Operatie schisis

Hallo allemaal.

Eergsiteren is Moos geopereerd aan zijn schisis (gehemeltespleet). Wat was dat even spannend! Ik vond het echt verschrikkelijk om hem bij de operatiekamer achter te laten. Mijn lief is met hem mee naar binnen gegaan. Ik bleef op de gang wachten. In grote angst, want ik was zo bang om mijn mannetje nooit meer in de ogen te kunnen kijken. In 1e instantie zou ik mee de ok in gaan, maar heb me bedacht. Ik was bang dat de aanblik van Moos onder narcose als een slappe pop, me teveel zou herinneren aan Nola's levenloze lijfje. Niet het moment om daar mee bezig te zijn.

Na 2 uur kon ik Moos weer halen. Hij was helaas al wakker toen ik binnen kwam en flink aan het huilen.Ach gus... arm ding. Maar ja, waar huilde hij van? Pijn? Dus extra pijnstilling. ZAt hij als een klein zombietje op mijn schoot naar het plafond te staren. Dat werkte een kwartier, en toen weer huile. Misselijk? Hij zag wel wat pips. Middeltje er tegen gekregen, nog steeds huilen. Honger? Hij mocht alleen suikerwater. Daar moets hij niets van hebben (voor de operatie vond hij dat ook al niets en had er een boel uitgespuugd). Maar misschien deed de speen zeer op zijn operatiewond. Dus is er afgefolfde borstvoeding gehaald. Ondertussen kreeg hij ook wat morfine om de pijn te verlichten. Toen kon hij mee naar boven en heeft hij wat gedronken.

Naarmate de dag vorderde werd Moos steeds meer zichzelf. Voorzichtig lachen, al wat spelen en ieder flesje weer iets meer drinken. Aan het eind van de dag al 150ml!
Donderdagochtend stopte we met de morfine, kijken hoe hij het alleen op paracetamol zou doen. Dat ging goed en rond 14:00 uur alweer een fles van 185 ml achter de kiezen.
Wij zijn gisteren aan het eind van dag weer naar huis gegaan. Moos werd echt blij toen hij zijn box en speeltjes zag.

Maaarrrrrr.... 2 dagen ziekenhuis, geopereerd, mama de hele tijd bij je en papa ook heel veel. Slapen (wat net steeds iets beter ging) is nu weer een drama! Typisch gevalletje verlatingsangst. We zijn weer beland bij de kinderwagen wiegen en dan valt hij in slaap. Terwijl we hem voor de operatie weer in zijn eigen bedje in slaap kregen. Duurde soms wel lang, maar het lukte ons wel. Voor mijn gevoel nu 100 stappen terug. Maar het is ons eerder gelukt, dus nu ook wel weer. Maar het zou voor zijn herstel zo goed zijn als hij makkelijk en veel zou slapen.

Gisteren is Moos 6 maanden geworden. Door de operatie moet ik nu nog 2 weken wachten met het introduceren van vast voedsel, totdat de wond in zijn mondje helemaal dicht zit. Jammer, want ik had er zo'n zin in. Maar ergens ook wel goed dat we nog niet waren begonnen, want voor Moos blijft het voor wat betreft voeding nu bij hoe het was. Hij mist het nu niet.

Was het weer.

Liefs!