Hoe ervaar jij het moederschap?

Mijn schoonzusje is zwanger en vertelde dat ze om zich heen verschillende verhalen hoort.

Kamp 1: Kinderen hebben is zwaar, vermoeiend en lastig
Kamp 2: Ach joh het valt allemaal wel mee

Stiekem ben ik kamp 2, ik ben ook wel gezegend met een makkelijk kind. Niet dat ik het nooit zat ben hoor, man wat kan ze soms hangerig zijn. Maar in de basis herken ik me niet in de negatieve verhalen die ik soms om me heen hoor.
Maar het zette me wel aan het denken. Hoe ervaren jullie het moederschap? Vinden jullie het pittig? En komt dat dan omdat je wel of geen 'makkelijk' kind hebt?

2575 x gelezen, 3

In Baby

reacties (89)

1 2 3



  • Lynn.x3

    Ik zit echt in kamp 2 denk ik toch wel..

    Ben zelf ook aardig makkelijk met alles, en kids draaien erin mee!

    Tuuuurlijk zijn er momentjes dat ik denk poehh het is even moeilijk hoor! Mja wie heeft dat niet. Ook zonder kinderen was het soms even moeilijk 😁

  • Zeldawarrior

    Ik zit in geen van beide kampen denk ik. Met twee puberende autisten en een baby om me heen zal ik niet beweren dat het makkelijk is, maar ik heb heel bewust voor het moederschap gekozen en tot nu toe geniet ik ontzettend van mijn kinderen. Natuurlijk wil ik ze ook wel eens achter het behang plakken, maar dat hoort erbij. Dus voor mij ligt de waarheid in het midden....

  • .Familyfirst

    Ik ervaar het moederschap opzich niet als heel zwaar, maar wanneer ze alle 4 opstandig zijn is het wel eens pittig soms, maar alsnog gaan we voor een 5de haha, dus ik val wel in kamp 2 ook dan, anders zouden we er niet nog een keer voor gaan.

  • Amatullaah

    Ik denk dat het ook ligt aan de omstandigheden. Heb je zelf stress etc want als t leven goedgaat dan vind ik de kinderen superleuk maar h3b tijden gekent meet veel stress en was toen niet echt de mama die ik wilde zijn en het allemaal heel zwaar vond :)

  • Badeendje2018

    Ik denk dat je het je zo moeilijk kan maken als je zelf wil (met uitzonderingen van aandoeningen ed). Ik ben zelf kamp 2 omdat ze hier erg veel mogen. Er is een basis aan regels en structuur en daar hoort iedereen zich aan te houden. Voor de rest mogen ze doen en laten wat ze willen.

    Vermoeiend vind ik het zeker maar dat komt omdat ik al 11 jaar geen nacht meer heb gehad waarin ik meer dan 4 uur slaap, maar dat is alles. Dan maar wat minder huishouden oid

  • .Familyfirst

    Hier gaat het eigenlijk wel precies zoals jij het beschrijft er kan en mag heel veel,

  • Paperdoll

    Bij mijn eerste kindjes zat ik zeker in kamp 1. Ik dacht letterlijk ‘is dit nu mijn leven?’

    Maar dat veranderd naar mate ik groeide in de rol van moeder zijn. Na mijn tweede kindje ben ik 2,5 jaar thuis geweest en dit was echt de mooiste tijd van m’n leven. Ik heb toen zo ontzettend genoten van m’n kindjes en het zorgen voor het gezin. Ondertussen zijn mijn kindjes al iets ouder. Bijna 5 en 7,5 en daardoor word het zorgen iets minder, maar krijg je andere dingen die het lastiger maken. Zoals ruzies onderling, schoolwerk, gevoelens van de kinderen,... het moeilijkste vind ik dat je als moeder (of vader) nooit meer zorgeloos bent, want je hoofd zit altijd bij je kinderen en je wil dat hun het goed hebben.

  • MarieSophie

    Het moederschap is voor mij geen kamp 1 of 2. Meer een weg met soms flink mooie toppen, dan weer een diep dal afgewisseld met intens liefhebben en intens (heel even) verlangen naar mijn/ons kinderloze leven. De diepe liefde die ik voel voor mijn dochters beangstigt soms, het zo graag goed willen doen, dat de onzekerheid (te) vaak de kop opsteekt. En met de geboorte van de oudste is een nieuw soort schuldgevoel aangewakkerd dat soms zijn weerga niet kent. De eeuwige spagaat tussen tijd/aandacht/me-time/our time en een hele leuke baan is sommige dagen/weken echt killing.

    Hart en hoofd doen gekke dingen maar het is vallen en opstaan en liefde is de basis. Voor mijn dochters, voor mijn man en voor ons gezin. Onze basis!

  • Joep95

    Heel mooi verwoord zeg!

  • Marj0lein

    Ik ben beide kampen🙌🏻 Ik heb 3 kids en ze zijn allemaal suuuuper lief en meestal vrolijk en oudste 2 echt vriendjes.. wat ik zwaar vind is mn schuldgevoel wat soms komt opzetten.. de oudste maak ik me altijd zorgen om.. is ze wel vrolijk/blij/gelukkig.. ze heeft hele moeilijke eerste jaren gehad en is overal zo bang voor.. en dat vind ik enorm zwaar om naar te kijken.. schuldgevoel krijg ik daarvan.. maar hoe ze zijn en de drukte voor het zorgen vind ik niet zwaar😄

  • Joep95

    Oh daar denk ik weleens over na, wat als m'n dochter later niet gelukkig is of problemen heeft. Lijkt me zo pijnlijk. Hoop dat ze het steeds fijner krijgt en opbloeit!

  • ALK93

    Ik ben nu sinds 3,5 maand moeder, en vind het enorm zwaar. Echt enorm zwaar. Maar mijn kindje is een huilbaby en huilt soms wel 20 uur per dag. Mijn man werkt lange dagen, waardoor ik meestal alleen met haar ben. Soms jank ik rustig een paar uur met haar mee. Soms heb ik letterlijk spijt dat ik een kindje heb gekregen. Soms haat ik mezelf dat ik dat soort gedachten heb. Soms zie ik het echt niet meer zitten en bel ik mijn man dat het niet meer gaat alleen.

    Maar als ze dan naar me kijkt en lacht op een rustig momentje, of gewoon rustig in haar bedje ligt te slapen, weet ik weer waarom ik het allemaal doe en dat het ook ooit beter zal worden. En dan is het weer goed.

  • Djae

    Aahhh lieverd!! Dikke knuffel voor jou. Het wordt echt beter! Ik heb zulke tijden ook zeker weten gekend en denk zo nog tig andere moeders. Maar is echt wat je zegt het wordt beter, het zijn altijd maar fase, probeer zo te blijven denken. Ik was bij mijn tweede kindje, zwaar depressief. Nu heb ik er 3. Ik hou echt van mijn kinderen, maar de babytijd kon idd zo zwaar zijn, slapeloze nachten etc, ondanks ik het ook het mooiste vond wat er is. Als er iets is mag je mij altijd een pb bericht sturen!

  • IlseAnne

    Dan is het ook gewoon zwaar, ik herken het helemaal na twee huilbaby’s en een partner die er niet tegen kon. Maar wat je zegt, het gaat over, echt. Doordat ik dat wist was het bij de tweede veel beter vol te houden. Heb je enig idee waarom ze zo huilt? Heel veel sterkte

  • .Familyfirst

    Heel.herkenbaar hoor, mijn 3de was ook een hele erge huilbaby van 20 uur per dag, daarnaast constant ziek, ziekenhuis in en uit etc. Maar het word echt beter, het kan ff duren, maar alles komt goed.

    En voel je vooral niet schuldig, want zulke dingen zijn gewoon onwijs zwaar.

  • KikiAnnabel

    Het is dubbel. We hebben 2 kindjes verloren, tijdens de zwangerschap en vlak na de bevalling dus mentaal is het soms zwaar. Op momenten dat je het niet verwacht hakt dat er dan in.

    Maar als ik alleen kijk naar hoe het nu gaat, waar we nu staan en dat we voor 3 fantastische kinderen mogen zorgen dat is het duidelijk kamp 2. De kinderen zijn allemaal heel makkelijk, sliepen al snel door, hebben een vast ritme, huilen weinig en de oudste 2 kunnen goed samen spelen (tweeling). Ze zijn alle 3 onder de 1.5 jaar dus soms is het wel even aanpoten maar daar hou ik van. Ik werk nu nog niet, maar over 2 maand mag ik weer en daar heb ik eigenlijk heel veel zin in. Moet er wel bij zeggen dat de tweeling niet elke dag thuis is, ze gaan 2 dagen in de week naar de gastouder en de jongste over 2 maand ook. Daarbij hebben we een huishoudelijke hulp en dat maakt het leven wel een heel stuk makkelijk omdat je zo meer tijd hebt voor jezelf en de kids.

  • Twinboysmom

    Ik zit in beide kampen... ik vind het leuk en meestal gaat t me goed af, maar als mijn tweeling in een sprongetje komen.. dan zit ik in kamp 1.

    Mijn man is doordeweeks van huis en zelf werk ik 3 dagen in het onderwijs middelbare school. Dus soms vind ik t echt pittig.

  • Julia1989

    Kamp 1 duidelijk. Vind het heel zwaar af en toe. Was 3 maanden na de geboorte van de eerste ook een beetje boos op mn vriendinnen dat ze niet hadden gezegd hoe het echt was (waren een jaar ervoor bevallen). Nou huilde de eerste veel hoor. Ze is nu een heerlijke peuter, maar met vlagen zo irritant aan het peuterpuberen dat ik gewoon niet meer weet wat ik ermee aanmoet. Wij hebben ook weinig hulptroepen, en ik denk dat dat het een hoop zwaarder maakt. Alle familie woont ver weg en vrienden hebben ook een druk familieleven. Nummer 2 is veel rustiger en een betere slaper en meer wat ik de eerste keer had verwacht en nu is vooral de combinatie van 2 kindjes erg wennen.

  • 3-musketiers

    Ik vind het soms pittig maar ben dan ook wel alleen met een peuter puber en een tiener, ik heb hele makkelijke kinderen maar ik vind het vooral pittig met huishouden, studie en werk, om 8 uur ben ik dan ook echt wel uitgeteld, mijn jongste heeft ook nog nooit een nacht doorgeslapen en heb dus last van chronisch slaaptekort, voor de rest vind ik het moederschap heerlijk.

  • Lindaaaaaaaa

    Vreselijk lijkt me dat, dat weinig slapen

  • Nola82

    Ik zit in kamp 2. Ik heb een zoon van 2,5 jaar en ervaar het als heerlijk en niet zwaar. Nu ik met COVID fulltime thuis werk en dat daarna ook bijna fulltime blijf doen is het voor mij nog makkelijker geworden.

    Nu heb ik geen reistijd meer, flexibel in de werktijden, etc. Dit geldt natuurlijk niet voor iedereen. Ik werk trouwens 4 dagen en mijn partner 5.

    Wij zijn aan het proberen voor een tweede en ik begrijp dat dat de situatie best weleens helemaal kan veranderen. Wij leven een beetje volgens het motto: “alles is een fase”. Ook de lastigere periodes.

  • MamaItalia

    Beide. Sinds de pandemie valt het veel zwaarder omdat we zichtbaar allemaal gefrustreerd zijn (scholen zijn hier veel dichtgeweest). De praktische kwesties heb ik nooit als zwaar waargenomen (hier 3 kinderen van bijna 2, 5 en bijna 8) en ik heb en vraag extreem weinig hulp. maar sommige opvoed kwesties met name bij de oudste dan wel. Ik denk dat het ook ligt aan hoe je in je vel zit. De oudste was als kind super makkelijk, de middelste niet en de jongste wel. Nu is de oudste moeilijk, de middelste meegaand en de jongste vrij makkelijk maar de terrible 2 fase is aangebroken ik denk niet zozeer aan hoe de kinderen zijn maar hoe de aanpak van de ouders is (als ze geen baby meer zijn)

  • Raintje

    Ik denk dat het ook voor een groot deel afhangt van bepaalde ideeën die je vooraf had van het ouderschap en hoe je in je vel zit. Een kind veranderd je leven, je prioriteiten gaan anders liggen.

    Mijn man had een romantisch beeld van het vaderschap, dacht alleen aan de mooie dingen en het is hem dan ook zwaar gevallen. Hij kan lastiger accepteren dat hij zelf soms op de tweede plek komt en de dag dus anders loopt als hij wilde. Ik ben daarin veel makkelijker.

    Een kind hebben is nooit gemakkelijk. Er komen altijd dingen op je pad die het lastig maken.

    Wel heb ik het gevoel dat ik een geboren moeder ben,het moederen komt van nature. Mijn kinderen staan op een en ik wil ze een mooi leven geven. Dit gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot.

    Mijn kindjes zijn tevreden, danwel 'gemakkelijk'. Ondanks dat het ontzettend zwaar is dat de jongste verborgen reflux heeft. Ligt het ook aan je manier van denken hoe zwaar het je valt. Als je bv vooral denkt aan je eigen slaap tekort en dat het zwaar is, is het letterlijk zwaarder als wanneer je denkt hoe zielig het is voor je kindje dat hij dit moet meemaken. Dan gaat het zorgen voor 'natuurlijker', als je snapt wat ik bedoel. Dat is iig hoe ik het ervaar.

    Maar als moeder heb ik ook momenten waarop het zwaar is, ik het even niet meer weet, met mijn handen in het haar zit, geduld verlies.. Maar dat is moederschap toch?

  • Latercera

    Kamp 2. En zo’n 5 x per week in echt in kamp 1. Dat duurt gelukkig dan een half uur. Dat is met name met het naar bed brengen of soms als er ruzie is tussen de gezusters. Dan vind ik het echt even loodzwaar. Meestal is die gedachte binnen no time weg en vind ik het t mooiste wat er is dat moederschap. Toen ik net baby drie had, was de volgorde omgekeerd. Toen was het grotendeels kamp 1 en bij vlagen kamp 2.

  • Oummii

    Heb je ooit eens gedacht dat het moederschap net als niet zwaar aanvoelt voor sommigen, omdat ouders nu net heel eerlijk zijn over de ups & downs, waardoor anderen hun verwachtingen bijstellen? De reden dat het voor velen zo zwaar is, is net omdat niemand hun vertelde hoe zwaar het kan zijn. Als je het moederschap ingaat met realistisch beeld & je vindt dat alles reuze meevalt... Des te beter.

    Het moederschap is zoveel meer dan 2 vakjes. Het is prachtig, chaotisch, overweldigend en intens, emotioneel, triestig en dat allemaal op een tijdspanne van een dag. Het is écht zwaar. Maar wat betekent zwaar nu eigenlijk? Want ik lees dat mensen het moeilijk vonden maar nooit zwaar. Jij bent het soms zat, maar het is niet zwaar? Dan vraag ik me af wat de maatstaf is van het woord zwaar? Moederschap is gewoon pittig, altijd zo geweest en zal altijd zo zijn, ongeacht of je een gemakkelijk kind hebt of niet. Elk kind huilt weleens door pijn, dat is als ouder zwaar. Elk kind wordt weleens ziek, dat is zwaar voor jou, vooral mentaal maar zeker weten ook fysiek. Elk kind heeft weleens een uitbarsting, dat is zwaar voor jou omdat het zwaar is voor hun. Elk kind gaat op een dag naar school, waar je je als moeder continu zorgen maakt. Die constante ongerustheid is zwaar. De constante twijfel, is zwaar. Constante schuldgevoelens... Zwaar. Het opvoeden is zwaar. Hun sociale wezens maken die correct bijdragen aan de maatschappij, het kan zwaar zijn. En al hetgeen zwaar is voor hun in de toekomst, zal zwaar zijn voor ons. En dat allemaal met jouw eigen bagage... phew. Dus ja ja ja ja, parenting is hard!

    De verzorging is voor mij persoonlijk iets anders dan opvoeding maar niet minder zwaar omdat je gewoon continu bezig bent met de noden van een ander. Je moet ze alles leren. Eten, slapen, zindelijkheid.

    Denk zelf ook dat we in een tijd leven waarin ouders eindelijk schaamteloos kunnen zeuren om hun kinderen. Goed voor hun. En ons. Ik ben ook zeker niet allergisch aan zulke parenting memes. Maar ja, soms rol ik ook weleens met mijn ogen. Ikzelf zie niet zoveel mensen onterecht klagen om het zware ouderschap, maar dat kan liggen aan het feit dat ze hier niet over willen praten eerder dan of ze het zwaar vinden of niet. Je zegt dat er veel negativiteit hangt rond ouderschap, maar eerlijk: wat is er interessant aan vertellen hoe mooi het is. Iedereen weet dat het mooi is. De meesten beginnen aan kinderen omdat het prachtig is. Dat is gewoon een gegeven. Zelfs jouw schoonzus dat schrik heeft vanwege negativiteit (en ik vind dit eerder realisme dan negativiteit) begint er wel gewoon aan omdat het nog steeds het allermooiste is wat er bestaat... voor velen. Als het niet zo mooi was, zouden we uitsterven.

    Ik vind de babytijd heftig (aka pittig aka zwaar). Snel geprikkeld, reflux, slecht slapen, ziekenhuisopnames, continu zeuren, nooit lang tevreden. Maar toch doorgaan voor hun om nadien te worden verwelkomt in steeds nieuwe levensfasen waarin gebrek aan dankbaarheid de rode draad is. Je denkt een hechte band te hebben gecreëerd, maar blijkbaar is dat onvoldoende om de vreselijke periode van 2 jaar door te staan... en 3 jaar. En 4 jaar. En dan komen de tienerjaren. En dan adolescentie. En dan volwassenen. Elke periode brengt een nieuwe struggle mee.

    Maar het allerzwaarste is het moment wanneer ze eindelijk in bed liggen en dan beginnen de schuldgevoelens. De "ze verdienen beter's", de "ik heb gefaald's", "ik had hun meer tijd moeten geven",...

    Je vraagt of het afhangt van een moeilijk kind of niet. Zelfs met gemakkelijke kinderen kan je het heel zwaar hebben. Het hangt af van zoveel meer. Hoe drastisch jouw leven verandert. Hoe je opvangnet eruit ziet. De baggage dat je zelf meedraagt. Jouw eigen beproevingen (bv hooggevoeligheid, slechte hechting met eigen ouders,...) Letterlijk alles. Het is niet zwart-wit.

    Ter verduidelijking: een moeilijk kind bestaat niet. Een kind dat het moeilijk heeft wel. Een kind dat veel aandacht vereist, is voor een ouder moeilijk. Maar wat ik als moeilijk zou ervaren, zou voor anderen easy breezy kunnen zijn.

  • Joep95

    Mooi verwoord! Zeker de beginfase die je beschrijft, want ja ik ben het ook weleens zat. En die constante verantwoordelijkheid kan beknellend zijn.

    Maar ik herken me niet in je schuldgevoel als ze op bed liggen. Ik heb dat nog nooit gehad, het ouderschap voelt als natuurlijk. Doe ik het dan perfect? Nee, natuurlijk niet. Maar tot nu toe voel ik wel dat ik in balans ben en alles doe wat ik kan. Maar goed, dochterlief is 1,5 dus wellicht veranderd dat nog.

  • Oummii

    Schuldgevoelens kan om alles zijn. Eten ze gezond genoeg? Hebben ze teveel tv gekeken? Heb ik voldoende aandacht gegeven?

    Of wanneer jouw kind zeurt de hele dag en jij beetje geduld gaat verliezen maar in de avond blijkt de arme dan koorts te hebben... Super fijn als je dat niet voelt, en houding hebt van.. ik doe wat ik kan. Veel ouders, inclusief ikzelf, hebben meer iets van: hoe kan ik beteren? Schuldgevoelens zijn niet per se slecht, het maakt je waakzaam, je streeft naar beter. Maar helaas zijn velen, inclusief ikzelf, hierin destructief. En dat is vermoeiend. Maar ouderschap is een leerproces. Je leert jouw kids kennen, maar ook jezelf. Dingen die je altijd dacht te kunnen doen (ik zag mezelf echt als een crea mama maar ben dat toch totaal niet blijkt nu) en uiteindelijk moet je leren loslaten. De opvoeding van jezelf is zwaar.

    Maar misschien overdenk ik het. Nog zo een zwaar ding, dat overdenken. 🙂

    Ik denk trouwens niet dat moederschap iets onnatuurlijks voor je is als je het zwaar vindt, wat ik beetje interpreteer uit jouw reactie, weet niet of je dat echt denkt. Voor ik kinderen had, was ik geobsedeerd door het krijgen van kinderen. En nu ook maak ik me al druk om wat ik ga doen met mijn leven als ze zelfstandig worden. Ik leef er echt voor, maar ja joh het is zwaar... Soms zwaar op een hele bevredigende manier, andere keren zwaar omdat je gewoon even niet meer kan. Ik heb er overigens wel 3 (6,5 & bijna 5 & 2 maanden), wat zeker zal meespelen in de antwoorden.

  • Marj0lein

    Haha wooow dit had ik kunnen schrijven! Ook kids in dezelfde leeftijd en ik denk precies wat jij schrijft👏🏻

  • Joep95

    Ik denk dat het zeker mee speelt of je 1 of 3 kids hebt idd qua tegemoet komen aan iemands behoefte en het evt. daaruit voortvloeiende schuldgevoel. Ik vind je reactie heel leerzaam dus dank voor het delen! Ik denk ook als ik later als er evt. nog meer kids zijn dit terug lees dat ik om mezelf moet grinniken.

    Ik ben best een tobber hoor, dus zeker genoeg uitdagingen daarin. Grappig eigenlijk dat ik dat dan qua moederschap minder heb. En als ik het heb, want natuurlijk denk ik weleens oei dat had ik beter kunnen doen, dan zegt de nuchtere echtgenoot dat ik dat los moet laten. ;-)

    Het is zo mooi om te merken, wat jij ook zegt, dat je leeft voor het moederschap. Het maakt mij socialer (want het kind gaat goed op kids om zich heen), geduldiger en actiever. En ja ik denk ook weleens, wat moet ik straks met mijn tijd als ze groot is? Maar dat komt vast goed joh, lekker bloemschikken met bejaarden ofzo ;-)

  • -mamavanM-

    Tot nu toe 2.

    En tuurlijk zijn er echt momentjes dat ik het soms even zat ben maar dat heeft niks met mijn zoontje te maken maar met mezelf.

    Moet ook wat meer tijd vrijmaken voor mezelf ipv 24/7 mama zijn.

    Mijn man gaat en staat bijvoorbeeld wel waar hij kan. Soms ben ik daar stiekem een beetje jaloers op.

    Maar het moederschap zelf, piece of cake. (Tot nu toe)

  • Mama-van-E.J.M

    Ik denk een combi van beide, groot deel van de tijd vind ik het goed te doen en soms een pittige dag. Ik ben mama van bijna 4 kindjes, oudste is 8, 5, 2,5 en 31 wk zwanger. Onze kids zijn temperamemtvolle kindjes maar ondank dat geniet ik heel erg van ze. T feit dat alles loopt is gewoon duidelijke structuur en regelmaat daar doen ze het het beste op, vooral met meerdere kindjes. Bij elk kind werd mijn eigentijd wel een stuk minder maar dat neem il voor lief, ze zijn maar even klein, dat komt later wel weer. Het is vooral heel erg leuk en gezellig kindjes!🤩🥰

  • JustAMom

    Ik ben een oudere moeder en heb chronisch pijn en ben chronisch vermoeid. Daarnaast snel overprikkeld. Tel daarbij op dat we op een flat wonen. Dan is het gewoon zwaar.

    Oudste is een moelijk, pittig kind. Rond haar geboorte heb ik een pre- en postnatale depressie gehad, een moeilijke bevalling met spoedkeizersnede en een huilbaby. De tweede is tot nu toe eigenlijk heel makkelijk en leuk maar als die eenmaal gaat lopen dan kan ik mijn borst natmaken. De ondeugd straalt uit zijn ogen 😅

    Maar ... het is het allemaal waard!! De liefde staat voorop ❤❤

  • Tissie

    Mijn oudste vond ik tot zijn 3e appeltje eitje. Toen kreeg hij een broertje en door problemen na de keizersnede kon ik lang heel weinig waardoor hij toen veel heeft moeten inleveren. En onze oudste heeft een ontwikkelingsvoorsprong en zolang je hem uitdaagt en hem begeleid gaat het prima, maar met een tweede is dat lastiger en met lichamelijke problemen en daarna de corona nog veel lastiger. Waardoor oudste niet lekker in zijn vel zit/zat wat resulteert in spanningen, moeilijk gedrag en meer.

    Jongste was het eerste jaar een schatje. Inmiddels is hij 16 maanden en hij is pittig. Loopt, rent, klimt, is druk, heel wijs en doet me onwijs denken aan de oudste alleen dan met meer frustraties😂 Hij heeft letterlijk driftbuien, slaat zijn koppie op de grond en kan gaan staan stampvoeten🙈

    Oftewel, mijn kinderen zijn twee uitdagingen. En de corona maakt het wel onwijs lastig op zijn tijd. Maar aan de andere kant geniet ik onwijs van mijn mannen. Ze zijn zo lief, leuk en slim.

    Dus is het zwaar? Soms wel. Ik vond het met één ook veel makkelijker. Aan de andere kant vind ik het met twee ook wel weer gezellig en hun interactie is fantastisch. Maar ik begrijp ook als mensen zeggenn dat ze geen kinderen willen😊 soms mis ik ook wel mijn lijf, mijn eigen ruimte, eigen tijd en het onbezorgde😂 maar mijn bengels kan ik nu toch echt niet meer missen.

  • Twinmommyforlife

    Er tussen in. Ik ben met 26.5weken bevallen van onze meisjes. Onze oudste is na 18 dagen overleden. De jongste heeft 82 nachten in het ziekenhuis gelegen voordat ze naar huis mocht. Dat was een hele zware tijd. Amper tijd om te rouwen om ons meisje omdat haar zusje nog lag te vechten voor haar leventje. Afgelopen zomer kregen we te horen dat ze een milde vorm van CP heeft. Het kan soms echt zwaar zijn maar ik krijg zoveel liefde van ons meisje en haar zusje waakt super goed over haar. Sommige dagen ben ik kamp 1 maar ik zou haar echt niet, net als haar zusje, kunnen missen💖❤

  • Vlindermoeder

    😘

  • Babyblessed

    In eerste instantie zou ik zeggen het valt me allemaal mee, omdat ik hele makkelijke kinderen heb.

    Maar eigenlijk vind ik de situatie van 1 van mijn kinderen wel heel zwaar vallen.

    Me dochter is erg ziek (stofwisselingsziekte en bijna blind door zeldzame oogziekte)

    We weten niet hoe oud ze zal worden, en dat valt ons wel erg zwaar.

    Ook het vele ziek zijn vraagt soms best veel waardoor we de vraag krijgen waarom neem je kinderen als je een ziek kind heb.

    Ze vinden het niet normaal dat we besloten hebben na haar nog 2 kinderen te willen.

    Dit is onze keuze, en ondanks dat haar ziekte zwaar valt kunnen wij dit aan.

    Wij hebben altijd vier kindjes gewilt en willen niet oms gehele leven stilleggen omdat we een ziek kindje hebben, wat vele wel van ons verwachten.

    Ook dat vind ik zwaar, al die vooroordelen en bemoeienis van anderen maar probeer dat zoveel mogelijk naast me neer te leggen. Wel laten zowel mijn man als ik me na deze zwangerschap onvruchtbaar maken, omdat we na 4 kids echt klaar zijn.

    Maar als onze dochter niet ziek is, dan vind ik het allemaal wel meevallen. Maar als ze ziek is ja dan is het gewoon zwaar, ook omdat je nooit weet welke kant het op gaat met haar. Dat zal nooit veranderen, wat we ook zouden doen dus wij hebben besloten ook aan ons zelf te denken, wij mogen er ook nog zijn.

  • annx

    Nou ja ik vind het wel pittig. Maar mijn zoon slaapt al 2 maand bijna niet en is 3 keer in de nacht wakker.

    Wilt ook constant aandacht, gelukkig begint hij nu zich zelf een beetje te vermaken.

    Verder geniet ik wel en vind ik het ook weer heel mooi en is hij lief en de laatste week wat vrolijker.

  • Jojo91

    Hier wissel ik tussen de kampen, met 1 kind zat ik zeker in kamp 2. Nu vind ik het soms wel pittig en vermoeiend, maar tegelijkertijd geniet ik ook erg van de kinderen. Het pittige zit hem hier vooral in slechte slapers (waardoor mijn eigen lontje korter is & ik minder energie heb) en de oudste die echt een lawaaipapegaai is.

  • Anna-76

    Dat is wisselend en hangt van zoveel factoren af. Hoe je in je vel zit bijvoorbeeld. Zolang de balans maar goed is.

  • Mommyx3

    Ik hoor het ook om mij heen. Veel moeders roepen dat ze het zwaar vinden om moeder te zijn. Dat ze het niet trekken en echt vaak alleen op stap moeten om het te handelen.

    Dit zijn dames die rond hun 32e moeder zijn geworden en daarvoor natuurlijk heel eigen leven hadden misschien daarom het verschil met mij maar ik ervaar het moederschap niet als zwaar. Wij kregen onze eerste toen we net 19 jaar waren 21 jaar bij de 2e en 31 jaar bij de 3e en ging allemaal heel natuurlijk.

    Ik heb dan ook wel makkelijke kinderen en het gaat me wel goed af het moederschap. Ik geniet veel van ze en tuurlijk denk ik soms wel eens was het maar avond zodat ik kan neerploffen op de bank maargoed zal iedereen wel hebben.

  • Tissie

    Ik ben op mijn 30e moeder geworden en vond het ook helemaal niet zwaar. Ik deed alles gewoon met hem, hij ontwikkelde zich lekker en we deden zoveel samen.

    Maar nu is hij net 4 en loopt voor in zijn ontwikkeling, had heel wat verwacht van het naar school gaan en het gaan leren , dit valt tegen voor hem, zijn vrienden zijn de oudste kleuters die straks naar groep 3 gaan en hij denkt mee te gaan naar groep 3 (hij zit pas sinds februari op school🙈), hij word boos als we zeggen dat hij nog groep 2 moet doen en hij heeft in ene mega veel frustraties. Het kind zit dus gewoon niet lekker in zijn vel.

    En nu vind ik het dus wel zwaar. Mijn lieve, zorgzame en lieve ventje is zichzelf niet. Hij heeft woedeaanvallen, gaat de hele dag de strijd aan en is gewoon niet zo lief tegen andere kinderen en zijn broertje. Corona maakt dat ik hem nu ook niet kan geven wat hij nodig heeft. Musea bezoeken, naar de bibliotheek, erop uit gaan om dingen te leren. Het is veel thuis en met de neus in de boeken of pc, maar hij wilt ook gewoon veel doen en ervaren.

    En met nu weer een dreumes in huis met een heel sterk temperament, net zo'n wijsneus als zijn broer en al dingen doet waar mijn mond van open zakt heb ik nu wel regelmatig dat ik er een dag tussenuit piep en het allemaal aan mijn man overlaat. En vandaag kreeg ik een appje van hem over de jongste met: hoe houd je dit elke dag vol😱 Dus het ligt niet aan mij denk ik dan😂

    Hier is het dus niet mijn leeftijd wat het probleem is maar mijn kinderen zijn gewoon niet de makkelijkste. En dan niet eens omdat ze echt ernstig problematisch gedrag vertonen maar gewoon omdat ze niet gemiddeld zijn. En zoals school, psz en het CB zo mooi zeggen:.voor kinderen onder het gemiddelde zijn er veel potjes, zijn er veel verschillende mogelijkheden qua hulp en begeleiding maar voor kinderen boven het gemiddelde is het wat lastiger en zijn we wat meer zoekende. Maar buiten dat het soms zwaar is en ik soms wel gemiddelde kinderen had gewild vind ik het een onwijs gave en spannende uitdaging🤣 het geeft wel een extra dimensie haha.

  • soccer-mom

    Ik.vind het wat vreemd om twee kampen te definiëren. Alsof er niets in het midden.zit. Er zijn zowel moeilijke uitdagende momenten maar ook makkelijke momenten.

  • Joep95

    Zeker mee eens. Maar dit is hoe mijn schoonzusje het ervaarde en ik herken het zwart witte daarin wel 🙂

  • Caatjemaatje

    Kamp 2 al is het soms wel vermoeiend om de kids bezig te houden.. onze oudste is ontzettend toe aan school maar moet nog even wachten. Met zn ontwikkelingsvoorsprong vraagt hij veel aandacht en begeleiding. Zn broertje is nog geen 2,5 jaar en de boys gaan nu samen regelmatig in de welles nietes stand haha! Ook hij wil steeds meer vermaakt worden merk ik. Begin zomer verwachten we hun zusje erg benieuwd of ik dan een kamp 1 moeder word.. hoop dat niet ☺️ Lastigste is op dit moment eigen tijd nemen en opladen voor mn eigen ik.. daar zit de kunst (alleen met Corona is dat lastig ligt zeker niet aan de kindjes!)

  • Laura-25

    Denk dat ik er een beetje tussen in zit?

    Ik geef toe dat ik het een beetje onderschat heb eigenlijk. (eerste kindje)

    Mijn zoontje heeft in het begin echt veel zitten huilen en heb me er vaak slecht bij gevoeld dat ik er zo slecht tegen kon (was/ben daarin best teleurgesteld in mezelf)

    Ik ben zijn mama, waarom kan ik hem dan niet troosten??

    Mag ook blij zijn dat mijn vriend het vaak heeft overgenomen. Hij kon daar zo rustig bij blijven...

    Ik wist ook wel dat hij het goed ging doen, maar zo goed? Hij heeft me echt wel verbaasd hoor.

    Hij is nu 5 maandjes, en weet heel goed wat hij wil en niet wil hoor.

    Hele dag wil hij dat we er mee rondlopen (dus zeker niet te lang blijven zitten 🙈) zodat hij alles goed kan bekijken. Dus vind het wel vermoeiend hoor.

    Zou me soms zo graag eens willen neerleggen als hij slaapt overdag, maar ik ben dan weer zo iemand die dan toch liever wat in het huishouden doet ofja bedoel meer dat ik niet op mijn gemak tv kan kijken of slapen als er nog vanalles gedaan moet worden.

    En dan durf ik zeker wel eens te zeuren dat ik moe ben of niet een 5 min op mijn “gemak” kan zitten (voel me daar dan wel schuldig over) omdat je er in de plaats toch ook echt wel iets mooi voor krijgt)

    Alleen jammer dat ik vaak zo onzeker ben.

    Doe ik het wel goed? Waarom geraakt hij soms zo slecht in slaap, doe ik iets fout,...

    Dus ja ik vind het zeker pittig MAAR als je dan dat gezichtje/lachje ziet 😍

    Natuurlijk is het niet elke dag pittig, ook zoveeeel leuke momenten!!

    Echt om op te eten!!!! Ben zooo verliefd op mijn zoontje💙


  • Jij-laat-het-hartjes-regenen

    Kamp 2.

    Maar wij zijn ook gezegend met 2 makkelijke kinderen die ook nog eens goede slapers zijn.

    Als je het tijdens thuis onderwijs had gevraagd had je een ander antwoord gehad, dat was echt heel pittig.

  • Florien84

    Haha dit. Ik denk dat ze meeste moeders dan voor team 1 waren gegaan.

  • Mykha

    De eerste maanden met baby: lood zwaar... en dat terwijl ik de makkelijkste baby ooit heb. Hij huilde vrijwel nooit, sliep net 8 weken de nachten door, was lief en tevreden, dronk op vaste tijden binnen 5 minuten m’n borst leeg en had dan zo 180ml op. Een droombaby, maar toch herstelde ik zelf heel langzaam van m’n bevalling en kon ik niet wennen aan het nieuwe ritme. Ik heb gekotst van vermoeidheid de eerste maanden en wist niet meer waar ik het zoeken moest. M’n man is lief en ondersteunend en ik heb een lieve familie die ik veel zie. Toch heb ik het als zwaar ervaren en dat neem ik mezelf wel behoorlijk kwalijk... maar na de eerste maanden: kamp 2, echt het is zo heerlijk om moeder te zijn! En ons ventje is gewoon een heerlijk lachebekje, chill en tevreden (:

    Nu nummer 2 onderweg is vrees ik wel eens voor die eerste maanden, maar daar moeten we gewoon even doorheen. De wens voor een groot gezin is enorm, ondanks de wat zwaardere babyfase met 0 tijd voor jezelf😅

  • Lama94

    Hopelijk heb je deze keer een sneller herstel! Wanneer dat zo lang duurt vreet dat ook energie.

  • Mykha

    Ja ik ben ook niet hrrkmaal eerlijk naar mezelf bedenk ik me nu. M’n oma stierf de dag dat m’n zoontje werd geboren, ik kreeg 2x erge borstontsteking, twee maanden lang spruw dat in m’n melkklieren was gaan zitten tot m’n oksel (en bij m’n zoontje is z’n mond en op z’n billen wat maar niet verdween), m’n zoontje werd ook nog eens ernstig ziek en is toen hij 3 maanden was geopereerd en 4 dagen opgenomen geweest in het ziekenhuis (vanwege Corona mocht m’n man niet bij ons komen maar ik had zelf ook 39graden koorts). Pas na het lange herstel van z’n operatie en toen de borstvoeding niet meer zoveel pijn deed kon ik na 4 maanden echt genieten, en dat deed ik ook! Baby zelf is een schat van een kind dus daar lag het niet aan, er gebeurde gewoon veel omheen

  • NewBaby2018

    Ik vind het loei zwaar. En natuurlijk is het erg mooi. Maar intens vermoeiend. 3 kinderen. Waarvan de oudste een huilbaby geweest, twee kinderen met koemelkallergie. 28 uur werken er naast. Een ongeplande derde zwangerschap, maar wel een wolk van een baby.

    Ik hou ontzettend veel van ze. Maar het is echt heel zwaar. Afgelopen weekend was ik ziek. En ik was zoo blij dat ik ziek werd in het weekend. Want als moeder kan je niet ziek zijn, ook al doet mijn vriend zo ontzettend veel.

    Soms verlang ik wel eens naar een leven met meer rust en meer tijd voor mezelf.

  • Vlindermoeder

    Prachtig, zwaar, liefdevol en vermoeiend tegelijk. Veel lol, liefde en geluk, maar ook echt wel eens met tranen. Hoewel onze dochter echt wel makkelijk is, heb ik de babytijd toch als pittig ervaren. Slapen overdag was één groot drama en onze dochter sliep 's nachts regelmatig tussenin. Ik was eerder door omstandigheden thuisblijfmoeder. Hoewel ik altijd dacht dat dat mijn droom was, blijkt dat niet zo te zijn. Ik werk nu 3 dagen en de balans is perfect zo! Onze dochter zit nu lekker in haar vel. Ze danst, zingt en kletst de hele dag. Ze probeert van alles duidelijk te maken en het is mooi om te zien wat ze al begrijpt. De interactie die we nu hebben is zo leuk! Ze is gek op onze honden en de honden op haar. Ik zou het zo nog een keer doen, maar ik ben voor nu blij dat we de babytijd gehad hebben

  • Mamavanse

    Hier volop kamp 1. Ik heb een zoontje van bijna 6 maanden. Enorm onrustig kind, slechte slaper, .. Geen medische redenen te vinden, slaapcoachen, osteopaten, ik heb alles gehad. Iedereen zegt me "tijd uitzitten"

    Ik zie ieder uur op de klok in de nacht, al bijna 6 maanden aan een stuk.

    Ik ben 24/7 bezig met mijn kind, maar hij is nooit echt tevreden. Huilen, jengelen, ... Doodvermoeiend.

    Ik hou zielsveel van hem en blijf alles doen wat ik voor hem kan, maar als ik dit had geweten was ik er nooit aan begonnen. #durfeerlijktezijn

  • Joep95

    Sterkte, wens je veel geduld en energie toe ❤️

  • Annanm

    Gelukkig ben niet de enige met die gedachte. Ik denk ook iedere dag: als ik dit toch vantevoren had geweten... voel me dan gelijk zo schuldig tegenover hem, maar t is zó ontzettend zwaar zo’n baby😭

  • Mommyx3

    Wat zul je je machteloos voelen, als je kindje niet tevreden is en vaak huilt. Veel sterkte 💙

  • Tissie

    Ach, wat moet dat zwaar zijn😔 Geef je toevallig borstvoeding? En is het eventueel een mogelijkheid om samen te slapen?

    Mijn oudste kon niet alleen zijn, sliep dan niet, veel onrustig en ik ben samen met hem gaan slapen. Vond het ideaal. Overdag in de draagzak en in de avond volgens de richtlijnen van mcKenna lekker bij mijn in bed of in de cosleeper.

    Sterkte mama🍀❤️ er komt een tijd dat je je beter gaat voelen.

  • Chudo

    Zo was precies mijn jongste. Toen hij eenmaal ging lopen werd het een stuk beter met dat huilen en jengelen de hele dag. Vanaf 1.5 jaar bijna helemaal niet meer huilen! Helaas slapen nog steeds slecht en word in juni 2.. Het vraagt een lange adem..

  • Lindaaaaaaaa

    Ook geen verbetering?

  • IlseAnne

    Moet ik kiezen? Ik hou zielsveel van mijn meiden, en veel dingen gaan vanzelf. Ik zou ze voor geen goud willen missen en stiekem verlang ik naar een derde. Ik maak me niet druk over de opvoeding ( ja natuurlijk heb ik regels waar ze zich aan dienen te houden maar je zult mij niet snel zien stressen) en ben niet van het zeuren hoe zwaar het allemaal wel niet is (stel je niet zo aan denk ik dan, sorry!). Maar ik heb wel twee enorm pittige meiden die geen seconde stil zitten en continue de grenzen zoeken. Soms grappig, soms vermoeiend. Ik geniet er met volle teugen van. Maar beiden hebben ze enorm gehuild als baby zijnde (reflux en kma) en slapen is nu niet bepaald hun hobby. De oudste maakt me nog een tot twee keer per nacht wakker, de jongste een keer of drie. De oudste slaapt vaak snel weer verder, geen probleem, met de jongste ben ik zo een uur verder voor ze rustig is. Dat maakt het soms erg zwaar. Slapen in de wagen of in de auto is er niet bij, zodra er maar iets te zien is blijven ze wakker.

    Dus ja het is vermoeiend maar nee ik vind het niet lastig en behalve het slapen is het allemaal prima te doen. Gelukkig wel een fijne werkgever, ik kan zelf bepalen wanneer ik mijn uren maak.

  • noemmijmaarmama

    Ik ben zeker kamp 2. Vandaag vroeg een oude bekende in de speeltuin mij nog of ik het leuk vind om moeder te zijn, ik dacht echt ehh ja behoorlijk?? Het is echt alles wat ik ervan had verwacht, heb altijd een sterke kinderwens gehad. Natuurlijk is het soms ook wel even zwaar, maar dat was mijn leven ook voordat ik een kind had. Mijn leven is er eerder fijner op geworden dan zwaarder of moeilijker. Heb natuurlijk een hoop meer verantwoordelijkheden maar heb ook echt geleerd wat prioriteiten zijn. Ik denk dat ik een gemiddeld kind heb haha, over het algemeen best makkelijk maar met pittige buien en een slechte slaper.

  • Sophie-123

    Ik vind het moederschap echt het aller mooiste wat er is! Het liefste zou ik fulltime thuis willen zijn, maar dat vindt mijn man niet helemaal eerlijk. Onze zoon sliep met 6 weken al klokje rond en is een goede eter. Altijd vrolijk, soms ondeugend en heerlijk om om mij heen te hebben.

    Dus ik ben eerder kamp 3: ik ervaar het als leuk en een grote eer

  • Mayren

    Hier dan ook zeker kamp 3. Nou is ons meisje nog maar (bijna) 4 maand, maar ik heb het echt nog geen moment als zwaar ervaren. Het is het mooiste wat mij is overkomen en ik geniet ieder moment van haar. Heeeerlijk dat zorgen voor zo'n kleintje.

  • Javian

    Ik zou dan kamp 1,5 zijn. De oudste was heel makkelijk, de jongste was wat pittiger. Ze zijn nu 8 en 3, soms gaat alles prima maar er zijn ook dagen dat ik er even klaar mee ben. Zeker nu ik weer zwanger ben merk ik dat ik minder kan hebben. Op die momenten vind ik het echt wel pittig. Andere momenten geniet ik zo veel van de jongens. Een beetje er tussenin dus.


1 2 3