Bevallen van een prachtige zoon! (+verhaal)
Gisteravond om 21:08 is na een bevalling van 4 1/2 uur onze prachtige zoon Ingmar Marciano geboren. Hij heeft een gewicht van 3960gram (ja een lekker dikkerdje!) en is 53cm.
Gisterochtend om 6 uur werd ik wakker en had wat krampen, die ik wel vaker had. Na even gewacht te hebben besloot ik ze toch te timen en er zat meer als 11 minuten tussen. Besloot toen dat dit toch weer de standaard valse voorweeen zijn. Paar minuten later kwamen de weeen sneller op elkaar, duurde een minuut, maar waren nog niet pijnlijk. uur daarna kwamen ze om de 3/5 minuten, pijn werd wat veller en trok door naar mijn benen. Dit heeft niet lang geduurd en al snel gingen ze terug naar de 7/8 minuten en daarna god mag weten hoelang ze weg bleven!
Op dit moment baalde ik flink, had echt zoiets van lekker weer zit je te puffen voor niks en besloot om 11 uur maar weer te gaan slapen.
Na een dagje wat geluierd te hebben en misschien nog 3/4 uur geslapen te hebben, werd ik om ongeveer half 5 wakker van mijn tweede dutje.. Ik had krampen en dacht van zal wel naar de wc moeten. Na wel wat resultaat gehad te hebben, gingen de krampen door en begon ik weer te twijfelen. Weer boven aangekomen bij bed, kwamen de krampen al om de 2 min en ging al snel door tot onder de min. Tjd om de verloskundige te bellen! Nadat ze geconstateerd had dat ik echt ging bevallen werd ik erg bang. Had 4cm, pijn en bessefte dat dit niet meer terug gedraaid kon worden!
Weeen wegzuchten werd steeds iets moeilijker, maar vooral omdat ik constant om pijnmedicatie vroeg en schreeuwde naar het ziekenhuis te willen. Half 6 of later werd me uitgelegd dat het al geen zin meer had er heen te gaan, had al 6/7 cm en als ik naar het ziekenhuis zou gaan kon ik daar waarschijnlijk gelijk persen (zonder medicatie)..
Shit... ik moest hier dus echt doorheen en stoppen met zeuren dacht ik bij mezelf.. hoopte snel in mezelf te keren en minder mee te maken..
Al heel snel had ik perdrang en mocht ook meepersen.. alleen toen ze later voelde had ik nog een klein randje dus moest ze weer weg puffen, wat zeker niet prettig was. Op een gegeven moment hield ik dit ook nietmeer en ging gewoon persen, dit mocht gelukkig ook. Hoelang ik heb geperst weet ik niet maar gok een wee of 20/30.. Toen gebeurde iets heel moois, na de vorige wee gegild te hebben van het branderige gevoel floepte nu het hoofdje eruit en was het zwaarste gedeelte achter de rug.. wauw wat was dit een fijn gevoel zeg. Nog even persen en de rest van het lichaam volgde..
Jeetje wat een ervaring zeg en ik weet nog dat het pijn deed en dat ik me gek schreeuwde om pijnmedicatie, maar ik ben het nu allemaal vergeten hoe het precies was..
Naja gelijk mijn kleine man huilend op mijn borst en ik gelijk troosten. Wat was ik trots zeg, maar als je gezegd had dat hij niet van mij was had ik het zo geloofd. Wat moest ik wennen zeg aan dit ventje, maar nu een dag later is dit al een stuk beter.. hij is van mij en ik ben zijn mama!
Nu wel behoorlijke spierpijn maar voorderest is alles in orde.. gehecht en soms wat krampjes, maar who cares? Het was het allemaal waard..
Nou meiden dit was hem.. Ik ga even eten en dan kijken of ik de douche nu wel red. Gister viel ik bijna flauw en ben nu ook bang dat het gaat gebeuren..
Doeg! X
reacties (0)