Het vierde kindje

ik moet het even van mij afschrijven en hoop. (En aan de andere kant ook weer niet) dat er dames zijn die hetzelfde ervaring hebben. Voor een beetje steun.

Gisteren tijdens controle kon de VK het hartje niet vinden.
Ik raakte niet gelijk in de stress want eigenlijk had ik het vertrouwen niet meer in de praktijk. Ik had een nieuw praktijk ivm verhuizing maar kon er ook niet aan wennen.
Onze echo’s waren namelijk ook niet denderend. Bij mijn meiden kon ik me zo goed herinneren dat het allemaal heel duidelijk was. Hartje klopte hevig. Duidelijk beeld en echt een kind te zien.

Bij deze zwangerschap heb ik wel 4 echo’s gehad. De eerste keer kon de VK niet met zekerheid zeggen dat het goed genesteld was (ivm bbz)
Ziekenhuis kon dat gelukkig bevestigen maar ik was niet gerustgesteld omdat ik het beeld gewoon vaag vond.
Bij de derde (11 weken) echo kon de verloskundige het termijn niet bepalen omdat de baby te opgekruld lag en weigerde van positie te veranderen. Ik vond het eigenlijk onbewust er al beetje raar uitzien en was er niet gerust op.
Een week later zelfde tijd mochten weer weer langskomen en dit keer lag het er beter voor maar bewoog nogmaals te weinig. Ik ben gewend ook om erg beweeglijke echo’s te hebben.
Uit voorzorg toch weer naar het ziekenhuis verwezen.
Daar werd de beeb uitgebreid onderzocht en bewoog weer niet superveel maar volgens de gyn lag het ook niet muisstil. Inderdaad het handje ging wel op en neer. Voor de rest was alles goed, voldoende vruchtwater, geen afwijkingen te zien nog en is het goed nagekeken. Ik was 13 weken zwanger. Ik was opgelucht en blij maar ook teleurgesteld dat het weer zo rustig erbij lag.

Nadat gisteren het hartje niet gevonden kon worden met spoed verwezen naar het ziekenhuis.
Toen de gyn de echo aanzette zag ik het gelijk al. Het leeft niet meer. Het lag er raar bij en ik zag ook geen hartje meer.
Ik dacht dat dit ons niet zou overkomen maar toch wel. Ondanks de zorgen toch zo abrupt.

En onbewust ben ik ook nooit gerustgesteld bij deze zwangerschap.
Ik merkte dat ik vooral lichtelijk panisch was in tegenstelling tot mijn andere zwangerschappen.
Ik zat van de week te zoeken naar een Dopler. Had een app gedownload om het hartje te horen (niet gebruikt)
Ik wilde zooo graag een teken van leven voelen in mijn buik en was er zo gefixeerd op.
Was ook huiverig om het al aan iedereen te vertellen terwijl ik al bijna 16 weken was en nooit eerder zo lang heb gewacht.
Ik heb me ook heel erg afgezonderd deze zwangerschap. Veel alleen slapen op de bank en niks gekocht voor de baby. Las ook veel miskraam verhalen. Waarom weet ik niet maar deed het wel.
Het voelde ook een soort moeten om mij zwanger te voelen en ondanks dat ik veel vermoeider en zieker was in tegenstelling van mijn andere zwangerschappen voelde ik me niet echt zwanger. Hoewel mijn buik en borsten groeide heb ik wel met positie kleding in mijn handen gestaan maar uiteindelijk nooit gekocht.

Het leek wel of ik onbewust wist dat dit niet goed zou aflopen.
Hebben jullie dit ook gehad?
Twee dagen geleden werd ik heel vroeg in de ochtend wakker en werd zo emotioneel met huilbuien. Ik had geen verklaring maar achteraf had ik het denk ik gevoeld.
Hebben meerdere dit meegemaakt?

Zaterdag wordt ik ingeleid.
En dan?

Deze zwangerschap was een beetje onverwachts maar zo verschrikkelijk welkom.
Misschien wel meer dan we ooit hadden gedacht. Opa oma en de kids waren zo overenthousiast. (Nog meer dan de andere keren leek het wel)
Iedereen leefde zo mee.
Misschien omdat ik wat ouder ben beleef ik het nu wat rustiger en anders.
Het was zo welkom.

Ondanks dat het nu onverwachts is moeten we dan in de toekomst er toch gericht voor gaan?
Ondanks drie prachtige dochters voel ik een enorme leegte.
Een leegte die er altijd is gevoeld (en die leegte werd bevestigd ook door de kids en de teleurstelling)
Het voelde zo compleet met z’n zessen.

Ik heb bij mijn jongste dochter een bbz gehad. Blijkbaar van een tweeling waarvan eentje bbz was. Ik wist het niet pas toen het al operatief weggehaald was.
Dat was erg moeilijk maar dankbaar dat er ook een kindje in de baarmoeder zat.
Na deze zwangerschap werd ik weer zwanger maar moest het vroegtijdig afbreken omdat mijn lichaam er nog echt niet klaar voor was.
Ik was bij mijn jongste dochter paar dagen na de bevalling opgenomen in het ziekenhuis door hevige koorts. Ze hebben nooit een verklaring kunnen vinden. Mijn lichaam wilde gewoon rust.
Tot 6 jaar later dit wondertje kwam.

Zou dat die leegte zijn?

En durf ik eigenlijk nog wel?
Er is een kindje die zo graag steeds bij ons wilt zijn maar door redenen er nog steeds niet is.
Of had het dan gewoon zo moeten zijn?

Ik weet het gewoon niet. Wat ik wel weet is dat we het enorm missen..

2953 x gelezen, 10

reacties (21)


  • Schip

    Ik snap je gevoel. Bij onze 2de zwangerschap was ik in verwachting van een tweeling maar na 10 weken werd ik wakker van heftig bloedverlies en bleek dat ik een miskraam had gekregen van 1 van de vruchtjes. Dit wisten wij pas met de echo. Heel apart. Nu waren wij begin dit jaar zwanger van ons 3de wondertje. Helaas bleek uit de nipt test dat hij ziek was en nooit meer beter zou worden na onwijs veel nagedacht en gesproken te hebben met elkaar zijn wij bevallen op 17-05-2019 van onze zoon Jack met 14.6 weken. Deze keer had ik hoe gek het ook klinkt al vanaf het begin niet echt vertrouwen in de zwangerschap en heb dit telkens aangegeven dat ik het niet vertrouwde. Misschien toch onbewust een instinct. Ik heb momenteel ook heel erg die leegte en het voelt zo onwijs gek. Ik wil wel sterk zegt mijn hart maar wil ik ook echt? Ik ben toch wel bang geworden. Maar dat gevoel is zo onbeschrijfelijk. Heel veel sterkte voor jullie!

  • Mamadbd

    Sterkte lieverd, hier inmiddels al een jaar bezig voor een 4de, maar het is telkens fout gegaan, nu weer 8 weken zwanger maar zo bang. Neem je tijd en je rust het blijf vreselijk zulke dingen mee te maken ❤

  • Si78

    Enorm veel sterkte...het lijkt me echt vreselijk

  • AshleyJessy

    Wat verschrikkelijk 😣.

    Heel veel sterkte, jullie familie klinkt hecht, hoop dat jullie veel steun aan elkaar hebben in deze zware tijd.

    Veel liefs.

  • Stella4

    Heel vee sterkte....

    Moeders hebben toch een speciale band met hun kinderen..Ik voelde ook altijd al snel aan of t wel of niet goed zat...ook een x eerst twee echo gehad waarbij artsen nog zeiden ok...en familie en man t komt wel goed, maar ik in een x op een dag een heel verdrietig gevoel kreeg en het hartje volgende dag ook bleek gestopt te zijn...

    Latere zwangerschappen kon ik dan ook weer blij zijn omdat t wel goed voelde.

  • life1234567

    ja ik herken het zeker. Ik was iets van 11 weken zwanger toen ik bijna een echo zou krijgen en ik zei al tegen iemand "ik denk dat het niet goed zit..." en ook had ik een nachtmerrie gehad waarin ik een miskraam had gekregen. En zo was het precies ook gebeurd. Ik kreeg de echo en kreeg daar te horen dat het hartje al met 8 weken was gestopt met kloppen. Ik was zooo verdrietig! Hierna nog 4 gezonde kindjes gekregen gelukkig Heel veel sterkte met jullie verlies! Misschien gek maar maak veel foto's. MIsschien wil je er niet gelijk naar kijken maar wie weet later wel, het is echt fijn als je foto's hebt

  • Sito

    Wat verdrietig dit. 😂

    Een vriendin van mij heeft ook heel de zwangerschap aangegeven dat er iets niet goed was.

    En zij verteld mij zelfs in vertrouwen dat als het kindje iets zou mankeren ze het een kussen op het hoofd zou duwen om het te stikken.

    Zo bizar! Iedereen heeft met haar gepraat en gepraat ook de arts en psycholoog.

    Ze bleef het vol houden.

    Ze heeft gelijk gekregen, de baby kwam zonder hartslag ter wereld en de verloskundige heeft de baby gereanimeerd en tot leven gekregen.

    Terwijl mijn vriendin bleef gillen niet doen, niet doen.

    Het kindje is zwaar gehandicapt en woont in een instelling.

    De ouders gaan er nooit naar toe, zo bizar.

    Zelf kon ik niet met de situatie omgaan en heb het contact met haar verbroken.

    Jullie heel veel stekte.

  • Schip

    Wauw wat onwijs heftig zeg. Maar vooral ook voor haarzelf😢. Misschien toch een soort instinct.

  • Hen84

    Wat verdrietig zeg dat dit zo moet aflopen. Heel veel sterkte gewenst bij het inleiden zaterdag!

    Bijzonder he dat je eigenlijk er al geen goed gevoel over had

    Ik herken het bij de zwangerschap van ons derde zoontje, onbewust niet zo'n goed gevoel over. Bepaalde mensen die ik het nog niet had verteld, heel erg op mezelf , in mn "hoofd" zitten, labiel. Niks kopen voor de kleine.artikelen lezen waarvan je denkt; waarom lees ik Dit? (Over overleden kindjes)

    In oktober bij 18,5 week bleek het hartje niet meer te kloppen, ik had iets bloedverlies maar mijn gevoel gaf sterk aan dat het niet goed was.. bij de verloskundige werd dit gevoel bevestigd..

    Moeilijke tijd gehad , ook doordat ik.zwangeren in de naaste familie had.

    Man en vrouw beleven het ook weer anders. Maar na de uitgerekende datum in maart voelde ik me beter. Scherpe kantjes gaan er vanaf.

    Ik ben nu 6 weken zwanger van ons 4e kindje. Heel spannend , ik zal blij zijn als de echo is. Maar toch voel ik me wel anders nu , wel beter gelukkig.

  • Schip

    Heel gek is dat hé! Ik heb ook veel dingen gelezen waarvan je echt zou denken waarom doe je dat in godsnaam. Wat naar voor jullie zeg! Maar wat mooi dat jullie nu in verwachting zijn. Gefeliciteerd!

  • Wonderful-life

    Wat een ongelooflijk verdrietig bericht. Ik herken dat voorgevoel. Bij mijn laatste zwangerschap durfde/wilde ik het niet eerder dan 13 weken vertellen. Geen idee hoe, maar ik had de hele tijd die 13 weken in mijn hoofd, ik voelde mij prima en alles ging goed. Op precies 13 weken had ik ineens een enorme bloeding, het was echt een bloedbad. Gelukkig is deze zwangerschap (bleef heel spannend tot op het einde) uiteindelijk wel goed gegaan.

    Ik heb ook twee miskramen gehad en het gemis blijft. Ze horen er gewoon bij.

    Mijn advies zou inderdaad zoals hieronder omschreven is, om inderdaad foto's Te laten maken (stichting kleine helden, kan hier in iets voor je beteken), en mochten jullie daar behoefte aan hebben, dan kun je je jullie kleintje inderdaad in een gewoon wit bakje met water bewaren. Dan blijven ze er langer “mooi” uitzien. Het kan helpen bij get verwerken voor jullie en je kinderen.

    Heel veel sterkte met de inleiding.

  • Gender-Balance

    Wat verdrietig. Gecondoleerd 😔 ik heb mij ook erg zorgen gemaakt bij de zwangerschap van mijn dochter. Had zelfs constant een bepaald woord in mijn hoofd (tube, Engels voor buis) en ze bleek een neutrale buis defect te hebben. Het gemis is verschrikkelijk. Ze was ons eerste kindje en we hebben daarna nog twee zoons gekregen. We gaan nu voor nummer 4 en ik kan niet zeggen dat het minder eng is helaas. Ogen dicht en springen wanneer je lichaam er klaar voor is. Want je hoofd en hart krijg je naar mijn ervaring nooit helemaal op één lijn. Het is ontzettend moeilijk en spannend. En we kunnen alleen maar hopen dat het ons een volgende keer bespaard wordt. Héél veel sterkte, ook met de bevalling. Komt er iemand om mooie foto's te maken? Voetafdrukjes? Maak zoveel herinneringen als je kunt 💕

  • miimmii

    Heel veel sterkte toegewenst

  • Newyork2009

    Wat verschrikkelijk!! Heel veel sterkte gewenst! Ik heb het zelf nooit meegemaakt maar snap je gevoel absoluut.. denk dat je dit even de tijd moet geven en je hart moet volgen over een eventuele vervolgpoging. Super veel sterkte met alles

  • Marieke-2018

    Wat heftig! Heel veel sterkte!

  • Cherlean

    Wat heftig. Heel veel sterkte 🍀

  • Yvonne0603

    Jeetje geen woorden voor. Heel veel sterkte!! ❤

  • Peepah

    Hier een zwangerschap gehad ik was naast blij heel onzeker. Niks voelde echt goed. Ik heb verschillende verloskundigen gebeld, maar kon niet terecht voor 9 weken. De huisarts kon ik ook niet terecht. Ik was geen risico en gezien mijn lichamelijke conditie en leeftijd hadden ze alles aan de telefoon al uitgesloten. Uiteindelijk probeerde ik maar te genieten wat niet echt lukte. Op de dag van de eerste echo ging het mis, alles zat ineens onder het bloed. Ik wilde het liefst in bed blijven liggen. Uiteindelijk bleek het een bbz en was mijn eileider gescheurd. Het was een bizarre situatie en 4 maanden later tijdens een operatie hebben ze alles herstelt. Helaas moet het vertrouwen in mezelf en de medische wereld nog wel groeien. Ik heb nog wel een wondertje gekregen.

  • Guusje82

    Echt heel heeeel erg verdrietig voor jullie. Dikke knuffel.

  • Linde-1

    Wat verschrikkelijk dat het hartje ineens niet meer klopte.

    Sterkte ❤️❤️

  • lovely1987

    Sterkte!