Een kleine persoonlijke overwinning

In mijn vorige zwangerschap ben ik ivm een te hoge bloeddruk meerdere keren opgenomen geweest. Eenmaal over de drempel van het ziekenhuis verloor ik mijn inspraak/zeggenschap over mijn lijf.
'Nee dat wil ik niet.'
'Het is protecol, het moet. Anders helpen we je niet verder.'
Dus dan doe je dat maar. Dit ging over het nemen van paracetamol omdat ik hoofdpijn had. Ik wilde dat niet onnodig en kon de hoofdpijn prima hanteren. Ze bleven ernaast staan tot ik beiden geslikt had.
Een naar gevoel, die zeggenschap kwijt zijn. Officieel kun je weigeren, maar dat werd erg lastig gemaakt. Zo sterk was mijn ruggengraat niet meer op dat moment. Onzeker door de vele opnames, angst voor de gezondheid van de baby in mijn buik.
Ook bij de bevalling zijn er dingen zonder overleg gedaan waarbij ik duidelijk aangegeven had dit niet te willen. En zeker niet zonder overleg.
Achteraf gezien heb ik hier moeite mee gehad. Het is toch mijn lijf? Niet het lijf van het protecol? Het waren maar kleine dingen die ik niet wilde, niets wat de baby eventueel zou schaden. Maar ook over de kleine dingen had ik niets te zeggen.
In mijn vorige zwangerschap ben ik met 32 weken medisch geworden. Nu ben ik 27 weken zwanger. De onrust neemt toe. De kans dat ik vanwege een te hoge bloeddruk weer medisch wordt is maar iets groter dan wanneer dit in mijn vorige zwangerschap niet was gebeurd, aldus de verloskundige. Maar toch die extra zenuwen elke bloeddruk meting.
Deze zwangerschap ga ik het anders doen. Ik laat mij mijn zeggenschap over mijn eigen lijf niet meer afpakken. (Zal mijn ruggengraat stevig genoeg zijn deze keer? Ik hoop het.)

Dus nu mijn kleine overwinning. Momenteel zit ik te wachten op het bloedprikken voor de glucose test. Het eerste uur wachten is al voorbij. Ik had vooraf besloten dat ik buiten op het bankje ging wachten, een klein stukje verder dan het bankje binnen. Een afstand die een stuk korter is dan waar ik de vorige keer in het ziekenhuis moest wachten. Voor de test dus geen probleem logisch gezien. Ook moest ik de vorige keer elk kwartier naar de wc, deze zwangerschap kan ik het wel ophouden :) Dus wat dat betreft een stuk minder beweging onder de test.
Ik had mij er al op voorbereid, maar ik moest binnen blijven zitten. Dus twee uur lang, wat mij betreft onnodig, kotsmisselijk met een mondkapje op zitten terwijl ik ook de frisse buitenlucht in had kunnen ademen. Werkt beter tegen de misselijkheid. Dus ik heb uitleg gegeven dat het maar een paar stappen verder zijn, in het ziekenhuis de afstanden groter zijn en de kans groter is dat ik halverwege moet overgeven wanneer ik in zo'n bedompt mondkapje zit dan in de frisse buitenlucht. Daar kwam het woord weer hoor: 'Maar volgens protecol moet je binnen blijven.'
Protecol, altijd weer het protecol.
Dus ik gaf aan dat ze wat mij betreft een notitie mocht maken en dat het dan op mijn verantwoording gebeurde.
Dat was dan ook weer niet nodig. Of ik het drankje dan wel in de wachtkamer op wilde drinken?
Of ik dat wil doen? Niet dat ik dat moet doen? Kijk, dat klinkt al een stuk prettiger. En totaal geen probleem.
Dus nu zit ik buiten, op een bankje, frisse buitenlucht om mij heen, vogeltjes die kwetteren en een persoonlijke overwinning rijker.
Een mooie oefening voor het ziekenhuis, waar ze een stuk standvastiger zijn. Dan maar een lastige patiënt. Mijn lijf blijft deze keer van mij.


Ik hoop dat jullie andere ervaringen hebben in het ziekenhuis en jullie dit stuk overdreven vinden. Mijn ervaring was helaas echt naar.
Voor degene die ook moeite hadden met de protecollen die altijd nagevolgd moeten worden en (kleine) dingen hieruit zelf niet wilden, hoe zijn jullie hiermee omgegaan?

1128 x gelezen, 6

reacties (31)


  • MNAZ

    Goed van je!

    Ik heb bij de 2e en 3e zwangerschap aangegeven dat ik echt niet die vieze drankje ga nemen.Zo vies en ik geloof ook niet gezond zoveel suikers in 1 keer,dus mocht ik een dagcurve houden.Jouw lichaam dus jij mag bepalen wat goed voor je is.

    En tijdens de 2e zwangerschap moest ik geopereerd worden.Na de operatie kreeg ik morfine toegediend dit wilde ik niet vanwege zwangerschap.Het was volgens hun echt nodig etc nou ik heb het toch met paracetamols overleefd hoor.

  • Lama94

    Dankje!

    Goed dat je hierin je grenzen hebt aangegeven.

    Zo'n drankje lijkt mij ook niet echt gezond. 12 uur niet eten was hier ook niet zo'n succes. De rest van de dag kon ik amper wat binnen houden.

    Gelukkig is het weer klaar deze keer. Over het drankje zelf en andere opties had ik niet eens nagedacht. In de vorige zwangerschap gedaan omdat het standaard onderzoek is met mijn BMI, dus deze keer ook zonder na te denken ja op gezegd.

    Zo hebben we wel meer keuzes klakkeloos overgenomen. Mijn geboorteplan ben ik wel kritisch aan het bekijken. Al aardig wat aanvulling/dingen die ik deze keer anders wil. Maar nu weet ik ook hoe een bevalling kan zijn. Al zal deze vast heel anders verlopen dan de vorige.

  • Jojo91

    Goed van je!

    Een heel ander protocol maar na mijn bevalling afgelopen september, kwam ik met een duidelijke baarmoederinfectie in het zkh. Op dag 1 zei de arts: we gaan geen covid test doen, dit is duidelijk. Op dag 2 moest het ineens wel: want protocol. Dit hebben we geweigerd, er was namelijk geen enkel teken voor. Behalve dus koorts door de infectie. Ik moest toen wel in een soort quarantaine, vervelend, maar hier wouden we niet in meegaan.

    Ik snap ook nog steeds niet waarom ik bij nr1 een knip kreeg. Ik was pas 25min bezig met persen. Dusja ik vind het heel goed dat je hierin voor jezelf hebt gekozen en zelf de regie houd!

  • Lama94

    Dankje!

    Wat zal die test frustrerend geweest zijn.

    Ik begreep van de verloskundige dat ze in ons ziekenhuis graag een knip zetten, zodat de bevalling sneller verloopt en niet alleen bij noodzaak. Zelf heb ik maanden flink last van de knip gehad. Al was het bij mij wel duidelijk medische noodzaak. Maar het idee dat er een knip gezet wordt zonder echte noodzaak krijg ik de rillingen van. Zelf vond ik het best ingrijpend.

  • Jojo91

    Ja dat is zeker zo, ik heb er ook zeker het eerste jaar last van gehad. En nu trekt het af en toe nog. Het is een vervelende plek voor een litteken.

    Ik hoop dat je deze zwangerschap en bevalling meer regie zal ervaren

  • Raintje

    Ik 'moest' van een vpk een temazepam nemen nadat het ballonnetje geplaatst was, om zo goed te slapen.

    Ik wilde dat niet, dus nam alleen de Paracetamol. Ze kwam 3x kijken of de temazepam al was ingenomen. Die 3e keer hem mee terug gegeven.. Ik sliep immers altijd prima zonder. Kreeg een sneer: zelf weten dan als je vannacht geen oog dicht doet en morgen moe bent voor je bevalling '.. Uuhh bedankt?!

    Heb geslapen als een roos, bij wakker worden 4cm en uitgerust de bevalling begonnen.

    Een protocol voor een bloeddrukband om tijdens bevalling met pre eclampsie vind ik anders als het innemen van medicatie.

    Als ik dat moest kreeg ik uitleg waarom, zoals toen ik met weeen en 34 weken ver in zkh kwam. Had ook hoofdpijn erbij. Ze legde toen uit dat als de pcm zou werken tegen de weeën, het geen echte weeen zijn. Dus dat ik dan moest blijven. Tevens kon de hoofdpijn toen ook teken zijn van pre eclampsie, net als de eerste. Met zo een reden snap ik dat ze willen dat je het neemt.. Ze bereiken veel meer als ze stil staan bij je gevoel en je uitleggen waarom iets belangrijk is. Protocol is vaak belangrijk, maar we kunnen de reden erachter niet altijd weten. Een passende deskundige uitleg is dan wel op zijn plaatst. Behalve alleen de woorden dat het protocol is. Daar heb je geen boodschap aan.

  • Lama94

    Ach ja, de slaap medicatie. Die wilde ze mij ook geven. Zo blij dat ik dat niet aangenomen heb. Een uur nadat ik in slaap was gevallen braken mijn vliezen en heb urenlange persweeën gehad zonder volledige ontsluiting. Geen idee hoe ik dat met slaap medicatie had moeten doen.

    Ik begrijp waarom er protecollen zijn, maar dat er geen overleg over mogelijk was, begrijp ik niet. Het menselijke was er af.

    Uitleg scheelt inderdaad een hoop.

  • boterbloemen

    Ik heb deze ervaring met vier ziekenhuisbevallingen niet. Ik geef mezelf makkelijk over aan artsen, omdat ik het volste vertrouwen heb dat zij goed weten wat het beste voor mij is. Protocol is voor mij juist geen woord dat weerstand oproept maar een geruststelling. Hier is over nagedacht en op basis van ervaring bepaald wat het beste is, denk ik dan en dat geeft mij juist veel rust. Maar ik heb ook de ervaring dat er gewoon naar me geluisterd wordt. Ik heb een bevalling op handen en knieën gedaan omdat ik niet op mijn rug wilde liggen vanwege pijn. Eentje staand omdat ik niet meer het bed op kon en wilde. Ik heb tijdens een weeenstorm pijnbestrijding besproken en samen met de gyn afgewogen wat ik wilde doen. Er werd tijd voor me genomen. Kan me goed voorstellen dat het naar voelt als dat niet gebeurd. Ik zou dat zeker voor de bevalling nog aankaarten.

    Als je goed weet wat de kaders zijn en welke keuzes je hebt, dan is dat ook makkelijker. Als je dingen wil die buiten de kaders vallen, dan kun je je afvragen of je het wel moet willen, omdat die kaders er niet voor niets zijn. Zo zie je hier ook in de reacties waarom het protocol is dat je binnen hoort te blijven. Wegen dan de risico's op tegen twee uur een mondkap op? Natuurlijk moet je je grenzen aangeven en niets doen dat verkeerd voelt. Maar ook: pick your battles. Die paracetamol had ik echt laten varen.

    Misschien heb je er iets aan om te onderzoeken waarom je zo'n behoefte hebt aan dingen op je eigen manier doen? Wellicht helpt dat iets voor de volgende bevalling. Zou zonde zijn als je daar bij wijze van spreken al schrap gezet naar toe moet. Met een gespannen boog zal alles nog groter aanvoelen.

  • Liselott

    Hier hetzelfde gevoel wel..

    mede daardoor wil ik nu liefst thuis bevallen, sterker nog stiekem fantaseer ik om de bevalling lekker zo laat mogelijk te melden! Overigens weet ik ook dat als puntje bij paaltje komt ik maar wat blij ben met wat hulp maar toch...

    Als medische ingrepen nodig zijn is dat zo, maar kom op: beetje communicatie.

    Toevallig pas gehoord van mijn VK dat de manier waarop ze in ZH deden echt niet correct was: nul verdoving bij meerdere knippen, geen verdoving bij vacuumpompen (2 soorten gehad), geen communicatie: puur een lijf wat er ligt waar kind uit moet getrokken worden zodat ze snel weer naar volgende door kunnen..

  • Mama~linda~

    Ik dacht ook, als de bevalling begint meld ik het niet direct hoor. Maar toen braken mijn vliezen en twijfelde ik of de baby in het vruchtwater had gepoept dus toch maar gebeld. Ze zou er met een uur zijn om te beoordelen. Ze was net op tijd om onze baby aan te nemen want ik had al persweeen toen de vk arriveerde.

    Tip voor in het ziekenhuis: vraag of jij of de baby op dat moment in gevaar is. Vraag de voordelen en/of de risico’s. Eventuele alternatieven. Vraag tijd om erover na te denken. Als er geen spoed/paniek is, kan dat vaak prima.

  • Lama94

    Wat naar zo'n ziekenhuis. Ik kan mij voorstellen dat je graag thuis wilt bevallen.

    Hopelijk krijg je een goede thuisbevalling!

  • Charliecharlie

    Wat voor raar ziekenhuis heb jij joh? Ja er zijn protocollen, maar verplicht paracetamol bij hoofdpijn is wel heel erg apart.

  • Nog-even!

    Wat lastig voor je, dat je je niet durft/kunt overgeven in de handen van de artsen...

    Een stukje zelfbeschikking ik natuurlijk prettig en goed dat je nu meer je eigen ruimte durft te nemen. Maar weet je ook welk risico dat op dit momentmet zich meebrengt??

    Weet je misschien waar dit vandaankomt? Die angst voor bv paracetamol nemen of anderen over jou te laten beslissen?

    Ik heb gelukkig nooit het gevoel gehad dat ik alleen maar overgeleverd was... Ik denk denk dat het heel veel scheelt wie je tegenover je hebt en hoe er gecommuniceerd wordt...

  • mooiezomerdag

    Die ervaring heb ik in ons ziekenhuis hier niet. Ik ben bevallen van een overleden dochter met 41 weken, en ik was vantevoren heel bang voor een ziekenhuisbevalling in verband met het verliezen van de controle. Maar dat is achteraf nergens voor nodig geweest, ons geboorteplan is nog besproken en echt alles is in overleg gegaan. De situatie was natuurlijk anders dan bevallen van een levende baby, maar ik ben er nu wel van overtuigd dat overleggen altijd mogelijk is, en als iets protocol is, dan vraag je waarom..

    Paracetemol nemen voor hoofdpijn die jij niet wil is natuurlijk echt belachelijk en kun je weigeren.

  • Maartje07

    Pff.. wat lijkt me dat heftig zeg! Bevallen van een overleden dochter op deze termijn (niet dat t op een minder lange termijn per se minder verdrietig is, zo bedoel ik t niet tov anderen die ook zijn bevallen van een overleden kindje).

    Fijn dat je toen zo gehoord bent door je ziekenhuis; juist dan extra belangrijk lijkt me! Veel sterkte met dit immens verdrietige verlies!

  • mooiezomerdag

    Ja heel heftig allemaal, en achteraf kan ik alleen maar zeggen dat ze er echt alles aan hebben gedaan om het allemaal zo ‘fijn’ mogelijk voor ons te laten verlopen.

    Dankjewel!

  • Lama94

    Wat ontzettend verdrietig dat je dit mee hebt gemaakt.

  • Yune

    Kijk eens op de site of insta van vrijgeboorte.

    Zij advocateren voor meer autonomie van de moeder en de zeggenschap over haar lijf tijdens de zwangerschap en bevalling. Zo kan je beslissen om over te stappen naar een caseload vk/gyn die juist buiten de protocollen en richtlijnen handeld en de moeder op de eerste plaats zet en meedenkt.

  • Lama94

    Bedankt voor de tip!

  • Ilsje85

    Eenmaal 'ingecheckt' in het ziekenhuis val je onder hun verantwoordelijkheid. Loop/zit jij buiten, dan hebben zij geen (goed) zicht meer op jou (en de baby) en daarom hebben ze je liever binnen zitten dan buiten.

  • Nog-even!

    Mocht je wél diabetes hebben, dan kan je lijf extreem reageren op dit drankje... Dan kan het zelfs levensbedreigend zijn als je niet a la minute geholpen kunt worden... Ik begrijp dat protocol dus heel goed... Dat is puur voor je eigen veiligheid....

  • Ilsje85

    Ja precies, zo werd het mij ook gezegd; het is voor je eigen veiligheid.

  • MNAZ

    Nou dan vraag ik mij af waarom zo een suikerdrankje nog wordt gebruikt...ik heb bij de laatste 2 geweigerd en mocht een dagcurve houden..veel minder impact op je lichaam dan zo een drankje.

  • Lama94

    Iets om voorgelicht over te worden bij de verloskundige lijkt mij.

    Dat had iets willen zijn wat ik had willen voor ik de keuze maakte om de test af te laten nemen.

  • JustAMom

    Vervelend dat je deze ervaringen hebt! Maar ik sluit mij wel aan bij soccer-mom. Een protocol is er niet voor niets. In dit geval, van de suikertest, ga je uit hun zicht en kun je in theorie een stuk gaan hardlopen, waardoor de test anders uitvalt en je dan misschien zwangerschapsdiabetes mist, hiervoor niet behandeld wordt, en daardoor jij en/of je kind in gevaar komt. Allemaal als als als, maar in het ziekenhuis willen ze 0 risico lopen. In de eerste plaats omdat ze jou en je baby willen beschermen, maar ook omdat het altijd hun verantwoordelijkheid is als het toch misgaat ...

  • Maartje07

    Ik heb hier geen ervaring mee. Gedurende mijn zwangerschappen weinig zh-bezoeken hoeven doen (af en toe groeiecho’s vanwege verwachte kleine baby).

    Goed dat je je zo wat standvastiger voelt. Het helpt miss soms ook om te vragen waarom iets in een protocol staat, dan kan het soms de afweging zijn om het wel te willen volgen (of juist niet dus 😁).

    Wat betreft mondkapjes ben ik sws heel makkelijk: sinds 25 wk zwangerschap draag ik t standaard onder m’n neus. Veel te benauwd die dingen (en ik geloof ook niet in de werking daarvan op de manier zoals wij het gebruiken), dus had m gerust helemaal afgedaan als ik binnen moest blijven zitten.

    Mijn ervaring met de vk is iig heel goed. Heel veel is bespreekbaar, zoals mijn wens voor eind deze week strippen ipv met 41 wk pas (protocol vd vk).

  • Lama94

    De vorige keer inderdaad regelmatig vragen over gesteld. De antwoorden varieerden tussen 'gewoon omdat het zo beter is' en een duidelijke uitleg. Met een duidelijke uitleg kon ik veel meer. Maar ook dan was ik het er in mijn situatie niet altijd mee eens, maar werd het wel doorgezet.

    Helemaal afzetten geeft in ons kleine dorp zo'n gezeur. En dan voel ik mij toch wat ongemakkelijk daar zitten.

    Ik hoorde zojuist dat het eind van de maand waarschijnlijk niet meer hoeft. Zou fijn zijn.

    Bij de verloskundige verloopt het tot nu toe gelukkig wel prettig. Zou fijn zijn om daar ook de bevalling mee te kunnen doen. Veel menselijker, heel ander contact.

    Fijn dat er overleg is over je wensen en succes met de laatste loodjes!

  • Vlindermoeder

    Goed bezig! 💪🏻

    Ik heb die ervaring gelukkig helemaal niet. Zelfs bij de bevalling van de jongens hebben we nog een geboorteplan besproken. Bij de zwangerschap van Nova mocht ik een cerclage of progesteron gaan gebruiken. Ik heb het niet gedaan en dat was ook goed. Mocht ik het ik een later stadium wel gewild hebben, dan mocht ik het bij de gyn aangeven. Ik moest tot 24 weken voor baarmoederhalsmetingen, maar de lengte was zo prachtig dat we eerder gestopt zijn met de metingen. Als ik had gewild, dan had ik tot 24 weken mogen blijven komen. Ik heb aangegeven niet overtijd te willen lopen. Geen probleem, maar wel de afspraak niet in te leiden voor 39+6. In het zkh is een 'zwangerenplein', dus ik had ook altijd dezelfde gyn. Gedeeld zorgpad was geen probleem (was op mijn verzoek).

    Succes nog even!

  • Lama94

    Fijn dat je een andere ervaring hebt!

    Het was druk in het ziekenhuis, dus ik heb in die paar weken ongeveer acht gynaecologen en drie verloskundigen gezien. Bijna elke keer weer een ander gezicht. Vast ook niet echt helpend.

    Dankje!

  • soccer-mom

    Ben zelf van mening dat een beetje beweging inderdaad amper tot geen invloed heeft op de uitslag van de gtt. Intensieve beweging wel. Diabetici kunnen door beweging hun glucosewaarden verlagen. Vandaar dat het minimaliseren van bewegen in het protocol is opgenomen. Ik denk dat als je ook beseft waarom protocollen zijn waarom ze zijn, het voor jou makkelijker gaat worden om hiermee om te gaan. Protocollen zijn immers niet opgesteld om zwangeren dwars te zitten.

    Stel gerust een geboorteplan op en betrek je partner hierbij. Mocht jij tijdens de bevalling niet in staat zijn om je keuze kenbaar te maken, kan hij ingrijpen.

    Ik moest ook ivm zwangerschapsdiabetes in het ziekenhuis bevallen want protocol. Ik was liever thuis bevallen maar ja, dat ging helaas niet meer. Tijdens beide bevallingen heb ik trouwens nooit het idee dat van alles werd opgedrongen.

  • Lama94

    Ze zijn inderdaad niet opgesteld om mij te pesten ;)

    Ik begrijp het belang/gemak er ook wel van.

    Maar het lijkt wel of er voor elk kleine dingetje een protecol is en overleg hierover geen optie is. Dan schiet het wat mij betreft zijn doel weer voorbij.

    En wanneer ik om uitleg vraag waarom ze iets op een bepaalde manier willen gaan doen en ik krijg als antwoord dat het protecol is, heb ik nog niet echt antwoord op mijn vraag. Doorvragen kan dan natuurlijk. Maar afwijken is helaas lastig.

    Ik ga het er inderdaad ook nog met mijn man over hebben. Geboorteplan is al in de maak :) Hopelijk respecteren ze het geboorteplan deze keer beter.