Dames toch... ik zit hier na een redelijk rustige dag op de bank maar ik voel me alsof ik een marathon gekopen heb.
Afgelopen donderdag waren we met Tobias op de huisartsenpost (zie vorige blog). Hij maakte een rare val en kwam toen met zijn lip op het tv kastje terecht...
Vanavond was ie weer aant rennen door de kamer en viel op dezelfde plek over zijn eigen voetjes... boem! Weer op dezelfde hoek van het kastje... dit keer met zijn wenkbrouw... shit! Harry en ik kijken elkaar aan want hij begon gelijk te krijsen... bloed... overal... Een flinke jaap...Natte lap...papa's brede schouder en de telefoon... huisarts!
We moesten voor mijn gevoel uren wachten, uiteindelijk was het maar een half uur te lang en wie kwam daar aan.... juist! de dokter van afgelopen donderdag... een jonge meid en ze begon heel hard te lachen...Tobias lachte gelukkig ook weer maar ik had gedacht dat het wel weer gehecht moest worden...
Het kon niet gehecht worden want het zat door zijn wenkbrauw heen en daarom kreeg ie eerst een hechtpleister en daarna lijm en daarna een gaasje...
Het klinkt gek maar hoe langer we daar zaten hoe vervelender in me voelde... Mijn kind mankeerde alweer wat...hij had het zo goed gedaan afgelopen 2 jaar en 3 maanden... en dan nu twee keer in de week bonje. Let ik dan als ouder gewoon niet goed op of kun je het domweg niet voorkomen... :(
Ze zeggen dat alles in drieen komt, laat de derde keer maar uitblijven!
Mijn arme jongen...

reacties (0)