Bekendmaking

Hoi hoi, 

eventjes een beetje rust gepakt. Er is veel gebeurd sinds mijn laatste blog. 
De kindjes weten sinds 16 februari dat ze grote zus en broer worden. We hadden een kraskaart gekocht die je zelf kon beschrijven. 
Voor mijn dochter 'Dikke kus je word een grote zus', voor mijn stiefzoontje 'Wat stoer, je word grote broer'. Niet heel origineel gerijmd, maar dat zal hen een worst wezen. We hadden ze aan tafel gezet met de mededeling dat we ze even wilden spreken. De eerste vraag was ' hebben we iets stouts gedaan?' Ik vond deze te makkelijk om niet te pakken, dus was mn antwoord 'Ja'. oeii, 2 koppies die elkaar aankeken. We hebben ze aan tafel gezet, camera aan en gaven hen elk hun kaartje. Op de voorkant stond groot HOERA. Dus gelukkig hadden ze snel door dat dit het zoveelste grapje was. Ze begonnen druk te krassen. Aangezien mijn dochter sneller was, hielp ik mijn stiefzoontje een beetje. Ze had het snel door en na een snelle blik tussen mij en mijn vrouw begon ze heeel hard te huilen. Mijn stiefzoontje had nog geen idee en keek zijn zus geschrokken aan. Ze vroeg wel 100 x of het echt was. Mijn vrouw kwam bij haar zoon zitten en ook hij kon de zin eindelijk hardop lezen. 2 heeeeele blije kindjes. Ze kijken erg uit naar de baby, die we vanaf dat moment Hector noemen (vraaag het me niet).. Ze hebben als cadeautje een aftelkalender voor broers en zussen gekregen en gingen hier meteen mee aan de slag. We beseffen ons dat als de kinderen het weten je niet kan voorkomen dat het toch doorverteld wordt, maar hebben ze toch gevraagd het nog eventjes een beetje stil te houden. De reden dat we het toch hebben verteld is simpelweg omdat ik echt al een beetje dikker werd en mijn dochter haar blikken al een paar keer over mijn buik gleed. Ze is 10, maar te voorzichtig om hier een opmerking over te maken naar me. De kinderen hebben beiden hun andere ouder gebeld om het te vertellen. Wij hadden hen al van te voren ingelicht, dat vonden we wel zo netjes. Gezien hier misschien toch wat emotie bij komt kijken, wilden we hen niet voor het blok zetten. Hierna hebben ze beiden echt heel netjes dit geheim bewaard. Zo trots! Mijn dochter is zelfs bij mijn ouders wezen slapen, waar mijn zusje langskwam met baby Lio en ze zei niets. Ze weet dat leuke geheimpjes ook geheim moeten blijven, maar geheimpjes die niet fijn voelen ze moet delen met iemand. 
Afgelopen weekend ( 8 maart) mocht ze het dan eindelijk aan mijn zusje en zwager vertellen. Dat wilde ze met roze en blauwe koekjes doen. Mijn zusje kreeg tranen in dr ogen en beiden waren erg blij voor ons. ik had ook niet anders verwacht. 

Zo langzaamaan vertellen we het wat vrienden en familie. Mijn vrouw heeft het haar ouders verteld, want de band met de schoonfamilie is non existent en in het geval van de schoonouders alleen basic vanwege mijn stiefzoontje. Dus ik ben er niet bijgeweest. 
De eerste vrienden weten het ook en zijn allemaal erg blij dat het eindelijk is gelukt om een donor te vinden (dat wordt een ander verhaal). 

Dinsdag is de termijnecho en 1 april de medische. Die laatste vind ik toch wat spannend. Mijn vrouw en ik werken allebei in het ziekenhuis, dus pakken af en toe de echo om even naar baby Hector te kijken. Niet e vaak, want we hebben er beiden geen drol verstand van en ik ben toch bang een keer de baby niet goed te zien, waardoor er paniek ontstaat. 

Ik merk aan mezelf dat ik ontzettend gespannen ben deze zwangerschap. Onzeker, bang dat er iets mis is. Op social media zit ik in een vreselijk algoritme welke me alleen maar miskramen en dergelijke laat zien. Ook merk ik dat ik wat jaloerser ben, iets wat me misstaat en onnodig, maar ik zit niet lekker op de bank als mijn vrouw een borrel heeft van het werk bijzvoorbeeld. Ik probeer het van me af te zetten, maar merk dat het niet helemaal lukt. gelukkig reageert mijn vrouw hier heel goed op. 
Buiten het mentale zijn de kwaaltjes ook nog volop aanwezig. Het russische roulette aan wat gaat de dag vandaag voor me brengen is nog hetzelfde. Misselijk, moe, rugpijn, het wisselt zich elk half uur wel af. Kussens tussen mn benen, achter mijn rug. Ik voel me soms net een van mijn eigen patienten. maar ach, het is wel voor het goede doel. 

Ik heb dus een paar weken geleden ontdekt dat alleen de Prenatal nog fysiek een hoekje heeft met zwangerschapskleding. Waarschijnlijk voor jullie allang bekende info, maar ik heb me hier echt over verbaasd. Goed, de laatste keer dat ik zwanger was was ook 11 jaar geleden, toen kon ik nog de H&M binnenlopen en was hier een giga hoek waar ik terecht kon. Nu, niks.. toch lastig, want je wilt het gewoon passen. Dus toch maar 15 dingen besteld, waarvan 1 weer retour (balen).

Oeh! we zijn ook naar de 9 maandenbeurs geweest. Waar mijn vrouw eerder vroeg.. 'Ahnee, hier wil je toch niet naartoe he?' draaide ze zelf al om naar 'Weetje, dit kunnen we nog maar 1 keer ervaren. Ik heb kaartjes gekocht.' Toen ze zag dat ik dat eigenlijk wel wilde. We hebben ons ogen uitgekeken, de tijd genomen om naar alle (voor ons) nieuwe dingen te kijken. Ons te verwonderen over de kleine kleertjes, ookal weet ik dat ik geen gat heb waar dit alsnog doorheen zou passen. De 0,0% wijnbar (voelde me toch iets thuis) en ik verbaasde me over de borstkolven, waar de angst me toch wat om het hart sloeg. We hebben het 2 uur volgehouden en toen zag mijn vrouw me wat witjes worden. We zijn naar huis gegaan en ik heb de rest van de middag geslapen. 

Cravings de afgelopen weken:

Cola met augurkensap (waar iedereen om mij heen mij een hoofdscan voor wil laten maken)
Kipkorn
Kipnugget met bbq-saus van de Mac
Vlierbloesem siroop met bruiswater
Broodje eiersalade met ijsbergsla
Breaker banaan