een halve minuut af zodat ik de haartjes onderaan de trap kan wegzuigen en stuurt me vervolgens naar boven, met de boodschap dat ik nu moet stoppen met huilen en dat ik gewoon weer op de bank moet gaan liggen. Een kwartier later worstel ik nog steeds met de enorme snotneus die mijn huilbui heeft losgeweekt.

"Nee ik bedoel dat je helemaal geen plofkop hebt of dikke enkels, het enige wat dik is is je buik" vervolgt hij zijn opmerking over het hoogzwanger zijn. Gelukkig kan ik weer glimlachen om deze opmerking. Ik ben blij dat hij mij nog steeds mooi vindt, ondanks dat ik oncharmant door het huis waggel, mijn rug gekromd en mijn buik het liefst ondersteunend met mijn handen. Mijn haren heb ik al bijna een week niet meer gedaan en het enige wat mijn toilettas nog uitkomt is mijn mascara. Ik heb simpelweg gewoon niet de energie om er nog wat leuks van te maken.

Nu het einde in zicht is wordt het meer en meer charmanter.... De onderbroeken in mijn ziekenhuistas zijn ongeveer 3 x zo groot dan de exemplaren die tot nu toe mijn lade vulde, het maandverband is niet aan te slepen en de manier waarop ik me moet voortbewegen is al helemaal een giller. Om de auto in te komen moet ik nu eerst de stoel naar achter schuiven, dan mezelf "installeren" de stoelweer naar voren zetten en vervolgens nog een stukje omhoog pompen. Erg ideaal is het niet want door de buik kom ik nu amper met mijn voeten bij de pedalen, en de autoritjes zijn dus beperkt tot de hoognodige (voornamelijk korte) ritjes.

We zingen de aankomende week dus nog maar even uit in huis, van bank naar bad naar bed.....