Braxton Hicks

En daar zijn ze dan, de eerste Braxton Hicks weeen.  Terwijl mijn kleine man driftig heen en weer beweegt, de hik heeft en 24 uur geleden zijn voet tegen mijn rechter rib heeft geparkeerd puf ik letterlijk wat flinke krampen weg.

Vanacht om 2:30 stond mij het huilen mij al nader dan het lachen. Terwijl ik lekker Cesar Milan lig te kijken die mij een spannende aflevering vol pitbull geweld voorschotelt, word ik ineens heel hard tegen mijn rechter ribben geschopt. Het voetje voelde ik eerder die middag al en gedurende de hele avond heb ik geprobeerd mijn kind en andere richting op te "lokken" maar hij bleef stug in dezelfde houding. Mijn ergste nachtmerrie van die dag wordt werkelijkheid, meneer is wakker en schopt er vrolijk op los. Volledig in paniek van de pijn begin ik hard te gillen dat Brian mij overeind moet duwen en begin ik wild op en neer te springen in de hoop dat het schoppen daarmee wordt gestaakt. Niet dus. De daaropvolgende 5 minuten val ik ten prooi aan mijn eigen baby die driftig heen en weer beweegt en mijn ribben als een Xylofoon lijkt te gebruiken.

En nu weet ik ook even niet meer waar ik het zoeken moet. Het voetje zit nog steeds bij mijn rib en de kans is groot dat ik opnieuw een paar rake klappen (trappen) ga incasseren vandaag. En inmiddels zijn dus de Braxton Hicks weeen aanwezig. Heel heftig is het niet maar het voelt als zeer zware menstruatie krampen en ik heb een beetje moeite met het zoeken naar de juiste houding om er "pijnvrij" doorheen te komen. Duik in je weeen.... duik in je weeen! maalt het door mijn hoofd. Ik kan me de illustraties uit mijn weeen boek helder voor de geest halen maar het enige duiken wat ik nu doe is nu het in elkaar duiken van ellende. puf puf puf....

Vanavond hebben we de voorlichtings avond in het ziekenhuis in Woerden, ik heb er onwijs veel zin in. Tot nu toe kan ik mij geen voorstelling maken van waar ik terecht kom (anders dan de parkeerplaats en het geen ik op fotos op de website heb gezien) en aangezien ik de laatste tijd een "spons" ben wat betreft alles wat met mijn zwangerschap en bevalling te maken heeft kan ik niet wachten op de informatie en rondleiding die ik vanavond ga krijgen. Het wordt nu ineens zo "echt". Daar in dat ziekenhuis ga ik over een paar weken bevallen (althans dat is de bedoeling) en zullen wij dus eindelijk onze zoon ontmoeten.

Brian wordt, nu de weken echt voorbij vliegen, steeds zenuwachtiger. Bij ieder piepje of pufje wat ik geef is hij direct alert en kijkt schichtig mijn kant op of er al serieuze maatregelen genomen moeten worden (vaak gevolgd met: "moeten we niet even de verloskundige bellen???"). Wanneer ik aangeef dat er niets aan de hand is en dat we niet voor iedere scheet aan de telefoon gaan hangen, ontspant hij zichtbaar en mompelt dan dat ik niet zo eng moet doen en dat ik hem bang maak.  Ondertussen sleept hij braaf met volle boodschappentassen, brengt hij de stofzuiger desgevraagd een verdieping hoger/lager en tilt hij de zware wasmanden door het huis, ook het gemopper over mijn "fort" in het bed is geloof ik verleden tijd hij vind het alleen jammer dat ik bij voorkeur op mijn linker zij, en dus met mijn rug naar hem toe lig.