Ik voel het met de dag wegglippen...

Mijn gezin... Mijn geluk... Mijn gezond verstand... Alles wat ik liefheb...

Elke dag opnieuw zorg ik voor de kinderen: wassen, tandjes poetsen, kleden, luiers, eten maken en geven, zorgen dat ze in een proper huis thuiskomen, naar school brengen en halen, alles wat ze nodig hebben. Maken ze ruzie, kom ik tussenbeide, hebben ze een auwie, geef ik er een kusje op. Maar soms kom ik dan tijd tekort om met hen te spelen, plezier te maken. En daar kom jij dan, Papa.
Als je al thuis bent, want je houdt namelijk enorm van je eigen me-time, elke week ben je wel minstens 1 hele dag van huis zonder ons, zonder je kids. Als ik zeg dat het me even teveel word en in er tussenuit wil, moet ik ofwel de kids meenemen, ofwel moet ik zorgen dat mijn ouders ze kunnen opvangen, zolang jij het maar niet alleen hoeft te doen, al was het maar een uur of 2.

Jij doet niets anders met de kindjes dan spelen, Papa. Een luier verversen, heeeeel soms, maar dan enkel omdat ik aan het koken ben ofzo, en het écht niet anders kan. Maar dan enkel voor de twins, Baby R komt echt helemaal voor mijn rekening. Als hij lacht, is alles oké voor jou. Maar als hij huilt, voor welke reden dan ook, ben je weg. Als ik echt even niet naar hem toe kan, vind jij het voldoende om hem even uit park te nemen en in zijn stoel te zetten of omgekeerd, je zult hem zelden knuffelen. Spelen doe je wel met hem, zolang hij maar op mijn schoot zit, niet op de jouwe.

Maar weet je wat ik het ergste vind, Papa? Dat de twins telkens weer naar jou vragen, als je thuis bent. Dan ben JIJ degene die hun auwie kan genezen, een kusje van mij helpt dan niet. Dat ze ‘s ochtends steeds naar JOU vragen, terwijl jij hen nooit uit bed haalt, ofwel ben je niet thuis, ofwel slaap je nog. Zo kan ik nog wel even doorgaan...
Soms heb ik het gevoel, dat Baby R en ik, geen deel meer uitmaken van jouw gezinnetje...

Is het omdat je er zo weinig bent, dat zij zo veel mogelijk van de tijd willen genieten dat je er WEL bent...? Of is het, omdat ik steeds degene ben die “boos” wordt, of verdrietig, als ze weer eens niet luisteren of ruzie maken of totaal niet doen wat ik vraag...? Of is het, omdat ik niet altijd tijd heb om met hen samen te spelen...? Ik weet het niet...
Maar het voelt op dit moment, alsof ik heel mijn gezinnetje aan het kwijtraken ben.

Het gaat niet goed tussen ons, Papa, al een tijdje niet, ik kan ook niet met je praten. Problemen tussen ons, vertel je tegen anderen, zelfs mensen die mij helemaal niet kennen, maar nooit tegen mij. Hoe wil je onze problemen dan oplossen, als je er niet wilt over praten??? We groeien steeds verder uit elkaar, ik heb je al een paar keer verteld dat ik het aanvoel alsof wij geen koppel meer zijn, dat gevoel lach je weg in plaats van eens te luisteren naar wat ik te zeggen heb, of zelf eens te praten over wat jij voelt.
En nu de twins ook zo gaan doen zoals ik al schreef, heb ik meer en meer het gevoel dat ik niet alleen jou, maar ook hen kwijtgeraak. Je hebt in een dronken bui onlangs eens gezegd, dat als we zouden scheiden, ik Baby R maar moest meenemen, dat kon je niks schelen. Maar de twins, daar zou je voor vechten. Die woorden kwetsten enorm, niet zozeer het woord “scheiden”, maar het feit dat het je niks kon schelen dat je Baby R zou kwijt zijn. Dat schatje heeft een hele moeilijke start gehad, weet ik, maar het is de allerliefste op de wereld, als je hem kent, weet waarvoor hij huilt enzovoort. Maar het kan jou zo te zien niks schelen. Laatst schreef ik, over de fout die ik maakte, toen ik had toegelaten hoe jij hem een pannenkoek gaf, terwijl we beiden weten dat hij koemelkallergie heeft. Vandaag, zat je hem ineens broccoli met Boursin Cuisine te geven, en kip gekruid met curry en gebakken in boter??? En toen ik zei dat dat niet kon omwille van zijn kma (en de kruiding niet omdat hij nog maar 10 maand is) bleef je toch doorgaan?!?!?!

En het feit dat jij werkt en ik niet, maakt me angstig, Papa, heel angstig. Als je toch zou gaan scheiden, kan ik niet anders dan terug naar mijn ouders gaan, een heel eind van hier. De twins zitten hier op school, dus die zou ik waarschijnlijk moeten achterlaten. Die zou ik enkel in het weekend kunnen zien, en dat wil ik helemaal niet. Ze zijn mijn leven, Papa, alle 3 mijn zoontjes trouwens. Ik heb niks anders, heb geen echte vrienden meer sinds ik getrouwd en verhuisd ben, en kindjes heb gekregen. En dat kon en kan me niks schelen, ik leef enkel voor hen! Ik zou het zelfs niet erg vinden, als wij geen echt koppel meer zijn, ik zou samen blijven enkel voor hen, zodat ik geen van hen zou kwijtraken! Maar ik moet zodanig mijn huishouden doen, dat ik echt bitter weinig tijd over heb voor entertainment met de kids (of ik moet hen alleen entertainen, wat niet altijd evident is met 2 peuters en een baby), waardoor vooral de twins meer naar het spel met Papa verlangen dan naar de alledaagse zorg van Mama.

Ik heb écht het gevoel dat alles door mijn vingers wegglipt...

2723 x gelezen, 18

reacties (29)


  • tweede83

    je voelt je erg alleen en mist het gevoel van een gezin zijn. Ik vind je verhaal wel verdrietig, herken ook wel een paar dingen maar voel me er niet verdrietig onder. Misschien kun je een paar dingen doen:

    * zoek iets voor jezelf, denk aan een klein baantje (vraagt ook oppas misschien) of een hobby. Wat levert het jou op: Tijd voor jezelf. Je bent meer dan alleen moeder, huisvrouw of echtgenote.. Je krijgt er ook energie van

    * ga zelf een maatschappelijk werker zoeken, praat je gevoel van je af. Misschien zit je ook in een negatief spiraal waar je even niet uit komt

    * als je zou willen scheiden, ga eerst onderzoeken wat voor jou de mogelijkheden zijn. Je hoeft niet direct naar je ouders terug te gaan he! Daarnaast moet een school je niet ervan weerhouden. Kinderen zijn erg flexibel en de tweeling heeft elkaar ook

    * misschien durft je partner zich ook wel niet te hechten aan baby R, gezien de moeilijke start.

    * kijk ook kritisch naar jezelf. Ben jij nog de vrouw waar je man zo verliefd op was? Ben je alleen maar moeder en huisvrouw? Ga met jullie tweeen iets leuks doen. Bios, eten, wellnes.. of iets wat jullie samen deden voordat de kinderen er waren.

    Ik bedoel het niet vervelend hoor, maar misschien heb je er iets aan.. Sterkte met deze lastige situatie

  • ~luna

    Mijn hart breekt een beetje van het lezen van je blog. Wat vreselijk zeg, kan mij al je angsten dan heel goed voorstellen. Je zoontjes raak je niet kwijt, al voelt het misschien nu wel even zo. Ik denk dat het gewoon een fase is. Maar als er getroost moet worden ben jij altijd daar voor ze! Mijn dochter is ook gek op haar vader en opa’s en alle gekke dingen doet ze het liefst met hem. Knuffelen en getroost worden, dat wil ze als ze mag kiezen alleen van mij. Denk dat het een beetje in het kind zit. Mama is een zorgdrager, papa een entertainer. Ik kan je niet helpen, maar ik wil je wel heel erg veel sterkte wensen! En misschien is het een idee om hem deze blog te laten lezen? Je bent wel heel goed in je gevoelens opschrijven!

  • Amatullaah

    Jeejtje wat een verhaal.. zo triest! Heeft je man wel anders gedaan met de twins toen ze net geboren waren? Mijn man had ook een burn-out en was niet te genieten, dus ook heel kortaf tegen de kinderen en zei dingen die me echt aan het huilen maakten. Door wie is hij genezen verklaart? Bij mn man heeft het echt zeker een half jaar geduurd eer hij weer een beetje te genieten was en die tijd heb ik dus ook alles in mn eentje moeten doen. Dacht veel aan scheiden, omdat we niet konden praten en ook veel onbegrip vanuit mij naar zn burn-out.

    Maar ik wil je wel als advies geven om niet te scheiden nu, jullie zijn al zolang bij elkaar en een baby is zo een grote aanslag op je huwelijk. Blijf vechten en als het goedgaat tussen jullie en je wil alsnog scheiden ok, dan heb je er goed overna gedacht maar nu.. nu is het rot tussen jullie en zou zonde zijn als je ermee stopt.

    Maargoed dat is mijn advies.. mijn man is sowieso geen baby-papa maar pas vanaf 1/1,5 dat hij echt intresse gaat tonen. Bij de eerste deed hij meer dan bij de tweede en hij zegt nu al dat ik niks hoef te verwachten als de baby geboren word. Hij helpt me verder heel veel en kan het ergens ook wel begrijpen..

  • ReneeBabyBoy

    AH lieffie wat naar!! Ben er stil van en heb er even geen woorden voor.

    Sterkte en veel liefs

  • Niobe

    Ach meisie wat een lastige en zware tijd. Als ik je verhaal lees en hieronder jouw reacties dan denk ik inderdaad dat je man wellicht nog een post natale depressie heeft en bij hem de alarm bellen afgaan als baby R huilt. Maar meisie, kies voor jezelf, verbeter je situatie! Met of zonder man, maar neem nu actie. Kan je een (part-time) baan zoeken? Ook al brengt het niet veel op misschien, geef jezelf een toekomst! Informeer jezelf ook. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat de enige oplossing als je weggaat bij je man is om bij familie in te trekken. Er bestaat zoiets als alimentatie en uitkeringen. Het is natuurlijk geen vetpot maar wel degelijk een opvangnet. Kies voor de toekomst meis.

  • liley

    Mijn vriend heeft niks met babies, maar hij wilt wel veel kindjes... hij kijkt er eigenlijk pas echt naar om als ze ongeveer een jaar oud zijn. Zijn reden: Hij kan niks met babies, ze spelen immers nog niet zoals een kind doet. Hij kan er niet mee stoeien, grapjes maken of wat dan ook, enkel knuffelen. En laat mijn vriend nu eens helemaaaaaaal niet van knuffelen houden!

    Dat hij zo veel me-time hebt en (bijna) geen luiers verschoont, gaat echter wel een beetje ver. Misschien een dag of dagdeel in de week afspreken dat het jouw me-time is... dan ga je bijvoorbeeld op zondagochtend weg (sporten, winkel, wat dan ook). Je man wordt echt wel wakker als de kleintje beginnen te roepen dat ze uit bed willen of honger hebben. Dan zal hij wel moeten en komt hij er ook achter dat het bij jou menens is dat je ook tijd voor jezelf wilt. Al blijf je maar 2 uurtjes weg. Als je je dan zorgen maakt dat de kindjes niet verzorgd worden of geen eten krijgen, ze zullen enkel vervelender worden voor je man waardoor hij toch echt wel moet!

  • l.ieke

    ik zou deze blog uitprinten en hem voorleggen..

    Het kan 2 kanten opgaan.. het kwartje kan bij hem vallen of de bom kan barsten..

    maar dan heb jij je hart kunnen luchten..

    sterkte!

  • Lijsterbes

    Wat rot allemaal. Heel veel sterkte gewenst

  • Si78

    Ik geef je vanuit hier een hele dikke knuffel! Ik heb enorm met je te doen, je hebt een lamlul van een vent getrouwd, wat enorm zonde van zo'n fantastisch mens als jij! Hou je sterk en probeert ergens hulp te krijgen om erover te praten in elk geval. Zodat je niet het gevoel hebt dat je er helemaal alleen voor staat want dat hoeft helemaal niet. Ik denk aan je!

  • Mamsie3kids

    Sjonge echt heel erg heftig. Weet ook niet echt goede raad ofzo. Ik weet wel dat mijn man er altijd heel eerlijk in is dat hij het meest om de oudste gaf. Inmiddels is dat echt veranderd (ze is nu 4). Ik vond dat wel eens heel rot tegenover de andere 2. maar hij legde het als volgt uit: Zij is het langste bij ons, dus de band is het meest hecht. En heel eerlijk.. hij is nu ook echt dol op de 2e en de 3e! Maar ik merk wel dat hij er bij de 3e het meest moeite voor moet doen, maar dat doet hij dan ook. Hij knuffelt ook veel ermee en denkt er echt bewust aan om aandacht te geven. Alleen kun je merken dat het bij de oudste twee net even wat meer vanzelf gaat. Nu ik weet dat het echt wel vanzelf komt maak ik me daar niet druk om. Maar ja het is niet zoals bij die van jou. Die doet er niet eens zijn best voor en hij zegt het ook echt ontzettend rot.

    Ik heb echt met je te doen en moest steeds wel aan je blog denken!

    Weet je hoe druk 3 zulke kleine kinderen en dan sta je er zo goed als alleen voor. Echt vreselijk. Als je in de buurt zou wonen zou k zo in staat zijn langs te komen maar ja helaas NL.

    Ik vind het echt om te huilen.

  • Kruimels

    Als praten niet lukt.. Kun je hem dit verhaal niet laten lezen? Of dat je wat nieuws schrijft? Ik vind namelijk dat jij dingen ontzettend duidelijk kan vertellen. Als het een buitenstaander al raakt, moet het hem toch ook iets doen? Klinkt misschien suf maar zo weet hij in iedergeval wat jou gevoel nu bij hem is. Hopelijk doet hij er dan wat mee.

    Heel veel sterkte!

  • Bambi84

    Heftig ik weet niet wat ik moet zeggen

  • Mamadebby2009

    Heel veel sterkte. Maar als het erop aankomt hoef jij je kindjes niet achter te laten hoor! Ze kunnen echt wel naar een andere school en dat overleven ze ook echt wel(ik spreek uit ervaring,mijn zoon moest vorig jaar naar een andere school aan de andere kant van het land) . Als jij gelukkig bent dan zijn je kinderen dat ook, hoe cliche ook. De tijd komt echt nog wel dat je meer mee kunt spelen met je kinderen. Geef ze nog vaker een dikke knuffel, maak even een quality time in bed als je ze instopt,ook al heb je er niet altijd zin in, en vertel ze hoeveel je van ze houdt ,ook al kan je niet altijd met ze spelen. Ze houden echt wel van je hoor. Mijn zoon ziet zn vader 1 keer per maand, maar als ie boos is op mij zegt ie dat ie naar zn vader wilt. Meent ie niks van hoor, maar soms is het niet leuk om te horen, want als moeder zijnde doe je gewoon alles voor je gezin. Kinderen(en vele mannen) vinden dat gewoon en normaal, en misschien hoort het er allemaal ook bij. Als je kinderen op bed liggen,maak je eigen me-time ..

    Met je man praten, dat heb je al vaak geprobeerd zie ik, en dat hij problemen met anderen bespreekt met jou, dat hoort niet. Misschien ziet hij het anders in, beseft hij niet wat het met jou doet? Heeft hij misschien een postnatale depressie gezien de rot start die jullie hadden met baby-R? .

    Ik hoop dat jullie eruit komen. Tot die tijd, probeer het jezelf makkelijker te maken door je eigen tijd te maken wanneer je kan. Lekker uitgebreid douchen, gezichtmaskertje etc. Wanneer de kindjes in bed liggen.(ik ben 5 jaar alleenstaand geweest dus heb veel geïmproviseerd haha) . En weet dat als het erop aan komt dat het echt wel goed komt met jou en je kindjes. Heel veel sterkte gewenst

  • B756

    Pfff... het klinkt alsof hij al helemaal niet meer geinvesteerd is. En dat hij er dan ook nog met anderen over praat, zeker allemaal vrouwen, zou ik ook heel moeilijk vinden. Maar wat me opvalt: ik lees in jouw stuk nergens verdriet of pijn om hém kwijt te raken. Wel je gezin, de angst om je kinderen verdriet te doen pf ze minder te zien en zorgen om de financien ed, maar niet de man zelf. Je geeft zelfs al aan dat je niet eens met hem samen hoeft te blijven. Kun je dan niet beter uit elkaar? Dat is zeker niet makkelijk, maar je kunt dan wel zonder alle teleurstellingen en verdriet verder en je kindjes een gezellig thuis bieden. Een andere school of wat minder te besteden, dat overleven ze echt hoor. Ze hebben veel liever een gelukkige mama en een warm thuis! En jij verdient toch ook beter dan dit, afhankelijk zijn van een man die zich zo gedraagt? Ik besef me dat ik natuurlijk niet alles weet en als je denkt dat het te redden is dan zou ik daar ook voor gaan.

  • Wonderful-life

    Wat ontzettend kwetsend... 😭

    Volgens mij wordt het tijd dat jullie eens goed met elkaar gaan praten en uitspreken wat jullie beide dwars zit.

    Jullie hebben geloof ik een baby die een moeilijke start heeft gehad (is het biologisch gezien wel zijn eigen kindje?). Sorry, maar heb niet al je blogs gelezen. Misschien heeft je man nog veel onverwerkte gevoelens ten aanzien van de start van baby R. Laat het jullie niet uit elkaar drijven... veel sterkte!

  • Latin_Lady

    We zijn al sinds 1996 samen, ik heb nooit iemand anders gehad, dus biologisch is er geen twijfel. En Baby R lijkt echt heel erg op zijn vader, als we foto’s van baby-papa vergelijken met hem, is er echt geen enkel verschil te zien...

    Maar... Baby R is verwekt, met wederzijdse toestemming uiteraard, maar mijn man had niet verwacht dat het in ronde 1 raak zou zijn, hij dacht dat hij nog wel wat tijd zou krijgen om eraan te wennen. Ook de zwangerschap was heel zwaar. En na de geboorte, moest hij nog 10 dagen op neonatologie blijven omwille van een ongeïdentificeerde infectie. Na 2 maand bleek ook nog eens dat hij koemelkallergie had, tot die tijd was hij een huilbaby. Nadien werd het wat beter, maar hij bleef lastig qua slaapjes/voedingen...

    Toen hij 6 maand was, heeft mijn man toegegeven dat hij weinig voeling had met hem, maar hij zei dat het beter werd. Alleen... zie ik geen verbetering... Een maand geleden (Baby R was net 9 maand) zei mijn man nog dat hij bang was elke keer de baby begon te huilen, omdat hij ontroostbaar lijkt. Maar dat is gewoon omdat hij niet de moeite heeft genomen om hem te leren kennen, ik weet al lang waarom Baby R huilt, slaap of eten, verder is hij echt een super blije baby!!

    Maar mijn man neemt ook niet de moeite om de baby te leren kennen... en dat baart me enorm veel zorgen...

  • Lillybell

    Heeft jouw man geen depressie? Dat hij de energie niet heeft om R te leren kennen?

  • Wonderful-life

    Ja, snap je zorgen... lijkt me ook heel moeilijk als moeder zijnde om te zien. Komen vast betere tijden aan. Sommige mannen zijn hier helaas niet goed in, in de babytijd... hoe was dat bij jullie tweeling toen ze baby waren?

  • Latin_Lady

    Hij heeft kort geleden een burn-out gehad, wel genezen verklaard... Maar hij maakt er geen geheim van, dat hij niet hetzelfde voelt voor de baby dan voor de twins. Hij geeft het ook geen kans.

  • Wonderful-life

    Vindt hij het zelf naar daf hij zich zo voelt? Ik herken wel dat het gevoel moet groeien en dat het leuker wordt naarmate mijn man zelf ook meer met de kinderen kin doen. Het huilen kan je man ook heel onzeker maken.

  • Nog-even!

    O meid, wat zwaar voor je! Maar mocht het verkeerd lopen, dan vinden jouw kinderen hun mama echt 1000x belangrijker dan hun school! Ze hebben maar 1 mama en er zijn wel duizend scholen om uit te kiezen! Ga zien hoe belangrijk jij voor hen bent! Jij bent hun basis! Natuurlijk vragen ze naar papa- de man die ze weinig zien en waar ze zo naar verlangen. Maar dat zegt echt niks over jou! Onthoud dat goed!!!

  • Lillybell

    Hele dikke knuffel! Zou het een verlichting zijn als je gaat werken? Onafhankelijk zijn van hem. Laat het huishouden maar voor war het is, dat hij doorkrijgt wat jij allemaal doet!

  • LittlePea

    Wow..... weet even niet hoe hierop te reageren.....

    Heel veel sterkte. Wat een kutsituatie....

  • mijn~meisje

    heel veel ssterkte! En je kindjes hoef je niet achter te laten die kunnen ook wel ergens anders naar school, ook al wil je ze liever niet uit een vertrouwde omgeving halen

  • Barbamammie79

    Ach lieverd, ik heb met je te doen

    Misschien rare vraag. .. Maar heeft hij een ander?

  • Latin_Lady

    Geen rare vraag hoor, ik heb het eens teruggelezen en besef dat het wel zo lijkt...

    Maar hij heeft geen ander, hij heeft een hobby waar hij echt voor leeft (hij is sportvisser), en daar besteedt hij heel veel tijd (en geld) aan, ook tijdens de week. Dan vertrekt hij voor de kids wakker worden en komt pas thuis als ze al lang weer naar bed zijn. Ik weet dat ik voor hem op de laatste plaats kom, maar soms denk ik dat zelfs zijn kindjes plaats moeten maken voor zijn hobby, dat die belangrijker is voor hem dan zij. Dat Baby R niet boven zijn hobby staat, weet ik nu wel zeker, hij ging liever vissen dan dat hij Baby R kwam bezoeken in het ziekenhuis 2 weken geleden...

    Ik zie zijn vissersvrienden wel heel erg als concurrenten...

    En hij heeft wel een vrouw op zijn werk, waarmee hij sms’t. Zij vertelt hem hoe slecht het gaat tussen haar en haar man, en hij doet dan hetzelfde over ons. En ook met een echtgenote van die vissersvrienden weet ik dat hij praat over onze relatie. En zo zijn er nog wel een paar mensen, hij vertelt zelfs nog liever wat er fout zit tegen mijn eigen moeder dan tegen mij!?!

    Maar ik weet dat hij echt een fanatieke visser is, dus hij gaat niet ergens anders heen, en buiten het vissen gaat hij ook nergens anders heen (maar hij vist wel vaak). Als hij niet gaat vissen, komt hij wel recht naar huis, maar dat wil niet zeggen dat hij er dan ook echt is voor zijn gezin, laat staan voor mij...

  • Barbamammie79

  • Silvia39

    Jeetje heftig. Valt er echt niet.met je man in gesprek te gaan,?

    Jullie zouden eigenlijk iets samen moeten ondernemen. Je bent niet.voor niets man en vrouw. Niet alleen ouders.

    Ik kan je alleen zeggen heel veel sterkte , ik hoop dat ér nog hoop is

  • Happyfamily!

    Jeetje wat een verdrietige blog...

    Ik wens je heel veel kracht en sterkte. Hopelijk lukt het je om een goed gesprek met hem te voeren..

    Dikke knuffel