32 weken

Sinds gister was de pijn in mijn lijf bijna ondraaglijk. Mijn rug, onderrug, billen, heupen en benen voelden loodzwaar aan en op mijn buik stond zoveel druk dat ik zo zweren dat hij ieder moment zou openscheuren. Hoewel ik reuze veel zin had om gezellig naar de woonboulevard te gaan, slaak ik voor iedere entre waar Brian oppert "zullen we hier even gaan neuzen" een diepe zucht. Mijn lichaam kan even niet meer. Bovenop alle pijn heb ik ook nog eens een aambei ter grote van een bloemkool die me tot waanzin drijft van de jeuk. Brian stelt voor om gewoon heel hard in zijn hand te knijpen wanneer ik weer jeuk heb en het op die manier even uit te zingen tot de jeuk weer weg gaat. Wat een hel! Gelukkig heb ik het nog een paar uurtjes uitgehouden en zijn we ook geslaagd voor de plafondlamp in de babykamer en hebben we onszelf getrakteerd op oa. mooi nieuw beddengoed.

Ik slaap al weken vreselijk maar vannacht was het toppunt. Aan 1 stuk door harde buiken! Je moet niet denken dat de kleine man zich daar wat van aan trekt want die schopt net zo (hard) vrolijk in het rond. Ik kon vannacht nog amper rechtop lopen zo hard was mijn buik, ineengedoken van de pijn en kramp strompelde ik  heen en weer tussen mijn bed en de wc. Rond 4 uur werd ik wakker en was de pijn ineens compleet verdwenen. Kennelijk droomde ik nog, want in de volle overtuiging dat mijn buik was verdwenen,  ging ik op zoek onder het dekbed naar mijn zoon. Helaas was de pijn maar weg voor even want ook vandaag weer tot ruim na 11:00 op bed gelegen doodop van de vermoeidheid en kramp.

Goed nieuws! Ik maakte mij vreselijke zorgen dat ik rond de uitgerekende datum s'nachts helemaal alleen zou zijn als de weeen beginnen (als Brian moet vliegen) maar mijn schoonzus (Brians zus) belt net dat ze vakantie heeft opgenomen van 9 tot 27 oktober en dat zij die gehele periode "stand by" staat voor me wanneer ik haar nodig heb. En hele geruststelling want ik had wel wat mensen die ik mocht bellen maar praktisch gezien was het nog maar de vraag of dat zou werken (want: kinderen, werk, andere verplichtingen etc etc). Nu ik weet dat ik iemand kan bellen die gegarandeerd kan komen en er haar telefoon voor aanhoud geeft dat weer een stukje extra rust.

Inmiddels is mijn hele uitzet compleet (lees overcompleet) de box heeft zijn intrek genomen in onze woonkamer en ik ben er reuze trots op. Het is een zilver/ grijze Bopita Rocco (met een lade) uiteraard kon ik niet nog even wachten tot Brian weer thuis zou zijn om hem in elkaar te zetten dus heb ik hem eigenhandig naar boven (de woonkamer is op de 1ste etage) getild en heb ik hem in elkaar geschroefd. Hij staat super leuk en ik kan niet wachten tot onze kleine prins er straks in kan liggen (hopelijk vindt hij dat zelf ook prettig).

En wat vliegt de tijd toch! Volgende week dinsdag komt er iemand langs van Het Kraamcentrum voor de intake en het doorspreken van onze wensen etc en dan zitten we al weer op 33 weken. Ik denk dat het tijd wordt dat ik zo langzamerhand maar eens afscheid ga nemen van die dikke buik (anders krijg ik straks nog afkickverschijnselen), maar niet voordat ik hem met gips heb vereeuwigd!