Vaderskindje (au!)

Dag en nacht sta ik voor mijn kinderen klaar. Wordt m'n zoontje weer eens vroeg wakker 's ochtends (ergens tussen half 5 en half 6) dan sta ik naast zijn bedje. Maar hij wil niet meer dat ik hem uit bed haal. Hij wil papa. Daardoor kan ik hem vaak niet eens uit bed tillen (hij duikt weg of houdt zich slap). Of als ik hem uit bed haal, mag ik hem niet verschonen of aankleden.

Nu ben ik thuis aan het werk en m'n man heeft vrij. Zoontje was dutje aan het doen en werd wakker. Vanuit zijn ledikant riep hij: 'Papa! Papa!'. Papa was echter buiten en hoorde hem niet. Dus ik ren vanachter m'n laptop vandaan naar z'n kamertje, zeg vrolijk en liefdevol gedag en vraag gekscherend: 'is mama ook goed?' (in de zin van: je hebt om papa gevraagd maar is het oké als ik je uit bed haal? Zijn antwoord was kordaat: 'Nee. Papa.' Dan wacht hij liever nog een half uur in zijn bed tot papa hem komt halen, in plaats van dat hij mij accepteert. Na 10 minuten (papa nog in de tuin bezig, zoontje nog steeds in bed met een boze blik naar mij) vraag ik: 'je vindt mama toch nog wel lief?'. Misschien pedagogisch niet zo'n goede vraag, maar het was even mijn gevoel. Toen zei hij snoeihard. 'Nee. Weg!'. Huilend droop ik af. Nou ja, niet echt huilend, maar mijn moederhart huilde wel even keihard.

Ik vind het fijn dat de band tussen vader en zoon zo goed is, zeker ook voor m'n man. Onze oudste is namelijk echt een moederskindje, dus hij maakt het al 5 jaar andersom mee. Maar hij was dan ook niet zo betrokken bij haar (de oudste) en ik als moeder heb m'n zoontje net zo goed gedragen, gebaard en heel veel liefde, zorg en aandacht gegeven. Dus ja, het doet pijn.

Maar ach, ik probeer m'n emoties maar weer uit te schakelen en blijf zowel m'n moederskindje als ons vaderskindje overladen met liefde. Ik weet dat hij morgenochtend om een uur of 5 waarschijnlijk weer om mama staat te roepen. En dat is dan precies het moment waarop ik denk:

PAPA IS ER OOK NOG!

😁😆😆

1419 x gelezen, 0

reacties (21)


  • 3Blessings

    Eerlijk gezegd snap ik niet waarom het je zoveel doet. Een kind trekt vaak naar een ouder toe, maar dat neemt niet weg dat ze ook van jou houden. Een kind moet eerlijk kunnen aangeven dat ze op een bepaald moment liever de andere ouder willen zonder dat zulke suggestieve vragen gesteld worden waardoor een kind een schuldgevoel kan krijgen.

    Ik gaf mijn middelste dochter ook 2 jaar borstvoeding en gaf 5 jaar lang elke avond op om haar in slaap te brengen. Vaak wilde ze toch papa voor andere dingen en nu is ze nog steeds een papa's kindje. Ik vond/vind dit prima en het zegt niks over de liefde, tijd en aandacht die ik haar heb gegeven. Als het kan, laat papa het maar doen zodat ik even rust krijg.

  • Nicolette87

    Herkenbaar 😘

  • Sylvestertje

    Idd deze vragen niet stellen. En gewoon de UK uit bed halen, dan houdt hij zich maar slap :).

    Probeer niet teveel mee te veren in zulke fases, want voor je het weet heb je een vervelende gewoonte gecreëerd. Het leven is nu eenmaal zo dat het soms niet precies gaat zoals je zou willen.

    Jij bent een goede ouder, dus je kind komt niks tekort als jij hem uit bed haalt ipv papa.

  • Denelientjes

    precies.

  • life1234567

    Vooral niet vragen "is mama ook goed?" en "je vindt mama toch nog wel lief?". Daadkrachtig optreden en zeggen "papa kan je nu niet halen dus je gaat met mama mee". En dat blijven volhouden!! Niet over je heen laten lopen hoor!!

  • Annx

    Hier was het altijd een papa kindje maar sinds 1 week is mama alles.

    Heb nu 2 kinderen wat constant aan mama hangt, het mag van mij wel weer papa zijn.😜

  • Soof16

    Ik hoorde laatst in een podcast iets over dit soort gedrag, dat wij als ouders het zien als afwijzing terwijl een kind het helemaal niet zo persoonlijk bedoeld. Het heeft alleen op dat moment behoefte aan iets wat de andere ouder blijkbaar biedt. Dus het kan een afspiegeling zijn van wat jullie als ouders (onbewust) voelen en uitstralen. Kunst is om het dus niet persoonlijk op te vatten (oei lastig!!) en je kindje te erkennen, maar vervolgens wel gewoon je ding te doen. ‘Oh je wilde zo graag dat papa kwam, jammer dat hij er nu even niet is. Maar ik kan je wel nu uit bed halen. Kom, dan gaan we lekker wat drinken en fruitje eten en misschien kan je daarna papa wel helpen in de tuin’ zo neutraal mogelijk. Erkennen van zijn behoefte (papa), zeggen wat de situatie nu is (mama is er) en vervolgens afleiden (zinnen verzetten).

    En je er misschien ook maar even bij neerleggen dat deze fase er nu zo is. Hoe relaxter jij eronder bent, hoe relaxter de situatie blijft. En verder genoeg leuke een op een tijd met zowel papa als met mama plannen. En vooral rustig blijven doorademen 😅

  • E87

    Hier is het andersom. Hoewel ik het soms kneiter irritant vind dat ik alles moet doen zou ik het nog veel heftiger vinden als ze alleen maar papa willen. Ik leef met je mee! Komt vast een keer goed

  • Vlindermoeder

    Herkenbaar hoor! Onze oudste dochter heeft net die fase gehad. Ik mocht niets en als mijn man en ik de meiden van de opvang gingen halen, dan liep onze oudste dochter mij gewoon voorbij. Sinds kort is het weer 'mama' 🤷🏻‍♀️

  • Shrimp

    moeilijk soms hè … zulke vragen maar niet meer stellen. Je weet dat ze op deze leeftijd masters der onredelijkheid zijn? Slaat helemaal nergens op wat ze er nu af en toe uitgooien. M’n dochter heeft weleens keihard staan schreeuwen bij de speelzaal “ NEEEEE niet jij!! OMAAA” 😅😂. Gewoon doorzetten en jouw wil is wet 💪

  • Ilsje85

    Oh irritant hè! Hier ook. En als mama dan komt terwijl er om papa wordt geschreeuwd, dan is het huis te klein Boos dat 'ie wordt!

    Ik herken je gevoel van afwijzing wel, maar probeer dat gevoel opzij te zetten. Het wordt anders zo'n 'machtsding'.

  • Nog-even!

    Niet zo serieus nemen, joh. Als je hem hierin zijn zin geeft, kweek je een baasje... En volgens mij ben je een prima moeder. Het ontbreekt je alleen een beetje aan zelfvertrouwen. Neem de komende tijd de leiding en laat je kind doen wat jij wilt, ipv andersom. Daar groeit jouw zelfvertrouwen van. En zijn respect voor jou Zet 'em op!!💪

  • Chudo

    Geloof me, straks als hij echt ziek is en lamlendig en koort, dan is mama toch degene die hij het hardst nodig heeft🙏☺

    Overigens zou ik hem zelf de keuze niet gegeven hebben wat betreft zn bed uit of whatever. Mama is er nu en daar moet hij het maar mee doen. Dan is het bij kop en kont pakken en uit zn ledikant meis

  • Sabje1

    Precies dit inderdaad!

  • JustAMom

    Dat kan ik niet door lichamelijke gebreken. Hij weet precies hoe ver hij in zijn ledikant moet liggen dat ik er niet bij kan ...

  • Chudo

    Ohhh danhad hij mooi in zn ledikant kunnen blijven want papa heeft geen tijd😁

  • Moedereend

    Dan laten liggen tot hij wel mee wil werken. Ik begrijp je gevoel maar zo houd je het in de hand.

  • Chudo

    Lekker laten wachten tot hij een ons weegt😝

  • trotsemoeder123

    Ik ken dat. Als ik zeg naar boven luistert jongste soms ook niet. Weet dat ik niks fysiek kan. Maar dan volgt er gewoon een consequentie. In dit geval had ik met papa gecommuniceerd dat hij hem er niet uithaalt. Er valt altijd wel iets te bedenken. Anders worden ze echt manipulatief

  • Semeli

    Mag ik vragen wat jou gebreken zijn?

    Ik heb namelijk ook lichamelijke gebrek mijn rug ben geopereerd toen ik 16 was aan scoliose.

    Verkromming aan de wervelkolom.