Moet ik nou blij zijn?

Elke ochtend word ik wakker met het besef dat ik niet meer zwanger ..... Ik weet dan dat er weer een enorm lange dag gaat komen. De tijd kruipt voorbij en elke seconde ervan voel ik me lijf die niet mee werkt, mijn gedachtes die de molabehandeling op een rij zet en me in onzekerheid brengt. En dan ook nog het enorme verdriet van gemis.
Nadat ik de moed heb gekregen om uit bed te komen, te douchen en aan te kleden, krijg ik een groepssms binnen.
Ik lees dat een teamgenootje bevallen is van een dochter. Iedereen feliciteerde haar. Ik ben blij voor haar maar het verdriet van mijn eigen verlies en gemis wint....
Ik heb met moeite een felicitatie terug gestuurd maar kon mijn tranen niet tegen houden. Ik heb flink zitten huilen....