29 weken, nog maar 12 te gaan!

Nog maar een kleine 2,5 maand (in het uiterste geval) te gaan voordat we ons kleine mannetje gaan ontmoeten. 12 weken, en hoewel de eerste 12 weken voorbij kropen en ik nog net niet de fanfare door de straat liet marcheren om onze eerste mijlpaal te vieren, vliegen de weken me nu om de oren.

Inmiddels heb ik mijn babyshower gevierd waarop ik intens verwend ben met een grote aanvulling op de toch al zo ruime garderobe van onze zoon. Kleine Nike schoenen, een grote luiertaart vol cadeaus, een mand vol kleding, een setje voor in het voorjaar in een wat grotere maat (bedankt voor het mee vooruit denken!!!), nog meer schoenen, allerlei baluwe spullen van Lief/Stoer, speelgoed, knuffels het kon niet op! Een gezellige middag waarna ik moe en voldaan in mijn bedje ben gecrashed.

Ik heb in de afgelopen weken ook een aantal zwangerschaps shoots gedaan. Een aantal jaar geleden verdiende ik mijn brood ermee maar doordat ik  u zelf aan agency run verschoof dit naar de achtergrond en verdween uiteindelijk aan de horizon. Omdat ik het toch wel erg leuk vond om mezelf met zwangere buik vast te laten leggen besloot ik toch weer een aantal leuke shoots aan te nemen. Binnenkort met 31 weken voorlopig de laatste shoot, ben erg benieuwd naar het resultaat.

Ik krijg het steeds zwaarder, brak er eerder al paniek uit wanneer er ongeluk iets uit mijn handen viel omdat het bukken niet meer zo lekker gaat, momenteel begin ik driftig te vloeken of roep ik direct Brian erbij want ik kom gewoonweg niet meer fatsoenlijk overeind. Het ganzenpasje is verfijnd en op de dagen dat ik druk geweest ben in huis lijken mijn bewegingen het meest op die van een bejaard en kreupel paard. De poetskoorts is ook in alle hevigheid losgebarsten, en eenmaal gemotiveerd om schoon te maken moet ook de indeling van de inrichting er aan geloven.  Zo houd ik mezelf dus lekker bezig met het verschuiven van kasten en ander meubilair.

Ik begin me meer en meer te irriteren aan het feit dat ik een drive in woning heb. Wanneer de bel gaat moet ik minstens 1 trap af (niet zelden 2) en negen van de tien keer is men al weer vertrokken voordat ik de kans heb om tot de voordeur te komen. Zo loop ik dus om de haverklap voor Jan "met de korte achternaam" naar beneden. Ook staan de buurmeisjes gemiddeld zo'n 5 keer per dag op de stoep, uiteraard bij voorkeur als ik net mijn middag dutje doe, helaas voor hun doe ik steeds minder regelmatig open en het zal ook niet lang meer duren voordat ik mijn deurbel saboteer zodat ik overdag even wat meer rust heb en niet 60x een trap op en af loop (helaas zijn de toiletten namelijk ook alleen of helemaal beneden of helemaal boven en ik plas me de hele dag suf...).

Ik ben benieuwd hoe ik de aankomende weken ga doorkomen, mijn nachtrust is helemaal verstoord door mijn blaas en het feit dat ik het snachts bloedheet heb dus hopelijk krijgen we een niet al te warme nazomer ;)

Voor de rest geniet ik nog steeds onwijs veel van mijn dikke buik en het getrappel wat de hele dag aanwezig is. Het is zo onwerkelijk dat ik hem straks lekker kan knuffelen en kan vasthouden :)