Oh my, de test is positief!

Ik zit nog met trillende handjes op de bank... de test is gewoon positief.
Hoewel ik het aan alles voelde, kwamen de emoties als een orkaan over me heen toen ik de twee streepjes in beeld zag.
11 jaar geleden deed ik voor het laatst zo'n test. Of nouja.. eigenlijk vanmorgen, maar daar komen we zo op.
Mijn dochter is nu 10,5. De situatie was toen anders. Ik was met haar vader. Nu ben ik getrouwd met mijn vrouw en heb ik er ook een stiefzoontje bij.
Een samengesteld gezin dus.
We zijn lang bezig geweest met dit traject. En als 2 mama's gaat dit nou eenmaal niet vanzelf. 8 januari was de dag en hebben we (dankzij de hulp van onze donor) hier met zijn tweetjes een moment va gemaakt. En dan is het afwachten.
Wat is dat een verschrikkelijke tijd. Je hoofd fuckt met je. Voel ik iets? Denk ik iets te voelen? Beeld ik het me in? Want wat kan je nou effectief een week na bevruchting voelen, niks.
Maar naarmate de tijd verstreek leek het steeds meer een bevstiging. Zware borsten (bij de eerste was het meer jeuk, klopt dit dan wel?) wat emotioneler, maargoed ik ben altijd al ad rem, dus dat zei niks. De menstruatieachtige krampen was het enige waar ik me
echt aan kon vasthouden. En een reukvermogen die sterker leek te worden.
Vanochtend was het zover. Ik had 3 nachtdiensten gedraaid en was daar nu uit. De test had ik al gekocht. Mega ongeduldig hang ik dat stripje een seconde of 2 in mn urine. Ik had het opgevangen in een afgewassen glazen creme brulee bakje, want dat was het enige wat ik erna
kon weggooien. Veel te ongeduldig zie ik het stripje volzuigen en haal het eruit. Urine weggegooid en uiteraard de bijsluiter niet gelezen, want wie doet zoiets. Zo moeilijk kan het niet zijn. Vol spanning wacht ik het af. De uitslag... een vraagteken.
Ik besluit te gaan slapen en dit verder op te pakken als ik weer wakker ben. Als mijn vrouw weg is, nu zo'n anderhalf uur geleden besluit ik weer in dat bakje te piesen, te douchen, aan te kleden, op te maken en naar de trekpleister te racen. Ik vind die testen niet, maar wil ook niet een
medewerker vragen. Het is druk, de rij is lang. Daar sta ik dan, hart in mn keel. Na een tijdje rondlopen eindelijk die testen gevonden. Uiteraard was ik er al 3 keer langsgelopen. Ik sta in de ellenlange rij en eenmaal vooraan schenkt de kassiere me een begripvolle glimlach. Ze is discreet en wenst
me een hele fijne dag.
Snel weer naar huis. Poging 2. Bijsluiter dit keer toch maar lezen. Stickje erin, tot 10 tellen en wachten. Wat doen mensen op zo'n moment. 3 minuten lijken opeens een uur te duren. Ik besluit de was uit te zoeken en aan te zetten. Maak ik mezelf tenminste nog nuttig. Ik film alles om het vanavond aan N. te laten zien.
Dan is het zover. Poging 2 dus van de dag. Met trillende handjes en een hartslag waar menig cardioloog nerveus van wordt draai ik de test om. 2 streepjes.. 2 streepjes is positief had ik 3 minuten daarvoor als een mantra in mn hoofd gestampt. Ik moest meteen huilen. Ik voelde het al wel hoor, maar nu was het bevestigd. Ik heb mezelf even de tijd gegund
om hieraan te wennen, maar eerlijk. We zijn nu inmiddels een uur verder en mn hoofd draait overuren.
Mijn vrouw is nietsvermoedend aan het werk. Ik wilde dit even alleen doen, omdat ik zelf even moet wennen aan de uitslag, ongeacht wat deze zou zijn. Als het negatief was wilde ik hier even van bekomen. Als het positief was wilde ik dit op een leuke manier voor haar brengen. Ik heb net voor een keramieken tegeltje gekocht met 'mama' erop.
Vanavond zijn we met zijn tweetjes en wil ik dit nieuws op een leuke manier aan haar brengen. Dus voor nu weten alleen 'kleintje' en ik dit. Ok en de lezers die dit zullen lezen.
20.00 u. is ze klaar. Tot die tijd zal ik mezelf maar eens gaan inlezen in wat ons ook weer allemaal te wachten staat. Het is immers als een poos geleden. En dat wijntje, daar mag ik voorlopig alleen nog maar naar kijken.