Ongelooflijk...

Vol ongeloof kijk ik nu naar jou, mijn kleintje.. Het is nu 7 dagen geleden dat jij uit mijn buik kwam, maar voor mijn gevoel was dit nog gisteren.. Gisteren dat ik hoorde: gefeliciteerd het is een zoontje.. Gisteren dat ik hoorde: ja hij is echt en ja hij is echt van jou!

De tijd gaat nu al zo vreselijk snel dat het gewoon eng is.. Dagen vliegen zo snel voorbij en zou willen dat een dag langer duurde zodat ik nog langer van je kon genieten..

Mensen die zeggen: je leven is voorbij.. Ik geef ze gelijk.. Mijn leven is 100% voorbij, nu heb ik een nieuw leven.. Een nieuw leven met jouw, nieuwe avonturen met jou, nieuw geluk met jou.. Kan het nog beter? Nee dat kan niet.. Ik ben niet bang om te zeggen dat ik deze blog schrijf met tranen in mijn ogen.. Zijn het de hormonen? Ja deels, maar vooral het geluk wat jij mij geeft.. Tranen van geluk om het wonder wat ik heb gekregen, want dat is het echt en is geen twijfel over mogelijk..

Je doet het ook zo ontzettend goed.. Dag 7 en meneer zit al 20 gram boven zijn geboortegewicht en weegt nu dus 3980.. Drinken gaat top en huilen doe je bijna niet..

Jij bent samen met papa mijn geluk, mijn leven, mijn gezin.. Gewoon hetgene waar ik voor zal leven..