Zware week

Het klinkt misschien vreselijk ondankbaar en zeikerig maar ik ben het zat! Mijn buik niet hoor die vind ik prachtig en zodra ik thuis ben wordt die ontbloot en probeer ik in iedere ruit en spiegel een glimp van mijn enorme toeter op te vangen, maar ik ben mijn zwangerschapskwaaltjes wel meer dan beu!

Vrijdag 2 weken terug begon al het geneuzel en het moddert maar door. Bekkeninstabiliteit, slapeloosheid, 1800 keer plassen rond de klok, steken, benauwdheid etc etc. Vannacht was wel het toppunt. Na 12x gesmeekt te hebben of de tv uit mocht drukt Brian bij gods gratie eindelijk op de grote rode knop van de afstandsbediening, dat werd tijd het was inmiddels al 03:10. Ik was op, ik wist van ellende niet meer hoe ik moest liggen lag maar te woelen ben zo'n 8 keer naar het toilet gelopen en hoe ik ook ging liggen de druk op mijn longen en hartstreek werd maar niet minder. Ik kon wel janken....

De kleine man heeft mij vannacht ook lekker lopen terroriseren door zijn hoofd op een onmogelijke plek tussen mijn ribben te frommelen, continue de hik te hebben en ook de Russische hurkdans werd weer heringevoerd met het resultaat dat mijn buik een grote wiebelende bult was. Tegen zevenen viel ik van pure frustratie en wanhoop dan eindelijk in slaap om vervolgens om 10:00 bruut gestoord te worden door de gemeente werkers die de randjes van  het gras op het plein even kwamen trimmen met een oorverdovend snoei apparaat....

De afgelopen week niets anders gedaan dan op de bank gelegen met de honden en dit afgewisseld met middagdutjes in bed. Inmiddels ben ik een All Star Champion met mijn app "De Slimste Mens" want om de tijd te verdrijven maakt mijn Iphone overuren. Wanneer ik weet dat ik toch iets moet ondernemen (boodschappen, verjaardag, voorlichtingsavond) kan ik absoluut niet zonder mijn middagdutje want ik stort anders tegen 19:00 compleet in.

Sinds begin vorige week ook bekkeninstabiliteit. Ik wist niet wat me overkwam. Alsof ik met een zwaard in mijn dij werd gestoken. De pijn straalde uit on mijn bovenbeen en het deed letterlijk pijn tot op het bot. Tranen in mijn ogen, letterlijk de pijn moeten wegpuffen en ergens de stille hoop dat het misschien de eerste voortekenen zijn voor de bevalling. Maar nee... meneertje zit nog prinsheerlijk op zijn plekje (in stuit) en de steken in mijn rug, bil en bovenbenen is alleen maar toegenomen. Er zit niets anders op dan NOG rustiger te doen en opletten dat ik met beleid opsta wanneer ik vanuit zit of lig positie omhoog kom.

Ik baal als een stekker want ik wil lekker wandelen, erger me dood aan het feit dat ik niet meer met mijn geliefde stofzuiger en dweil aan de slag kan maar zie wel in dat het gewoon niet anders kan. Koest houden en duimen draaien, wachten tot er schot in de zaak komt.

Vanavond hebben we de voorlichtingsavond rondom de bevalling van onze verloskundige en morgen hebben we weer een liggingsecho (zwaar overbodig wat mij betreft want je kan zijn hoofd letterlijk rechts onder mijn ribben zien zitten) maar ik bespreek graag de mogelijke opties wanneer hij de aankomende weken niet meer uit zichzelf draait (ik verwacht van niet want er is simpelweg gewoon geen ruimte meer). Natuurlijk is iedere kans om je kindje weer even op het echo apparaat te bewonderen van harte welkom dus ik kijk er wel naar uit om weer even in mijn buik te kunnen gluren.