Tempus fugit, of toch niet?

Om maar met de deur in huis te vallen - gister was het een jaar geleden dat mijn vader de laatste eer werd bewezen. Mijn vader met wie ik altijd over alles kon praten, hoe verschillend onze meningen soms ook konden zijn. Hij was een rustige man, die luisterde naar wat je te zeggen had en daar dan op een rustige manier op reageerde, meestal kort maar krachtig, maar soms kwam het vuur in zijn verhaal en dan kon hij ook aardig uitweiden.

Een jaar geleden was mijn moeder dus voor het eerst wakker geworden in huis zonder dat mijn vader daar nog was. En dat jaar is echt voorbij gevlogen. Nog steeds gaat er geen dag voorbij zonder even te denken "wat zou mijn vader hier van gevonden hebben?" De blogs die ik hier schrijf, zou ik uiteraard ook met hem gedeeld hebben, want schrijven was één van onze gezamenlijke hobbys en ook een geliefd onderwerp in onze gesprekken. Inmiddels kan ik wel weer schrijven zonder dat de tranen in mijn ogen springen omdat ik het niet meer aan hem kan laten lezen. En ik ben er ook van overtuigd dat hij ook niet in het niets is verdwenen en ergens de belangrijke gebeurtenissen in mijn leven wel meekrijgt.

Eén van die belangrijke gebeurtenissen is natuurlijk deze zwangerschap. En waar het afgelopen jaar zo hard is gegaan, lijken de dagen tot die eerste echo maar voorbij te slepen. Toch is het opeens wel nog maar 7 dagen tot die eerste echo. Over een week weet ik als het goed is al of er een mooi kloppend hartje te zien en te horen is en of het mooi groeit.

Zo ben je tegelijk met nieuw leven en met het gemis van een ander leven bezig. Dat maakt deze blog heel dubbel, maar zo voelt heel deze periode voor mij. De eerste dagen dat ik wist dat ik een nieuw leven in mijn buik droeg, sloeg mijn stemming continue om van grote vreugde naar intens verdriet. Inmiddels is dat wat gekalmeerd, maar als vrienden ernaar vragen dan komen toch wel de tranen. Inmiddels wordt de lijst van mensen die het wel weten steeds groter. Sommige mensen weet ik namelijk dat ik ze langere tijd niet ga zien en dan wil het grote nieuws toch persoonlijk vertellen.

Maar de rest van de wereld mag het na volgende week maandag weten. Die dag vraag ik me waarschijnlijk niet meer af of de tijd nou vliegt of niet. Dan denk ik alleen maar dat het toch heel snel is gegaan en ik eens niet zo ongeduldig zou moeten zijn...

432 x gelezen, 0

In Overig

reacties (0)


  • maranicole1984

    Beste "i believe in miracles",

    In navolging van de andere dames roept je blog ook bij mij ook emoties op. Ik bewonder de manier waarop je openlijk over je gevoelens praat. Ik heb mijn vader eveneens op jonge leeftijd verloren. Om de herinnering aan hem levend te houden heb ik mijn zoontje Rüdy naar hem vernoemd. Ondanks dat Rüdy een geheel eigen "ziel" is, meen ik soms iets van mijn vader in hem te herkennen en dat geeft mij troost.
    Ik ben er van overtuigd dat er zich meer afspeelt tussen "hemel en aarde" en juist deze gedachte maakt dat het leven zonder mijn vaders "lijfelijke" aanwezigheid een stuk draaglijker is.

    Ik wens je tenslotte een mooie zwangerschap en bevalling toe.

    Groeten,
    Nicole

  • Khaos

    *dikke knuffel*

    Ik kreeg ontzettend tranen in mijn ogen tijdens het lezen van dit blog--het is zo cru dat je je vader moet missen in deze blije tijd, en juist dit niet met hem kunt delen. Maar ik vind het een heel erg mooie gedachte dat hij ergens toch nog dingen meekrijgt, dat maakt het toch een tikkeltje makkelijker om mee om te gaan denk ik.

    Een lichtelijk grappige noot, halverwege het lezen van je blog besloot iTunes het nummer te draaien wat ik maar 1 x per jaar luister, ter nagedachtenis aan mijn moeder, omdat we dat vroeger altijd samen luisterden. Dat vond ik eigenlijk wel mooi. (Niet dat ik het heb geluisterd haha!) *meer knuffels*

  • Pieletje

    Heftig hoor... het verlies van je vader. Maar ik ben er zelf van overtuigd dat hij (mijn vader is 2 jaar geleden overleden) het allemaal wel meekrijgt... Maar dat is natuurlijk zó anders dan in real life!
    Veel liefs!

  • dutchflower

    Heftig hoor maar wel mooi want het is natuurlijk mooi nieuws maar ook vervelend dat je vader dit niet kan mee maken. Dit zul je nog heel vaak hebben vooral als je kleintje dadelijk ter wereld komt en bij alle gebeurtenissen die daarna komen. Gelukkig heb ik beide ouders nog maar mijn moeder is al twee keer door het oog gekropen zeg ik maar dus ik ben ook blij dat het gelukt is en dat mijn moeder er nog is. Af en toe denk ik wel eens, waar begin ik aan, een kind op deze wereld zetten met zo veel ellende en ziektes! Daarintegen, het leven kan ook heel mooi zijn! Fijn als je het dadelijk wereldkundig kunt maken. Bij mij weet echt iedereen het om me heen al, zo daar ook geen gestress meer over......

  • mama-van-Leona-en-Alexander-en-Faye

    amai zeg krijg er tranen van in mijn ogen, ik zou ook continu kunnen wenen mijn vader is 2 jaar geleden overleden en had ook geen afscheid van hem kunnen nemen ik was toen hoogzwanger van mijn dochter en heb het altijd spijtig gevonden dat ze elkaar niet hebben leren kennen maar het leven gaat door er is ook geen dag die voorbij gaat zonder dat ik aan hem denk je moet het een plaats geven en het gebeurt niet in 1,2,3 neem je tijd hij waakt wel over jou gezin alles komt wel goed

  • Lichtje

    Je schrijft ook echt mooi, en vol emotie, met inhoud. Ik weet niet zo goed hoe ik het moet zeggen, gecondoleerd.. klinkt zo gek. Omdat het al zolang geleden is.. maar voor jou altijd.. ik weet altijd wel wat te zeggen, maar bij zulke dingen wordt ik altijd even stil. Heel veel sterkte in deze dubbel periode maar geniet ook vooral van het mooie leventjes dat in je groeit.

    x