Op naar een nieuw leven

Mijn ex woont niet meer in ons huis.
Hij zit op een tweede verdieping van een kennis. Voor ongeveer 1 jaar, langer niet.

De mediation is bijna klaar, verwacht ergens eind augustus begin september de papieren in te kunnen sturen. Dan nog minstens 4 weken wachten.
En daarna begint het zoeken naar waar we ons gaan vestigen. We kunnen beiden niet in het dorp blijven waar we nu wonen, omdat er simpelweg niets te vinden is in onze prijsklasse.
Uiteraard de prijsklasse waarin heel Nederland momenteel lijkt te zoeken.

Het gaat voor in ieder geval mij en mijn oudste zoon echt wennen worden de nieuwe plek. Nieuwe school en bso. Nieuwe opvang. Alles anders ook al hebben we nog elkaar en een groot deel dezelfde spullen als het past.
Ik vind het eng, maar ik verlang ook naar de rust die dan hopelijk komt. Alhoewel ik momenteel met mijn ex uit huis ondanks dat het zwaar is toch ook wel meer rust ervaar in energieveld.
Zijn humeur trekt niet alles meer naar beneden en vooral de oudste doet het zoveel beter, is echt meer aan het lachen en open. De jongste leert praten, gaat heel goed en doet alles van zijn grote broer na.

Het is ergens ook wel weer leuk, iets nieuws, iets waar ik een eigen plek van kan maken die een man niet van mij af kan pakken omdat ie zich opeens bedacht heeft of het niet meer trekt. Mijn ex heeft een burn out maar waarvan vraag ik me soms af.
Hij zei dat het niet aan zijn werk lag, maar nu zei hij in mediation toch op zoek te willen naar ander werk. Ik zei al dat komt zeker omdat je alimentatie moet betalen en als ik meer dan jij verdien, jij minder hoeft in te leggen voor de kinderen.
Nee, uiteraard was ik degene die nu wel heel slecht dacht over hem. Dezelfde man die een week nadat hij uit huis was tegen mij zei je kan niet meer op mij rekenen je moet maar op je eigen benen leren staan.
Die verkondigd dan vrolijk bij de mediation dat ie zijn kinderen 50/50 wil, maar wel pas over x jaar. Wanneer hij weer beter is en alles op een rijtje heeft.

Het is precies gegaan zoals ik dacht maar ik hoopte toen echt dat hij me het tegendeel zou bewijzen.
Ik zei toen hij zich ziek ging melden al, the carrousel never stops turning, alles gaat door ook al ben je ziek of burn out of moe of noem het maar.
Met andere woorden, ik vermoedde al dat hij zich volledig zou willen onttrekken aan alles. En toen hij dat hoorde en merkte, toen dacht hij hier moet ik uit vluchten. En tadaa de enige mogelijkheid om dat te doen is alleen aan jezelf denken.
Dus alles laten knallen thuis, wachten tot je vrouw de shitzooi zat is en dan blijven roepen ik weet het niet, maar weigeren actie te ondernemen zoals relatietherapie. En voila, scheiding, andere plek voor hem en de kinderen momenteel maar 1 a 2 nachten in de 2 weken hebben en doordeweeks 2x beide kinderen ophalen van bso rn opvang en eten maken.
Alles ligt verder dus bij mij en ik heb net een nieuwe baan, die gelukkig goed bevalt, maar wel bepaalde tijd is en 1 dag meer in de week en ik kom zelf uit een turbulente periode en zit ook met bepaalde kwalen.
En maar zeggen oh je doet het zo goed voor de kinderen zorgen als ik instort doordat hij dichtbij komt en ik even voelde zoals vanouds dat ik hem wou aanraken of een kus wilde geven.
Hij snapt er helemaal geen zak van. Hoe je een goed persoon kan zijn naar een ander, wat onvoorwaardelijke liefde is.

Ik kan alleen maar hopen dat ik mijn vrede zal gaan vinden. Op dit moment hoef ik nooit meer een relatie. Je geeft alles, krijgt weinig terug en als dank nemen ze je alles af waar je veel waarde aan hecht, je opgebouwde leven, je huis, mensen die in de buurt wonen, je veiligheid en voor een deel het opgroeien van je kinderen.
Met extra stress doordat we toch verbonden blijven voor en door de kinderen.
Het raakt me extra doordat hij weet dat ik al eens door dit ben heen geweest, dat ik niets meer had en terug moest naar mijn ouders. Dat ik alles kwijtraakte doordat een vorige relatie kapot ging door een ex die aan de overkant het gras groener achtte. Hij zei dat zou ik je nooit aandoen. Vergelijk me niet met die ex.
Maar puntje bij paaltje... dus ik trek er mijn lering uit. Ik zoek de verkeerde soort man blijkbaar. Ik blijf wel alleen en besteed de energie aan mijzelf en de kinderen.

Genoeg gezeurd, we gaan weer door. In een stad dichtbij mijn werk is er gelukkig in mijn prijsklasse nog het een en ander te vinden. Dus hopelijk vanaf oktober echt op huizenjacht. Ook dat is leuk want ik hoef nu eindelijk met niemand anders dan mijn kinderen rekening te houden bij kopen en inrichten van de nieuwe woning.
Ik ga niet in zak en as zitten door zo'n ex. Hij ziet en waardeert mij niet, zijn probleem. Ik zie en waardeer mijzelf wel. Heeft lang geduurd maar ik ben er gekomen.

Mocht je in zo'n situatie zitten of zijn geweest, wat heeft jou toen het meest geholpen of helpt jou het meest?