Angst

'Geef mij nu je angst en ik geef je er hoop voor terug' mooiste zin uit een liedje van wijlen andre hazes.

God wat zou ik willen dat dat kon, men angst weggeven.
We zijn nu bijna 28 weken zeer ongepland en min of meer ongewenst zwanger. Vanaf week 16 weten we dat we weer een kindje (meisje) verwachten. Helaas is het net als bij mijn eerdere 2 zwangerschappen weer drama.

Hoge bloeddruk, hoofdpijn ziekenhuis in en uit maar dat is niet mijn angst.

Mijn angst is gisteren tijdens de groeiecho gecreëerd door een echoscopiste in opleiding.

Ze moest de groei van ons meisje bepalen en ineens uit het niets roept ze iets over aardig wat vocht in de hersenen van ons meisje. Zij verwachte dat ik daar al wat over gehoord had bij de 20 weken echo maar voor mij kwam dit als donderslag bij heldere hemel!

In eerste instantie drong het niet tot me door want we waren alweer klaar en het meisje blijkt inderdaad een groeiachterstand te hebben dus wilde de echoscopiste dat ik over 2 weken *5jan* weer terug kom.

Niks bijzonders dacht ik zo dus ik ga naar beneden om te wachten tot men man me kwam ophalen en ineens drong het tot me door... VOCHT +HERSENEN NIET GOED!!!!

Wat je natuurlijk nooit moet gaan doen is dan googlen... maar zo naief als ik ben toch gedaan... en GOD WAT BEN IK BANG NU!

.1 Nr 3 was al niet de bedoeling (financieel niet echt haalbaar)
.2 Mijn gezin is eigenlijk met zen 4tjes compleet
.3 Hoe moet dat als ze inderdaad gehandicapt blijkt?
.4 Kan ik er wel van houden als ze gehandicapt is?
.5 Is het wel eerlijk tegenover men andere kids als ze extra aandacht nodig heeft?

Allemaal stomme irieele angsten waar gewoon geen antwoord op te geven is tot ze geboren is.

Maar mijn grootste en meest dwingende vraag is WAAROM! Hebben ze het ons niet verteld na de 20weken echo??? Dan had er nog onderzoek gedaan kunnen worden en in het ergste geval de zwangerschap nog beëindigd kunnen worden.

Het heeft me al heel veel tijd gekost om te accepteren dat er nog een kindje bij komt en ik wilde het dan ook als kers op de taart van ons gezin doen. Maar nu, nu weet ik het allemaal niet meer. Ik ben in 1x gewoon in een depressie geschopt door die K.u.t. Opmerking. En dan ook er verder niet over uitwijden als we vragen of het er goed uitzag alleen roepen over 2 weken weer terug.

Pfff nou iedereen wens ik positievere feestdagen toe dan die van mij... de mijne zijn in elk geval in depressie gehuld...

Liefs lau