Het hartje klopt niet meer

Vandaag een erg zware dag gehad.
Mn partner en ik gingen zo blij en jolig naar het kliniek voor een controle echo.
In de verwachting een goed groeiende embryo/foetus te zien met een sterk hartje.

Het vruchtje was al in zicht. Een hoofdje, lijfje met iets wat op een arm leek en beentjes.
Helemaal gefixeerd op mn gegroeide wonder hoor ik in de verte ' oh jeetje, ik vind het vervelend om te moeten zeggen... maar het hartje klopt niet meer'.
Zeer verbaasd vraag ik wat ze bedoelt (alsof dat iets anders kan betekenen). De gyn herhaalt ' hier zie je een arm en daar zou je het hartje nu moeten zien kloppen. Het hartje klopt alleen niet meer'.

M'n partner begon te happen naar lucht en zei ik word niet goed. Terwijl ik nog aan het vechten was met mijn begrip over mn kindje.
Mn partner ging de kamer uit om op een stoel te kunnen zitten en de gyn controleert nog het een en ander. Nam nog wat afmetingen op. Met 7 weken waren de afmetingen 6w5d en nu met 8w6d waren de afmetingen 7w5d.
En ik mocht me aankleden. In de kamer ernaast bleef het verhaal ongewijzigd. Het kindje leeft niet meer, maar ik voel me nog even zwanger als op 9 augustus en daarvoor.

Op 9 augustus had ik al een controle echo 7 weken en 2 dagen denk ik. Het vruchtje was toen volgens de afmetingen 6 weken en 5 dagen met een hartslag van 106.
De 1e echo met 6 weken was hartslag van 108. Bij de 2e gaf de gyn aan dat het niet zo erg hoefde te zijn want het was maar 4 dagen. de volgende echo moest echter beter zijn met een hoger hartslag.
Toch had ik niet durfen dromen dat het hartje zou stoppen. Is het kindje dan op 16 augustus overleden? 7 dagen na de 7weken echo. Ik kan maar niet in slaap vallen omdat het levenloos kindje door mn hoofd spookt.
Hoe kan ik nu slapen? Ik heb gewoon niet doorgehad dat het kindje doodging in mn lijf. Het is ook zo bizar om nu een levenloos kindje in je lijf te hebben.

Wat nu te doen? De pilletjes haal ik morgen pas. We waren beide te overstuur om nog langs de apotheek te gaan. Nu heb ik spijt dat ik niet toch geweest ben.
Het is zo dubbel allemaal. Ik hoop ergens dat dit een droom is die morgen over is en anderzijds wil ik zo snel mogelijk af van het levenloos kindje in mn buik.
Ik heb zo een verdriet. Weet niet wat ik hiermee aanmoet.

Hierna in elk geval even goed rust nemen en een goed onderzoek naar mijn gestelheid. Zoiets wil je niet een tweede keer meemaken.
Voorkomen kan je nooit maar weten waar je aantoe bent helpt heel wat. Denk nu aan allerlei dingen die ik wel of juist niet heb gedaan om dit wellicht te veroorzaken.
Inclusief sex met mn partner, wat hij eerst ook nieteens wilde. Verkeerde dingen gegeten, paracetamol gebruikt enz verder. Wat een verdriet had mn mannetje ook. Door mij.
Ik moet misschien toch maar weer proberen te slapen want dit helpt ook niet zo.

Ik heb denk ik even tijd nodig om weer te kalmeren en mn rationele zelf weer te vinden.