Ik ben onlangs weer gestart met ivf om het gezin uit te breiden met hopelijk nog 1 kindje.
Ik was het weer even kwijt hoe intensief dit traject is van begin tot eind.
Vooral mentaal intensief en belastend (prikken, echos vooraf, plaatsing, en dan wachten wachten wachten).
Ik mocht vandaag testen 23 september.
Dat is 10 dagen na de eerste cryo terugplaatsing.
En na alle tuurstreepjes de afgelopen dagen (ik was zo nerveus) heb ik nu eindelijk een knalstreep.
Het leuke en lastige met ivf is dat je altijd voorzichtig blijft met blijdschap.
Haal je de 1e 5 weken dan ben je blij en hoop je dat je week 7 haalt.
Bij week 7 hoop je dat je week 9 haalt.
Als je een paar miskramen hebt ervaren durf je gewoon niet meer gerust te zijn tot je het kind in je handen hebt.
Iedereen heeft daar zijn eigen grens in vanaf welk punt je wel wat blijer/geruster durft te zijn met de zwangerschap.
Mijn persoonlijke 1e grens is als ik voorbij de eerste 10 weken ben en daarna de 5e maand en daarna 7e maand.
Ik kreeg mijn miskramen vooral in de eerste 9 weken.
We zijn nog niet voorbij de eerste 'safezone', maar voor nu ben ik blij en gelukkig dat deze poging goed gaat en goed vordert.
Op naar de 1e echo en een hartslag 😃. Tussen 11 en 12 mag ik bellen naar het ivf-kliniek om dit nieuws door te geven.
Ik kan dit ook nog met niemand delen omdat je niet zeker bent hoe dit zal lopen. Het is nog supervroeg.
Met gedoseerde blijdschap ' 🎉💙💙💙💙Ik ben zwanger!❤❤❤❤🎉'.
Tot onze volgende mijlpaal.
reacties (13)