Diep verlangen

Ik heb altijd na de tweede nog de webs gehad voor een derde. Mijn derde meisje is nu 14 maanden en ik kan nu echt met zekerheid zeggen dat ik geen kinderwens meer heb. Met haar erbij voelt t zo compleet❤️

Ik heb mijn verlangen nooit kunnen uitzetten. Ik denk ook dat dat pas kan als je het op een of andere manier kunt rationaliseren als je die innerlijke wens hebt. Bijv omdat je partner niet wil, of omdat je het fysiek niet meer aan kunt… of omdat je andere kinderen al te oud zijn. Hier uiteindelijk een derde gekregen en nu is mijn verlangen naar nog een kindje helemaal weg. Hoewel ik het allemaal super mooi vind weet ik nu dat ik nog een kindje erbij zelf echt niet meer aankan.

Ik heb het ook heel erg. Mijn jongste is nu bijna 5 en wij hebben ook lang getwijfeld over een derde. Ruim 3 jaar. En nu zijn we er helemaal uit en iedere maand dat het niet raak is, kan mezelf wel voor de kop slaan dat ik zo lang twijfelde. Want nu overheerst het echt mn leven, zeg maar, die drang naar een derde. Maar je kan niks forceren en een derde kindje verdient even goed 150% zekerheid lijkt me. En ja soms duurt dat wat langer. Maar beter langer nadenken en zeker zijn.

Ik heb lang de wens gehad voor nog een kindje. Ben er ook nog niet helemaal over uit. De wens is wel iets minder geworden, ik kan er reëler naar kijken dan eerder. Er zijn wel momenten dat ik verdriet erover voel, maar dat gevoel is vooral verplaatst richting ons kindje (wat die mogelijk al dan niet gaat missen). Ik denk wel steeds vaker, pfff heb geen zin meer in gedoe. Konden we maar vanaf 2 jaar beginnen haha. Want een extra mensje zou ik wel mooi vinden.

Ik probeer te zien wat er wel is en wil /kan dit ook alleen als we het samen willen en ernaar uitzien. Erover blijven praten, maar niet vanuit het idee de ander te willen overtuigen, maar de verbinding te blijven zoeken en elkaar wel eerlijk en alles vertellen. Dat is wel nodig in het proces. En ik denk toch ook wel als de een echt echt niet wil, dat je daarover niet heen moet stappen.

Ik heb het eerst geparkeerd, omdat mijn man écht geen derde wilde. Ik was er voor mezelf nog helemaal niet over uit. Daarom heb ik een Mirena laten plaatsen. En hoewel ik nog steeds graag een derde wilde, werd mijn man steeds stelliger dat hij dat níet wilde. Daar heb ik me bij neergelegd, het was het me niet waard om mijn huwelijk en gezin op het spel te zetten. Toen heb ik wel gezegd: ik wil graag een derde, jij niet. Ik heb dat gerespecteerd. Maar als mijn Mirena er uit gaat, is het jouw verantwoordelijkheid om te zorgen dat ik niet zwanger kan raken. Toen heeft hij zich laten steriliseren.

En uiteindelijk kwam er een moment dat ik dacht: het is goed zo. En nog wat later werd mijn beste vriendin, ook met twee tieners, zwanger van haar nieuwe man en voelde ik bij mezelf dat ik dat écht niet meer wilde.

Overigens is het heel normaal dat je gevoel het ene moment in je cyclus sterker is dan het andere, dat zijn gewoon je hormonen.

Ik kon het parkeren, omdat mijn man het echt niet wilde. Tot de tweede een jaar of twee was. Toen ging het pijn doen. We hebben het veel besproken. Ik heb het een aantal keren weer geparkeerd.... maar op een gegeven moment werd het echt erg moeilijk voor me. Iedereen om me heen kreeg een derde of vierde kindje en ik niet. Mijn gezin voelde niet compleet voor mij. Voor mijn man wel... Daar lirpen we behoorlijk op vast: hij was tevreden. Ik niet voldaan. Toen de jongste 3,5 was, besloot mijn man dat hij het mij echt gunde en konden we er samen voor gaan. Een week later was ik zwanger.... nNa een pittige zwangerschap en een vlotte bevalling die het trauma van mijn tweede bevalling wegnam, kon ik echt zeggen: het is compleet, ik ben voldaan! Ik had daarna echt geen kinderwens meer.

Verlangen, ja dat wel, zowel voor een eigen kindje als 't helpen van iemand in een draagmoeder traject, maar eigen kindje kan niet meer I.v.m de knip, en een draagmoeder traject zou een hoogtechnologische traject worden, waar ook weer genoeg haken en ogen aanzitten. Wil ik dat nogmaals door de misselijkheid? Door het ijzergebrek? Door de spierspanning in m'n billen? Nou nee. En ook dat ik na Nola's bevalling heb gezegt, dit nooit meer. En daar hou ik mij aan. M'n lijf heeft genoeg gedaan en doorstaan, nu is 't tijd om te helen en te genieten van de kinderen die ik wel heb, onze twee jongens en kleine Nola als kers op de taart

Ik kon dat altijd heel makkelijk uitzetten, maar eigenlijk was de vervanger dan gewoon een kat aanschaffen haha. Misschien ook niet de juiste oplossing.

Nee maar zonder gein, ja ik kon dit makkelijk uitschakelen, wellicht omdat mijn zakelijk denken altijd kan overrulen in dat soort momenten.

Nu kan het sowieso niet meer maakt het vele malen makkelijker.