Eerste week op wolkjes

Zoals jullie in mijn vorige blog hebben kunnen lezen heb ik de test alleen gedaan.
Als deze negatief zou zijn had ik even de tijd nodig gehad om de teleurstelling te moeten verwerken, zodat ik daarna er kon zijn voor mijn vrouw.
Als de test positief zou zijn wilde ik iets leuks halen om het mijn vrouw 's avonds te vertellen. En ook hier zou ik dan even zelf van moeten bijkomen.
Ik koos er wel voor om alles vast te leggen, zodat ze toch ook mijn reactie kon terugkijken. N. Was om 20.00 klaar met werken. Normaal belt of appt ze dan even dat ze onderweg was.
En omdat het AMC hier maar 5 minuten vandaan is heb ik
Een prima schatting wanneer ze dan de straat in rijdt. Om 20.15 was ze er nog niet, ook geen appje of belletje. Gek! Ik belde zelf maar even, ze stond te kleppen, maar kwam eraan.
Ietwat ongeduldig stond ik te lang thee te maken in de keuken en zag haar lichten maar niet. De video op mijn telefoon heb ik al 2 keer gestart en gestopt. Ah daar is ze! Ze stapt bellend uit en draait nog wat wat om d'r auto terwijl dat ze in gesprek is.
Hè verdorie, schiet nou eens op. Dit gebeurt dus nooit. En uitgerekend nu is ze traag als dikke stront door een theezeefje.
Ok, video opnieuw starten. Ze komt binnen en ik bied haar ook thee aan. 'Hoi schat, hoe was werk?' Ze verteld over haar dag en gaat uitgeblust zitten.
De thee is een fijn welkom thuis. Gepresenteerd op het keramieken 'mama' tegeltje. Haar ogen worden groot en haar stem is opeens 4 octaven hoger dan normaal. Ze is zo blij! Ik laat haar de test zien en het filmpje van eerder die dag.
Die avond leven we een beetje in extase. Onze gedachtes gaan van opvang, school, prenatal, kinderwagens, wat ik wel en niet mag eten en onze voorraad drank van oud en nieuw waar ik nu alleen nog maar naar mag kijken.
Ik vermoedde het al hoor. Mijn reukvermogen was sterker en ik ben veel misselijk.
2 dagen later was er een groot feest van een van onze chirurgen. Het was niet moeilijk te raden door sommige collega's dat het zover was. Ik had thuis al wat gegeten, maar wist dat er veel eten zou zijn. Beleefd pakte ik toch 2 miniloempiaatjes. Daar ging het
helemaal mis. Ik ben naar buiten gelopen voor frisse lucht hopend dat ik niet alsnog een straatpizza voor de deur van die giga vila neer zou leggen. Dat en het feit dat ik überhaupt een drankje oversla terwijl er een kamer aan drank klaarstaat. Dat was een makkelijke optelsom.
Ik voelde me rot, dus ben ik naar huis gegaan. Niet alleen vanwege de misselijkheid. Maar ook omdat ik het eigenlijk 2 andere collega's als eerst wilde vertellen.
Mijn vriendinnetjes op het werk. Maargoed het is maar zo.
Gisteren hebben we het aan mijn ouders verteld. Zeer vroeg, maar vanwege de verjaardag van mijn opa en oma was dit het enige moment dat ik mijn vader zou zien (moeilijk contact).
Ik wilde het wel netjes doen en niet mijn moeder voor het blok zetten dat ze dit nieuws alleen zou moeten brengen. We hebben een kaartje laten maken. Het keramieken 'mama'tegeltje met de test.
Op de achterkant een rijmpje:

Op dit moment ben ik nog maar zo klein (chiazaadje geplakt)
Maar ik groei heel hard in mama haar buik en heb het daar heel fijn.

Dus opa en oma, maak je agenda maar vrij
Want als de blaadjes vallen komt er nóg een kleinkindje bij!

De reactie was heel fijn. Ze zijn ontzettend blij voor ons en er zijn flink wat tranen gevallen. We hadden geen leukere reacties kunnen ontvangen.
Vandaag toch ook besloten een van mn workbesties dus het nieuws verteld en ook hier zijn tranen gevallen.
Ik ontkom er ook niet aan dat ik het een paar mensen op het werk MOET vertellen. Vanwege de patientencategorieen waar ik vanaf nu soms niet meer bij mag staan.
Maar we willen het voor de rest beperken tot onze eerste echo. 16 februari om 13.00 u. Wat duurt dat lang zeg! Ons geduld wordt getest, maar we voelen ons ook gezegend, dus mogen hier eigenlijk niet om zeuren.
De fase van 'ik weet iets' heeft ook wel iets leuks. We bedenken wanneer we het de kids gaan vertellen en hoe ze gaan reageren. We bestellen alvast de aftelkalender. We beseffen ons dat die niet alleen voor hen is.