Even doorgevraagd...

Een week na de uitslagen van het overlijden van Nola* ben ik toch niet helemaal tevreden met wat we te horen hebben gekregen. Met name de oorzaak van de ontstekingen (zie vorige blog). Ik heb daarom de patholoog uit Utrecht die extra heeft meegekeken een mail gestuurd. Zijn antwoord is:
Zoals u in mijn verslag hebt gelezen was er in de placenta inderdaad een ontsteking, er was een ontsteking in de vliezen (chorioamnionitis), navelstreng (funiculitis) en de placentavlokken (chronische villitis). De ontsteking in de vliezen kan spontaan optreden zonder dat een duidelijke oorzaak bekend is maar wordt ook vaak aangetroffen bij al wat langer bestaande gebroken vliezen. Het idee is dat bacterien via de vagina en de gebroken vliezen in het vruchtwater kunnen komen wat aanleiding geeft tot een ontsteking. Soms wordt bij dit type ontsteking ook in de placentavlokken zelf een ontsteking gezien (chronische villitis). In de navelstreng werd ook al ontsteking gezien (funiculitis) wat er op wijst dat ook het kind al gereageerd heeft op de ontsteking. Dit komt zeer vaak voor en de afwijking is niet zo uitgebreid dat dit als de directe oorzaak voor het overlijden kan worden beschouwd. Een achtergebleven rijping van de placenta komt ook regelmatig voor en is vaak geassocieerd met diabetes maar komt ook voor zonder dat we een duidelijke oorzaak weten (ik noem in mijn verslagen altijd de mogelijkheid van diabetes zodat hier in volgende zwangerschappen rekening mee gehouden kan worden). De achtergebleven rijping van de placenta is verantwoordelijk voor een minder optimale zuurstofvoorziening van het kind waardoor het eerder benauwd wordt in de baarmoeder. Al deze afwijkingen in de placenta zijn als ze alleen voorkomen niet voldoende om het overlijden te verklaren maar vermoedelijk in combinatie in dit geval wel teveel.
Hiermee wordt mijn gevoel bevestigd dat het goed mogelijk is dat mijn vliezen al gebroken waren. Eindelijk een gevoel van erkenning...

Vervolgens heb ik vandaag een mail gestuurd naar de gynaecoloog met bovenstaande en nog wat kleine puntjes die me dwars zaten. Want ik zal toch het vertrouwen in het ziekenhuis moeten terugkrijgen als we weer zwanger worden. Niet dat ik denk dat zij ooit zullen zeggen dat de kans inderdaad aanwezig is dat mijn vliezen gebroken waren, maar toch...

6145 x gelezen, 0

In Overig

reacties (0)


  • CiaobellaR

    Ik herken mezelf in jou verhaal , precies het zelfde en dan een ontsteking in 1 vat in de placenta

  • trotse mama van 4

    Wat goed dat je om opheldeiring bent gaan vragen. Het zet mij weer aan he denken. Uit onderzoek is nooit gebleken waarom onze zoon is overleden, wel dat er een rijpingsstoornis in de placenta was. Door het lezen van je blog worden er voor mij weer dingen helder, bedankt !

  • marjooo

    Moedig dat je toch nog er achteraan bent gegaan!
    en toch weer wat antwoorden hebt gekregen..

  • LostLuna

    Het is niet alleen goed dat je dit gedaan hebt, het geeft telkens weer een beetje rust en het houdt je bezig met Nola, het is het weinige wat je nog kunt doen voor haar. Tenminste, zo ervaarde ik het met Hannah. Ik vind het fijn om voor haar en met haar bezig te zijn. Zo heb ik onlangs een Wikipedia-pagina geopend omdat er nog niets over haar afwijking(en) in het Nederlands op internet te vinden is.

  • Isamy

    Goed joh dat je het er niet bij laat zitten. Zorg dat je al je vragen beantwoord krijgt. Daar heb je nu de kans en voor en het recht op!xx

  • quintysmama

    Goed dat je er zelf nog achteraan bent gegaan.
    xx

  • tweeling77

    Wat goed van je dat je de patholoog om extra informatie hebt gevraagd en dat je de gynaecoloog nog even informeert over je frustraties. Ook al is het achteraf, kan me voorstellen dat het gevoel van erkenning misschien toch weer wat vertouwen in je eigen intuitie geeft. Voor zover ik het kan beoordelen heb ik toch ook sterk het gevoel dat je vliezen toch echt al langer gebroken waren.

    Wij werden gisteren door de kinderarts gebeld met de mededeling dat de brief voor de geneticus de deur uit ging.... Waren in de veronderstelling dat dit al lang gebeurd zou zijn na het gesprek op 7 april!!! Als het goed is krijgen we nu binnenkort een oproep voor verder onderzoek. Nog langer in onzekerheid dus... Had het gisteren even helemaal gehad. Heb me nu voorgenomen om, indien we over 2 weken nog geen oproep hebben gehad, zelf maar eens naar de afdeling genetica te bellen. Zouden ze nou echt niet begrijpen dat dat wachten slopend is? Nou meid, hoop dat jullie snel de uitslag van het chromosomen onderzoek binnen hebben. Misschien een brutale vraag, maar zijn jullie van plan te wachten met opnieuw zwanger proberen te worden tot die uitslagen bekend zijn?

    Morgen wordt trouwens eindelijk Remi zijn gedenksteentje geplaatst. Zal een foto op zijn vlindersite zetten.

    Liefs Kim en Remi*