Dilemma

gefeliciteerd!
apte mijn moeder op de datum dat ik geboren ben.

ik vier geen verjaardagen mama, maar toch bedankt.
waarom niet? vroeg ze, maar ze weet het antwoord al.
sinds ik mij bekeerde op mijn 19e vroeg ze me om van alles namelijk vaak; waarom?
omdat ik geloof begon mijn antwoord.

ik ging rechtsaf, en mijn ouders bleven op hun eigen weg.
de weg die ik bijna 20 jaar samen met hun ben gegaan.
ik ken hun weg, en deze weg wil ik niet gaan.
hun konden het niet geloven, dat ik een andere weg ben ingeslagen.
elke poging mij te doen afdwalen mislukte, totdat ik besloot uit huis te gaan.
in een opvang voor dak en thuislozen, was ik vrij en een prachtige tijd die volgde.

de zelfde friese moedertaal, maar toch kunnen ze me niet verstaan.
ik spreek hun taal niet meer.
bijna 20 jaar lang door ze groot gebracht,
nu is de afstand groter dan ooit daar voor.
en na elk bezoek lijkt deze groter te worden.

ik verwijt het mijzelf, ik zou moeten praten met ze. maar ik durf het niet.
laf dat ik ben, vreet ik mijzelf op van binnen.
kom vervolgens voor mijn dochter, maar zelf heb ik geen behoefte meer aan contact.

weglopen doe ik graag, is makkelijker dan vechten. maar waar vecht ik voor in dit dilemma?

ouders ik snap dat het moeilijk was, en begrijp dat je je zorgen zou maken,
maar asjeblieft ik ben nog steeds dezelfde dochter.
natuurlijk zie ik er anders uit, leef ik anders, denk ik anders, doe ik anders... en dat allemaal omdat ik anders geloof.
en ja dat is moeilijk uitleggen. want begrijpen zul je het misschien wel nooit.
accepteer het asjeblieft, dat is het enigste wat ik van jullie wens.
verzet je niet, want ik blijf je dochter, maar ga toch mijn eigen weg.
met of zonder jullie.

mijn ouders houden van mijn dochter,
al zullen ze het niet toegeven uit fatsoen,
maar meer dan van mij. en dat vond ik primma.

maar nu met de kost van nog 2 kleintjes na haar, doet het me zeer.
ze houden ook meer van haar dan van hun.

'ik blijf altijd een zwak houden voor (oudste) dochter'
zeiden ze bijvoorbeeld wel vaker.
ze bellen mij vragen naar mijn oudste en vragen haar dan wat ze wil voor haar verjaardag.
(mijn jongste dochter maand ervoor 'jarig' geweest maar dan hoor ik niks)
en nou vieren we geen verjaardag primma maar dat geld ook voor de oudste je kan en mag geen onderscheid maken!
en ik huil als ik bij mijn ouders zie hoe mijn oudste het naar haar zin heeft, kadootjes krijgt en aandacht.
en mijn jongste verlegen achter me verschuild op de bank met lieve maar verlegen glimlach.
alsof ze vreemd zijn.

Ik heb nog 2 kinderen! ook gedragen en gebaard en gevoed!
mijn vlees en bloed!
jaa neee zei mijn moeder: dat weet ik wel, en we houden ook van hun.

maar woorden zijn maar woorden,
een tijdelijke manier die maar even van kracht zijn.
daden spreken luider en ik zie dat het niet klopt.

mijn oudste gun ik de leukste pake en beppe van het land,
maar mijn jongsten gun ik ze even veel.
mijn hart breekt elke keer, ik heb zooo vaak op het punt gestaan contact te verbreken.
was het niet dat mijn religie mij dit verbied.

mijn oudste vraagt wanneer we naar pake beppe gaan.
ik vraag waarom?
ik mis ze zei ze.
ik zei ik denk dat je graag de kadootjes wil die beppe aan je vroeg.
en heus ook vind je het heel gezellig.
maar wij doen niet aan verjaardagen ga ik verder tegen mijn dochter.
weet ik zei ze.
ik zeg kadootjes kun je ook zomaar op elke dag krijgen zonder reden ga ik verder.

het is een kind, natuurlijk wil je kadootjes, maakt haar ook niks uit om welke reden, datum, feestje dan ook.
hoe jij het ook noemt die dag of reden, zolang zij maar een kadootje krijgt vind ze het prachtig en doet mee.

dilemma is dus dat mijn ouders niet accepteren dat wij bijv. hun feestdagen niet vieren. maar dringen het mijn oudste wel op.
mijn jongsten niet. er word duidelijk onderscheid gemaakt in de kinderen en dat doet heel erg zeer.
dus daarom wil ik graag contact verbreken als dit zo blijft na nog 1 laatste gesprek.
of mag of kan ik geheel contact verbreken niet maken tegenover mijn oudste?
en het feit ik een islamitische plicht heb om familie banden niet te verbreken, en hun sterker nog hun rechten moet geven.
wat ik tot op heden nog steeds doe.

en in gesprek gaan met ze word nog heel moeilijk. ze zijn wat stug en volhard zeg maar.
iemand een idee wat of hoe ik dat zou kunnen aanpakken?

2049 x gelezen, 5

reacties (35)


  • Mama-van-mo

    Misschien gewoon 'dankje mama' sturen, daar doe je heus niks verkeerd mee. M'n papa belt me altijd op voor m'n verjaardag, m'n opa vroeger ook. Om het niet ingewikkeld te maken voor hun zei ik gewoon dat ik niks speciaal deed, lekker thuisblijven. Dan hoef je die vervelende vraag waarom je geen verjaardag viert niet steeds te beantwoorden. Het is niet oké dat ze 1 van je kinderen voortrekken, misschien een open brief schrijven waarom je oudste dochter meer aandacht krijgt en dat je je daarbij niet goed voelt. Ik zou niet alle contact verbreken, maar als het echt niet leuk meer is kan je het tot een minimum beperken. Mijn schoonvader (zelf moslim) belde ook altijd voor ieders verjaardag. Nu neem ik gewoon niet meer op als het ons verjaardag is..

  • Jurkje

    nee familie banden verbreken heeft ook zeker niet mijn voorkeur. maar het kost nu veel energie en moeite met daarnaast dat de situatie nu een duidelijk slechte invloed heeft op mijn kinderen ons gezin. het is dus dubbel op verlies ... maar heb nog steeds contact. ( maar dan vraag je je soms wel eens af waarom..) ik kan en wil natuurlijk ook niet alles openbaar gooien. maar dit (verjaardag en andere kinderen links laten liggen zijn natuurlijk maar 2 voorbeelden van de lijst aan moeilijkheden)

    ik heb ook nog niet gereageerd op de felicitatie apje, meer omdat ik gewoon even niet meer weet hoe te reageren want de zin dat we geen verjaardagen vieren had ik al gestuurd apje er voor(en al jaren elke keer weer). dus dan weer herhalen? ik dacht ik stuur dus maar even niks. ik ken door die "kloof" mijn eigen ouders bijna niet meer. snappen ze het niet? of doen ze het er om? waarom maar dan echt waarom en wat denken we er mee te bereiken? misschien moet ik inderdaad ook maar gewoon tijdje niet opnemen of reageren.

    barakallahu fiek voor je reactie en advies

  • Mama-van-mo

    Ja dat herhalen is zeer vervelend, dat ondervind ik ook met mijn schoonmoeder. Op zo'n momenten denk ik dat ze het g te gewoon niet wil begrijpen, lijkt mij hetzelfde met jouw ouders. Zeker niet makkelijk.. Ik hoop het beste voor je, en veel geduld

  • Amatullaah

    Jee zeg, ik wist echt niet dat je Fries was. Ik had een Friese bekeerde zuster als verloskundige! Maar snap je stugheid en volhardend..

    Allahoema yaasir, ik denk toch.. hoe moeilijk het ook is om te praten. Ga eens langs als het kan zonder je kids. Dat voortrekken zou ik echt niet accepteren, mijn moeder is gek op de oudste (we hebben een tijd bij hun gewoont), maar nooit zou ze hem voortrekken op de rest.

    Wat betreft verjaardagen.. ik ga niet op die dagen naar hun en als ze een cadeau willen geven prima, maar dan "zomaar"

    Ik denk dat je ook naar je kinderen veel moet uitleggen, waarom we het niet vieren etc maar miss doe je dat al.

    Nou heel veel sterkte, schrijf een brief eventueel als praten te moeilijk is.

  • Jurkje

    bakallahufiek voor je reactie en advies.

    in shaa Allah komen we er uit.

    ik zal inderdaad met ze moeten praten, hoop dat ik dat op beste manier kan doen dan, en dat het allemaal goed komt.

  • niobe

    Dat ze je oudste voortrekken is heel erg en daar moet je het zeker nogmaals met hen over hebben, het kan gewoon echt niet!

    Maar er is iets wat ik niet helemaal snap: waarom moeten zij zich aan jouw wens over de feestdagen aanpassen en jij niet aan de hunne? Kunnen jullie hier geen midden weg in vinden? Als ieder gewoon blijft doen wat hij of zij de manier vindt om het wel of niet te vieren dan staan jullie toch elke feestdag weer recht tegenover elkaar. Maar dat het niet vieren bij jouw cultuur hoort geldt net zo dat het vieren bij hen cultuur hoort, dus als je je familie bij je wilt houden dan zullen jullie samen een compromis moeten zoeken en niet alleen zij zich aanpassen aan jou.

    Sterkte.

  • Jurkje

    wat ze zelf willen doen moeten ze zelf weten maar voor mijn gezin ben ik de baas. en wij vieren geen verjaardag wil je ze wat geven kan altijd op elke dag van het jaar en hoef je niet eens een reden voor te hebben. bedankt voor je reactie en advies. ik zal zeker met ze in gesprek moeten. wellicht dat dan meer duidelijk word ook over wat er bij hun leeft.

  • Chudo

    Een oprechte vraag dit hoir en ik bedoel het niet verkeerd!!

    Waarom vieren veel moslims wel verjaardagen? Of hebben sommige een kerstboom omdat de kinderen dit leuk vinden? Zijn dit allemaal slechte moslims dan?

    Ik vind bekeerlingen zo extreem!!

    Vat het niet verkeerd op, ik voel al maandenlang iets in mijn hart wat mij trekt naar de islam, ik heb er zelf over gedroomd dat iemand mij vertelde dat de islam de juiste weg is. Maar als ik dit allemaal zo lees en wat ik ervoor op moet geven om het juiste te doen dan denk ik dat ik nuet het goede doe zeg maar..

    Ik wilcmijn kinderen geen verjaardagen ontzeggen omwille wat ik geloof, ik wil met mijn ouders met kerst om de tafel en?genieten van het rijkdom wat familie heet. Ik vind mensne uitnodigen een paar dagen voor de verjaardag omdat het op de dag zelf niét mag maar raar en dubbel.

    Ik wil het zo?graag begrijpen voordat ik ook maar de stap ga nemen.. Sorry als ik iemand kwets.

  • Jurkje

    nou ik of wij zijn dan toevallig zo extreem dat we geen andere feestdagen vieren,

    maar ken persoonlijk veel bekeerlingen jong en oud en onder hen zitten er ook die minder extreem zijn en bijvoorbeeld wel ook naar familie gaan met kerst of verjaardagen of een kerstboom hebben of noem eens iets. Nee moslim ben je gewoon als je in 1 God gelooft en al zijn profeten, dus hoe een moslim zijn religie wil beleiden of praktiseren is tussen hem en Allah. Doen wat goed voelt. nou mijn man en ik hebben gewoon besloten niet mee te doen aan andere feestdagen omdat wij ons daar goed bij voelen. ik voel me ook zeker niet schuldig tegenover de kinderen. 1e reactie wat mijn dochter gaf tegen mijn moeder toen ze vroeg wat ze wou hebben was dat ze niks wist wat ze nog niet had.

    wij doen heel veel met de kinderen. En krijgen genoeg voor hun is vaak genoeg "feest" zonder naam; -)

  • Babymommy94

    As salaam aleikum wa rahmatullah wa barakatu lieve zuster.

    Elke keer als ik van bekeerlingen verhalen lees als de jouwe dan breekt mijn hart echt. Dan besef ik weer even hoeveel geluk ik heb gehad met de reacties van mijn familie op het moment dat ik terug keerde naar de Islam alhamdulillah.

    Mijn familie probeert zoveel mogelijk rekening te houden met ons, er wordt halal gekookt als we er zijn bijvoorbeeld. Maar ze roken en drinken wel.. En ik moet wel meerdere keren met ze in gesprek over dat ik dat niet wil rond om mijn kinderen. Daarnaast bellen ook mijn ouders en opa en oma altijd met verjaardag en willen ze cadeautjes kopen voor onze kinderen.. Ik heb ze uitgelegd dat ik het prima vind als ze komen maar niet op de verjaardag zelf.. Dus spreken we vaak rond de verjaardag een dag af en dan komen ze allemaal langs, dit werkt voor ons het beste. Ze bellen wel elk jaar en sturen berichtjes en ik bedank ze dan maar gewoon.

    Ik kan me niet voorstellen wat je mee moet maken als je je zo vervreemd voelt van je ouders en als ze 1 van je kinderen zo voor lijken te trekken dit moet zo pijnlijk zijn.

    Ik wil je aanraden toch te proberen nogmaals in gesprek te gaan met je ouders en proberen duidelijk te maken en dan kan je altijd aangeven dat je het niet wil blijven zeggen of dat het je zeer doet dat ze het niet lijken te willen begrijpen.

    Moge Allah subhana wa ta'ala jou heel veel Sabr schenken en moge Hij onze ouders leiden Ameen.

  • Jurkje

    wa aleykum salaam warahmatullahi wabarakatuh ughti.

    amin en barakallahufiek voor je advies en mooie reactie.

  • Sterremama

    Ik ben geen moslim maar roken en drinken wil ik ook niet rond mijn kinderen hoor.

    Dat vind iedereen heir zo raar van me. Ik vind het net raar dat je ze aan die slechte gewoontes blootstelt.

  • Babymommy94

    Precies ik vind ik geen enkel geval goed dat kinderen worden blootgesteld aan zulke dingen. Het jammere er van is dat ik bij hun thuis niet kan zeggen dat ze niet buiten mogen roken omdat me kinderen het dan kunnen zien. Mijn dochter is 3 en vraagt nu ook wat opa en oma aan het doen zijn en ik wil niet dat ze denkt dat het normaal is..

  • Baby0815

    Ik heb je dillema al een paar keer gelezen en ik vraag me iets af.

    Allereerst snap ik dat je niet wilt dat je ouders je oudste voortrekken. Maar was je oudste al geboren voordat je je bekeerde ? Hebben jouw ouders al verjaardagen of iets met je oudste gevierd ?

    Ik lees hieronder over het in gesprek gaan met je moeder. Ook ik denk dat dit het belangrijkste is.

    Sterkte met de situatie.

  • Jurkje

    Nee en elk jaar moet ik ze met elke feestdag van hun er aan herinneren dat wij daar niet aan mee doen.

    en in gesprek gaan vaak en veel gedaan. maar dit blijf ik niet doen. op Den duur moet het eens klaar zijn lijkt mij. dus vandaar het laatste gesprek. tot nu toe probeerde ik het wat luchtig te houden, om de vrede te bewaren maar word dus compleet genegeerd. Dan zal ik nu toch op een bepaalde manier duidelijk moeten maken dat het nu echt anders moet want accepteren doe ik het niet.

    bedankt voor je reactie

  • Mama-van-a-m-z-r

    Ik lees in je bericht veel verschillende dingen die je dwars zitten...

    Een groot deel is denk ik onbegrip vanuit je moeder, maar dat ze steeds heeft gevraagd ‘waarom?’ laat zowel het onbegrip als de interesse zien!

    Probeer die momenten aan te grijpen. Niet met een kort antwoord als ‘dat mag ik nu niet meer of dit zijn de regels’ (daarmee wil ik niet zeggen dat je dit hebt gedaan...) maar denk er van te voren goed over na. Dat als zich een situatie voordoet waarin ze vraagt naar je geloof, wat je dan graag zelf bespreekbaar zou willen maken.

    Misschien ‘...jij zou graag dit willen, maar wij zouden graag iets anders willen, hoe kunnen we dit oplossen’

    Soms kan iets echt niet, en dan kan je je moeder vragen of ze dat van jullie kan accepteren. Maar heel vaak is er wel een tussenweg te vinden.

    Ik spreek uit ervaring ;)

    Mijn moeder probeert rekening te houden met wat ze draagt als we langskomen of wat ze op tv opzet waar de kinderen bij zijn bijvoorbeeld. Ik waardeer dat zo erg van haar, ben super blij met mijn moeder ❤️

    Maar wij hebben heeeeeel veel gesprekken gehad samen!

    Probeer je ook in haar te verplaatsen en je kan het benoemen, dan voelt ze zich ook begrepen. Want het is niet niks, als je dochter zo n grote verandering doormaakt in haar leven...

    Als moeder wil je het allerbeste voor je dochter, en hoe je nu leeft is niet wat zij voor jou had gewild en wat zij gelooft dat de beste keuze is. Dat is echt een grote confrontatie iedere keer weer.

    Dat ze bereid is om aan de kant te zetten wat ze zelf zou willen en je probeert te accepteren voor wie je nu bent... dat is al een heel mooi gebaar ❤️ Probeer haar daarbij te helpen door veel te blijven praten. Waar een wil is, is een weg. :) geef de moed nooit op.

  • Jurkje

    bedankt voor je lieve reactie en advies!

  • Kez

    Op jouw verjaardag wordt jouw moeder er elk jaar aan herinnerd dat ze toen moeder is geworden. Kan me zo goed voorstellen dat het voor haar enorm pijnlijk is dat jij dat bijzondere moment uit haar leven niet meer wilt vieren.

    Een kleinkind voortrekken, dat kan ik me dan voor jou weer voorstellen dat dat zeer pijnlijk is.

    Maar hebben ze ook voldoende kans gekregen met de anderen zo'n band op te bouwen?

    Moeilijke situatie lijkt me, als de verschillen in levensovertuiging plotseling zo groot zijn dat het onoverbrugbaar lijkt voor beide partijen.

    Probeer elkaar te vinden met liefde, zachtheid en wederzijds respect

  • Jurkje

    ook bedankt voor je advies en mooie reactie!

  • Pebblish

    Oef als ik dat lees denk ik: Waren er maar geen religies. Of misschien beter, was er maar 1 religie. Zodat we niemand hoefden te kwetsen omdat we andere dingen geloven, zodat we allemaal dezelfde normen, waarden en gebruiken hebben. Zodat ouders en kinderen niet van elkaar vervreemden.

    Jij hebt de keuze gemaakt om op je 19e te bekeren. Maar weet wel wat jouw ouders die keuze nooit hebben gehad. Jij draagt ook dat stukje van je ouders mee met jezelf, wie je hiervoor was. En dat is iemand met andere gebruiken, iemand die haar verjaardag vierde. Jouw kinderen evengoed. Ze zijn evenveel de kleinkinderen van jouw ouders als die van jouw man's ouders. Evenveel DNA, evenveel cultuur. Waarom moet het alles of niets zijn? Waarom mogen jouw kinderen geen verjaardag vieren? Ik weet niet hoe jij dat vroeger ervaarde, maar voor mij als kind was het de leukste dag van het jaar. Die traditie zit ook in hun bloed. Mag jij dat hen ontzeggen door de keuze die jij (voor hun) hebt gemaakt? Waarom niet het beste van twee werelden?

    En wat betreft jouw verjaardag, dat jij ervoor kiest deze niet te vieren is aan jou. Maar respecteer dat jouw moeder jou feliciteert. Dit is niet alleen jouw dag, de dag dat jij ter wereld kwam. Dit is de dag dat jouw moeder jou leven gaf, dat zij jou heeft gebaard. Het is minstens net zo speciaal voor haar als voor jou. Ondanks wie je nu bent, je zou niet zijn zonder haar.

  • Kez

    Dit!!!

  • Jurkje

    oo zo belangrijk en romantisch is een verjaardag niet voor mijn ouders dat weet ik zeker. er word zeker geen bevalling of geboorte herdacht op deze dagen hoor. maar wel mooi verwoord dat dit wel speelt voor sommigen blijkbaar. bedankt voor je reactie en advies!

  • Nx4

    Hier ook ouders die alles doen voor de oudste en de andere 3 links laten liggen, ik hen hun daarom beperkt in de omgang met dr oudste, omdat ik het niet kan accepteren dat er maar naar 1 omgekeken word en njet naar de rest, terwijl de rest het ook merkt..

    Daar zijn veel ruzies aan vooraf gegasn en nkg snapt ze her niet, maar dst is niet mijn probleem meer, ze mag ze altijd zien etc maar wel normaal , bij hun draait alles om geld etc en zo ben ik totaal niet, ik woon ook al vanaf me 16e niet meer thuis en kan prima voor me zelf zorgen,

  • Jurkje

    heftig, en ja hartverscheurend hé.

    ik kan het ook niet accepteren.

    supper goed van je! we moeten opkomen voor onze kindjes iedereen verdient evenveel liefde en aandacht

  • Nog-even!

    Wat moeilijk voor beide partijen... Want net zoals zij het niet accepteren dat jij het niet viert...accepteer jij niet dat het voor hun wel belangrijk is..... Ik denk dat je het beste niks van hun moet verwachten, maar alleen liefde voor hen koesteren. En dat ook laten merken. Gooi je irritaties overboord. Zonder hen was je er niet geweest. Niemand komt uit een perfect gezin. Jij niet. Jouw kinderen ook niet.... Probeer het te accepteren ipv toch te hopen dat het anders zou zijn. Heeft jouw oudste dezelfde vader als de andere twee? Waren ze misschien meer betrokken bij haar geboorte?

    En...denk eens over dit na: zou het kunnen dat ze je missen? Misschien hebben zij het gevoel jou nooitmeer echt te zien omdat je verstopt zit? Dat kan echt heel lastig zijn. Alsof jij jezelf vrijwillig achter een muur zet. Jij bedoelt dat misschien niet zo. Maar het kan wel zo ervaren worden.... Probeer je daar eens mee in te leven. Stel dat jij jouw baby vanaf vandaag alleen nog maar voor een heel klein stukje zou mogen zien. Hoe zou dat voor jou voelen?

    Of stel dat jouw dochter over 11 jaar zich bekeert tot het christendom. Hoe zou jij je dan voelen? Zou jij haar verjaardag ineens wèl gaan vieren? Denk er eens over na, gewoon om je perspectief wat te verbreden....

  • Jurkje

    ik was bezig met uitgebreide reactie. maar zoals vaak stop ik ergens op de helft en denk dan: kon ik maar gewoon een bericht inspreken. anders blijf ik maar typen, en word het zoon lastige grote lap tekst.

    maar wel bedankt voor je reactie!

  • Nog-even!

    herkenbaar! Sterkte!!

  • Aapjeguppie

    Wat ontzettend vervelend dat je zo verscheurd wordt. En wat oneerlijk dat je ouders zo duidelijk verschil maken tussen de kinderen. Ik weet niet of je oudste geboren is voordat je bekeerde maar het lijkt mij over te komen als een voor en na. Dit hoort niet, het is jou (jullie) geloof en een ieder zou respect moeten hebben voor andermans geloof. Verder lees ik wel het respect wat jij hebt voor je ouders maar je niet kan vinden in het feit dat ze onderscheid maken tussen je kinderen en het geloof met alles wat daar bij hoort.

    Ik ben zelf Rooms Katholiek opgegroeid en gelukkig niet de ervaringen bij mijn eigen ouders (helaas wel bij een grootouder die onderscheid maakte tussen mij en mijn broer en zus) , wel weer ik dat praten heel veel helderheid brengt. Misschien toch het gesprek met je ouders aangaan en uitleggen hoe jouw geloof in elkaar zit, meestal is het onwetendheid en daardoor krijg je een andere kijk op de dingen. En uiteraard hoop ik dat jullie weer uit komen en voor je kinderen dat het duidelijk is dat ze er allemaal toe doen. Ik wens je veel kracht, liefde en wijsheid.

  • Jurkje

    bedankt voor je lieve reactie

  • MienB

    Ik snap je verhaal. Ik ben zelf bekeerd naar de Islam. Als men mij feliciteert, zeg ik vriendelijk bedankt omdat ik weet dat het goed bedoeld is. Vriendelijkheid, in het bijzonder naar de moeder, is namelijk een must. Je kunt bijvoorbeeld zeggen: ''Wat lief dat ik in je gedachten voorbij ben gekomen vandaag, dat waardeer ik.'' Dat, zonder dat je verder iets aan je verjaardag doet. Zo vier jij niet wat je niet wilt vieren en heb je je moeder in ere gehouden, door haar vriendelijk te antwoorden. Waarlijk, mijn geloof zegt dat men met vriendelijkheid een huis in het hoogste gedeelte van het paradijs kan krijgen en dat het dezelfde verdienste heeft als de hele dagen vasten, de hele nachten bidden. Je hoeft niet te doen wat je niet wilt, maar gebruik altijd de mooiste woorden, zodat je je geloof decoreert en mooi maakt voor anderen. Zij zullen daarmee beter begrijpen, waarom je daarvoor gekozen hebt. Verder moet je echt je gevoel uiten over de voorkeur van de oudste, want dat is niet ok van ze, probeer dat met een goede brief bijvoorbeeld, zodat je je op de beste manier kunt uitten. Kwa cadeaus.. neem ze aan en geef aan dat je ze een dag later uit zult pakken. Zo bewaar je de vrede en is iedereen tevreden. Wordt je uitgenodigd? Ga erheen met de intentie dat je voor de familieband gaat (niet voor de verjaardag, God kent jouw intentie namelijk), bedank ze voor de uitnodiging, geef ze een kleinigheidje en vertrek na een tijdje weer. Ik doe dat al jaren zo en ik zie ze ook verschijnen op suikerfeest en offerfeest bij mij. Mijn moeder koopt zelfs hoofddoeken voor me en eet met ramadan samen met mij. Probeer het dus eens zo ;) what goes around comes around, echt. Verbreek nooit de banden, want daarmee maak je een hele grote zonde.

  • Jurkje

    barakallahufiek voor je advies!

  • MienB

    Graag gedaan zuster, als je dat doet zul je zien, na kort of lang, dat het een positief effect zal hebben, zonder dat je daarmee het geloof en de regels negeert. ''En beantwoord het slechte met iets dat beter is, zo wordt degene met wie je in conflict bent, jouw beste vriend'' - Koran) Succes❤

  • Assera

    Ik vind het een mooi verhaal en antwoord. Het verwoord ook precies mijn beeld! De moslims die ik (iets beter ken) ken ik ook zo. Vriendelijk, geïnteresseerd, ook als ik per ongeluk iets doe wat ze niet verwachten.

    Misschien komt het voort uit geloof; het is oprecht. En sinds ik daar voor open sta, is mijn liefde ervoor gegroeid! Ik kan de standpunten ook beter begrijpen (of accepteren). Kortom, vanuit deze vriendelijkheid bereik je het meest. Ook bij je ouders. Maar voorkom dat je niet zoooo vriendelijk bent dat dit ten koste gaat van duidelijkheid! Vriendelijk en duidelijk kan samen gaan! Ga ervoor