Jaloers..... wat vreselijk

Ik weet niet of jaloezie het goede woord is, maar ik weet niet hoe ik het anders moet noemen. 


Mijn man heeft net te horen gekregen dat hij een nieuwe baan heeft gevonden. Ik weet niet eens of ik blij ben voor hem of niet. We hebben allebei een wetenschappelijke opleiding gedaan. Ik wilde heel graag professor worden. Echter toen ons kinderwens ter sprake kwam, bleek al gauw dat we het niet al een ideaal beeld zagen dat ons kind(eren) 5 dagenper week naar de opvang zouden gaan. Als professor is vrijwel altijd werkweken van meer dan 40 uur de norm. Niet reeël dus. We besloten allebei 4 dagen te gaan werken als er een kleine was.


Fast forward, de kleine is er inmiddels al heel lang, en alleen ik ben korter gaan werken. In zijn functie was het zogenaamd niet handig. Hij had een contract voor 4 jaar, en als hij niet klaar zou zijn moest hij in zijn eigen tijd door. contract een dag terugzetten had dan niet zo veel zin (zelfde eissen, maar minder geld). Na twee jaar bleek er een CAO aanpassing. Alles wat je aan ouderschapscverlof opneemt, krijg je na die vier jaar erbij. Hij deed het nog steeds niet......


Toen bleek dat onze oudste de BSO te zwaar vond. We wilden haar één middag minder naar de BSO laten gaan. En ook deze heb ik op mij genomen. 


Mijn man zegt regelmatig, als ik het zwaar vind het werken, dat ik dan minder kan werken. ik wil werken, en ik wil dat hij mij die mogelijkheid biedt! Is dat zo gek?! Hoe zo moet ik 'blij' zijn met eenpartner die het mij gunt om thuis te blijven, als ik dat niet wil?


Nu heeft hij een baan aangeboden, een looppad om professor te gaan worden. het steekt. Ik heb mijn droom opgeofferd voor het gezin, om dat we het beeld hadden dit samen evenwichtig te gaan doen. In de praktijk doe ik allerlei stappen terug, en 'moet' mijn man in het weekend vaak ook nog werken. Ik vind het daardoor niet leuk en veel te zwaar. Maar deze nieuwe baan betekent ook dat mijn man de kinderen niet meer weg kan brengen, ofwel voor zijn droom baan komt er nog meer op mijn bordje. Ik kan niet eens meer 8 uur werken op een dag........ ppfffff


ik kan niet eens blij hem voor zijn. Want waarom moet ik harder werken om zijn droom uit te laten komen? Ik heb er de hele nacht over nagedacht..... zou ik blij moeten zijn als mijn man blij is (want dat is de enige winst, omdat hij dit leuk vind). Maar ik wordt er niet blij van..... moet hij niet ook keuzes maken voor mij? pppffff


nou.... bij het opschrijven werd mijn boosheid even erger, maar ik ben het nu wel even kwijt. even een kwartiertje hardlopen, en dan aan de bak.....

2983 x gelezen, 3

reacties (45)

1 2



  • Lispeltuut

    Wat lastig zeg... heeft je man zonder jouw toestemming de baan geaccepteerd of ben je zelf ermee akkoord gegaan?

    Is een gastouder aan huis, of een nanny, een mogelijkheid voor jullie?

    Weet je partner hoe jij je voelt en hoe graag jij ook verder wilt ontwikkelen? Beseft hij welk voorbeeld hij straks als professor voor zijn leerlingen is? Wil hij dat de vrouwelijke leerlingen, die hij straks gaat onderwijzen, niks met zijn tijd en moeite doen, omdat ze huismoeder moeten worden omdat 'de man' gaat werken?

  • Latercera

    Mijn buurman is professor en heeft 3 jonge kinderen. Beide partners werken vier dagen. Mijn buurman brengt en haalt de kids veel. Hij doet dit echt bewust om ook een verandering op de uni voort te brengen. Hij zegt letterlijk dat hij een rolmodel wil zijn voor collega’s en studenten.

    Misschien kan jou man dit ook duidelijk aangeven als hij dit pad ingaat? Volgens mij is het niet meer van deze tijd als het zo zou gaan zoals jij het beschrijft.

  • Tweede83

    Mijn advies: ga dit delen met je man. Hij heeft misschien geen idee en staat er misschien wel heel anders in. Ik hoop dat je een weg vind hierin

  • Zwaantjee

    Ik snap je wel. Het is in mijn ogen heel simpel; je maakt samen de afspraak ieder vier dagen te werken. In de praktijk wordt deze afspraak door je man niet nageleefd door te solliciteren op een functie die niet haalbaar is binnen die vier dagen. Daarnaast blijf jij maar inleveren terwijl je hier niet gelukkig van wordt.

    Ga met elkaar in gesprek. Waarom hadden jullie deze afspraak in eerste instantie gemaakt? Waarom maakt hij de keuze om er op deze manier mee om te gaan? Wat doet dit met jou? En hoe wil je het wel? Is er eventueel een mogelijkheid voor een compromis?

  • Canimelif

    Wat vervelend!!

    Ik heb een beetje het 'probleem' vanaf de andere kant. Ik kreeg de kans om te groeien binnen mijn werk en dat wilde ik heel graag. Er hoort ook een studie bij en fulltime werken.

    Ik heb besloten het te doen. Een fijne oppas gezocht voor de kinderen en iemand die helpt in de huishouding. Het afgelopen jaar is me prima bevallen, dus ik ben blij dat ik deze keuze heb gemaakt. Ook de kinderen ervaren het als prettig.

    Mijn man werkt zelf ook 5 à 6 dagen in de week en hij 'kan' niet minderen.....

    Dus wat ik eigenlijk wil zeggen. Bedenk een mooi solide plan hoe jij ook kan doen wat jij graag wil. Daar kan je nooit spijt van krijgen. Succes!!

  • Amatullaah

    Wat vervelend dat je dit zo ervaart, ik heb het idee dat je gaandeweg niet heel direct bent geweest hoe en wat het met je doet? Ik denk dat hij geen flauw benul heeft?

    Een gesprek is een goed idee en vergeet dan vooral niet vanuit de ik-vorm te praten. Succes!

  • Grumble2.1

    Tijd voor een gesprek met je man .. jij gaat hieraan onderdoor en het zal je relatie niet beter maken .. ik.vind het eerlijk gezegd ook wat flauw klinken van zijn kant dat hij niet ziet wat alles met jou doet .. desnoods ga je eerst eens met iemand praten voor jou om te kijken wat jij nou eigenlijk wil en ga je daarna het gesprek aan met je man .. veel sterkte

  • Jobbie

    De nieuwe baan van je man is waarschijnlijk een fantastische baan. Alleen raakt jullie gezin nu nog meer uit balans en word jij er niet gelukkig van. Is het een optie om bijvoorbeeld een oppas aan huis aan te stellen, wat jou ook meer tijd geeft en je kind daardoor niet meer naar de BSO hoeft. Het lijkt me van belang dat je man je gevoelens en gedachten hoort en jullie samen een oplossing bedenken. Niet meer dan reëel dat jij (nu ook al) je werk kan doen en hij ook taken doet. Hij mag ook nog wel met 2 benen op de grond blijven staan ook al wordt hij misschien professor. Gewoon de vuilnisbak legen en de kids wegbrengen/ophalen/naar sport brengen etc.

    Ik hoop voor je dat jij ook je droombaan nog kan starten, misschien dat dat over een paar jaar reëler is of ben je dan al te laat om te starten (studie kost jaren denk ik?) Is er niet iemand in jullie vriendenkring/collega's die je als voorbeeld kan nemen. Ook met een hoge baan en nog wel gezinstaken doen. Je werk kun je ook plannen. Hij kan ook wel een dag wat later beginnen of eerder stoppen vanwege een kind.

  • eleonoortje

    Welke keus je als gezin (to be) ook maakt over de taakverdeling, daar heb je je daarna aan te houden. In ieder geval als uitgangspunt voor verder overleg - want als de gezinsuitbreiding eenmaal heeft plaatsgevonden kan er ineens toch van alles anders zijn dan je van te voren had bedacht.

    Dat betekent in mijn ogen dat je man nu aan de beurt is om een pas op de plaats te maken, of een stap terug te doen. Tijd voor een gesprek, dus.

    Verder iets waar ik meteen aan dacht (maar negeer het alsjeblieft als je hier niet op zit te wachten!) als potentiële oplossing of verlichting van het probleem: is een au pair voor jullie eventueel een optie? Misschien ook iets om uit te zoeken en als mogelijkheid mee te nemen.

    Sterkte in ieder geval met het gesprek, ik hoop dat jullie eruit komen!

  • Wintertje

    Jeetje lastig zeg. Ik zou het niet pikken. Dan stelt hij zijn droombaan maar uit. Geef aan dat jij juist meer taken bij hem wilt neerleggen en dat hij daar een oplossing voor moet bedenken. Als hij dat kan combineren met zijn nieuwe baan iedereen blij! Maar je hoeft niet fake happy te zijn voor neppe welwillendheid en begrip maar geen inzet en oplossing van zijn kant. In dit geval is het allemaal wegen. Het weegt voor jou zwaar om extra taken op je te nemen en zou ten koste gaan van jouw werktijd.

    Jij wilt meer samenwerking met hem, meer overleg en ook dat hij begrip heeft voor jouw situatie daar moet dan het gesprek over gaan. Enne als hij zegt ja straks kan ik een stapje terug doen.... vraag het me af aangezien hij al heeft laten zien dat dit er in zijn huidige baan ook niet in zit.

  • Mommiebakster

    Beter Kun je dit met je man bespreken ipv hier een discussie aangaan. Wij kunnen je toch niet helpen, jullie zullen dit samen moeten doen.

  • My-two-Pride-and-Joys

    Hier zou ik ook absoluut niet blij van worden. En welke rolverdeling je als stel ook handhaaft, het moet in goed overleg gebeuren. En als er afspraken gemaakt worden, dan moeten beiden zich daar ook zo goed mogelijk aan houden.

    Lastig hoor, ik hoop maar dat je vanmorgen goed duidelijk bent geweest en hij er goed van doordrongen is dat hij wel nog goed moet overleggen met jou. Vraag me wel af of je het hem al wel eens eerder hebt laten weten, dat je helemaal niet zo gelukkig bent met de situatie dat jij telkens een stapje terug moest doen en hij nog niets heeft opgegeven voor jullie gezin? Want hij denkt jou een plezier te doen met aanbod van minder werken terwijl jij hier compleet anders in staat. Of heeft ie zulke oogkleppen op dat hij dat niet wil zien? Vind dat wel typisch namelijk. Of heb je het hem nog nooit goed kenbaar gemaakt?

  • cookies

    Heb je dit wel goed besproken met je man?

    Aangezien hij aangeeft dat als jij het zwaar hebt je wel minder mag werken.. dan lijkt me niet dat hij inziet op zo'n moment dat het thuis zijn jou juist zwaar valt en het werken juist iets is wat je wilt.

    Tijd om goede gesprekken samen te hebben.

    Ik denk dat met kinderen je leven wel zo veranderd dat niet alles meer te plannen gaat, soms loopt het leven anders dan we willen en ook dat moeten we een plekje geven.

    Maar goed , goed gesprek aan gaan open en eerlijk naar elkaar zijn geef ook je frustratie aan dan kun je samen kijken wat ermee gedaan kan worden.

  • MienB

    Bekijk het vanuit een ander oogpunt.

    1. Het is geen wedstrijd. Als gezin ben je een team en doe je wat het handigst is voor het gezin. Kinderen worden groot, dus op een gegeven moment kan er vanzelf meer. Jij weet van jezelf wat je in je mars hebt, dat hoef je niet te bewijzen, want dat weten jouw dierbaren.

    2. Nu bekijk je de zaak zo dat thuisblijven geen werk is, maar misschien heb je wel de belangrijkste baan die er is! Jouw kinderen zullen de momenten van samenzijn en jouw zorg altijd met zich meedragen. Het gezin komt 'thuis' bij jou, na alle drukte van de dag. Dat maakt jou de hoeksteen van de maatschappij, want het heeft een positieve invloed op hun dagelijkse leven en toekomst.

    De maatschappij oefent druk uit op vrouwen als het om dit onderwerp gaat. Maar waarom? Je doet iets geweldigs. Probeer daar voor nu van te genieten.

    3. Koop (of bak!) dus een taart voor jouw man en probeer oprecht blij te zijn. Hij doet het niet om 'beter' te zijn, hij doet het voor jullie.

    Succes en groetjes van een thuisblijfmama

  • Mama3prinsesjes

    Prachtig verwoord❤️

  • flierefluiter

    Oprecht interessante discussie dit, met verschillende oogpunten en meningen

    Echt mooi niet dat ik een taart zou kopen of bakken, om te vieren dat mijn man zonder overleg een nieuwe baan aan wil gaan, wat meer werk voor hem betekent en minder voor mij. Wat zou betekenen dat de kinderen meer naar de opvang moeten, of ik als vrouw zijnde dan maar thuis moet blijven. Respect voor alle thuisblijfmama’s, maar voor mij is dat echt hel en word ik daar oprecht ongelukkig van.

    Het is geen wedstrijd, daar heb je 100% gelijk in! Maar communicatie en overleg zou toch zeker fijn zijn? Een relatie en gezin is geven en nemen, maar uit het verhaal van TO haal ik weinig geven van haar man, maar wel veel nemen (ik zie zijn nieuwe baan niet als iets moois / beters geven aan zijn gezin)

  • boterbloemen

    Eens met flierefluiter. Dat is inderdaad ook wat ik uit deze blog haal. Haar man doet wat hij wil, zonder daarbij rekening te houden met zijn vrouw. Geen team dus. Het kan best zijn dat ze samen alsnog tot het besluit waren gekomen dat hij deze baan zou gaan doen, naar nu gaat hij er gewoon vanuit dat zij alle nadelen maar gewoon voor lief neemt. Geven en nemen doe je beiden, niet alleen de een geven en de ander nemen.

    @MienB: je punt van de wedstrijd slaat wat mij betreft de plank wat mis. Jij haalt jouw geluk en energie uit thuismoeder zijn, maar dat is niet voor iedereen zo. Zij zet opzij wat ze het liefste zou doen en wat ze belangrijk vindt, omdat hij gewoon doorstoomt zonder rekening te houden. Voor jou zou dat er op neer komen dat je man steeds meer thuis gaat zitten en vindt dat jii dan maar moet gaan werken

  • Dibbus

    Helemaal eens!!

    Als aanvulling: Gelukkig dat er mensen zijn die voldoende halen uit thuismoeder zijn, maar het is ook ok als iemand dat niet doet. Ik krijg niet het gevoel dat TO zich door de maatschappij onder druk gezet voelt om carrière te maken, dus dat lijkt me in dit geval echt niet ter zaken doen en een beetje voorbij gaan aan het probleem dat TO hier aangeeft te ervaren.

  • Mommyx3

    Helemaal mee eens !! Je lift elkaar op in een relatie. En elke succes vieren we samen. Dat je man zo hard werkt doet hij ook voor jullie als gezin. Bovendien kan je niet tegelijk vol 100% gaan. Helemaal niet met wat jullie beide willen. Dus gun hem zijn succes en na 5 jaar ben jij aan de beurt. Helaas moeten we nog zo lang werken dus je hebt tijd zat. En ik lees alleen maar we , we, we maar was het wel WE of vond bijv alleen jij dat jullie oudste een dag minder naar de bso moet gaan ?

  • .Familyfirst

    Precies dit dus!!

  • Nien33

    Ik zou dit ook niet leuk vinden. Op dit moment werkt mijn man fulltime, omdat het voor hem niet zoveel zin had een dag in te leveren. Het werk blijft bestaan, maar dan moet dat in vier dagen gebeuren en tegen een lager salaris. In de praktijk zou hij dus evenveel uren blijven werken, maar dan een deel onbetaald dus dat is zonde. Hij heeft wel gebruik gemaakt van het verlengde vaderschapsverlof, maar het een dag in de week vrij zijn hierdoor heeft er ook toe geleid dat hij 's avonds nog zat te werken. Dus dat is uiteindelijk ook geen oplossing. De consequentie is wel dat ik op dit moment minder uren werk. En dat vind ik soms wel lastig, dus je jaloezie herken ik wel. Ik baal er op momenten ook van dat mijn man lekker mag gaan werken en ik thuis zit, zeker als de kinderen een lastige dag hebben. En ik baal er ook wel eens van dat hij door aan het groeien is en dat bij mij nu niet het geval is.

    Wel hebben wij afgesproken dat in de komende jaren ik degene ben die ruimte mag gaan pakken qua werk om door te kunnen groeien. De afgelopen jaren is deze ruimte toch beperkt geweest door de zwangerschappen en jonge kinderen waardoor mijn ontwikkeling wel stil is blijven staan. En nu kan een man eenmaal niet zwanger worden, dus dat kon niet anders, maar dit betekent niet dat deze verdeling in de toekomst zo moet blijven.

    Ik begrijp heel goed dat je niet minder wil gaan werken. Ik zou de uitdaging missen en ik merk qua werk ook dat het prettig is om meerdere dagen te werken. Als het thuis nu niet gaat, is het in mijn ogen niet terecht dat jij dan degene bent die maar weer uren moet inleveren. Je partner is tenslotte ook vader, dus ook van hem mag daar wel iets in verwacht worden.

  • LisanW

    Ik snap je wel, en vind je berichtje vanmorgen aan hem alles behalve kinderachtig. Nooit over 1 nacht ijs gaan, en in een huishouden bespreek je dit soort zaken voordat je halsoverkop een handtekening zet.

    Ietsje vergelijkbare situatie: ik zou fulltime blijven werken en man 3 dagen. Tijdens de zwangerschap besloten: beide 4 dagen.

    Puntje bij paaltje: man heeft een leuke baan gevonden (was werkloos tijdens de zwangerschap) en kan daar voorlopig niet 4 dagen werken. Mijn functie kan niet met 3 dagen, dus hij 5 en ik 4. De consessie die ik moet doen is om weer elke zaterdag te gaan werken tot januari althans, dan kan Miep op donderdag naar de opvang en ga ik om de zaterdag werken. Nee, ik vind het niet tof! Alles behalve! Maar mijn man heeft de afgelopen jaren ingeleverd en veel werk ellende gehad, daar waar ik promotie na promotie maakte.

    Mijn ideaal beeld is nog steeds beide 4 dagen werken, of per januari een andere baan waar ik 3 dagen kan werken tegen een vergelijkbaar salaris.

    Mijzelf "wegcijferen" ben ik ook slecht in, dat merk ik zelfs nu met de kleine baby, ik ben best egoïstisch en irriteer mij kapot als ik niet kan doen wat ik wil op een dag zeg hiermee overigens niet dat je egoïstisch bent hoor!! De traditionele rolverdeling kan ik helemaal niks mee, vind het echt vreselijk dat vrouwen volledig thuis blijven of alleen vrouwen aanpassingen moeten doen en de man lekker door gaat met hoe het was. Ieder zijn mening daar in, maar ik zou het niet willen en kunnen.

  • MNAZ

    Ik vind het heerlijk om als vrouwzijnde een rustige zwangerschap te hebben en na de bevalling rustig te wennen aan mijn baby en de borstvoeding.Daarnaast mis ik niks van de ontwikkelingen die mijn baby en dreumes meemaakt, dit krijg je nooit terug.Kinderen staan hier op nummer 1 en als de jongste straks ook naar de psz/school gaat dan kan ik studie/werk weer oppakken.

    En zo heeft ieder zijn manier van denken/leven.

  • Liselily

    Ooh ik begrijp je zo goed! Ik zou (heel egoïstisch) nooit mijn goede en academische carrière aan de kant kunnen zetten zodat een ander kan pieken. Ook met kinderen niet. Allebei een beetje inleveren of hij. Dus nee, het is niet gek dat je niet blij bent met een partner die je aanbied om minder te gaan werken en ja, hij zou zeker keuzes moeten maken zodat jij je op je carriere kan richten.

    Is het een idee om 5/5 te doen? De ene 5 jaar hij volle focus op de carriere en jij iets minder, en dan na vijf jaar andersom? Alleen dan wel écht na vijf jaar switchen, en niet stiekem dingen er bij doen..

  • Pindakaasappel

    Om heel eerlijk te zijn snap ik het probleem niet. Ja, je maakt afspraken voor de zwangerschap. Maar voordat je aan kinderen begint, kan je helemaal je toekomst niet bepalen en wat er op je pad komt. Hij kreeg nu de baan als professor aangeboden en deze baan had jij liever gehad dan hij? Ik vind het zelf een beetje afgunst naar je partner toe. Als je aan kinderen begint lever je er altijd op in. Jij op het ene vlak de partner op het andere vlak...

  • Lindaaaaaaaa

    Kan ook beide inleveren of composeren he. Straks met de 2de gaan wij ook weer zitten om alles te bespreken en niet de 1 meer dan de ander zonder overleg :-)

  • Assera

    precies! ben wel benieuwd waar mijn man op inlevert eigenlijk. En daar zit nu net het probleem, dat zie ik echt niet.

    Je kan niet kiezen wat er op je pad komt. Maar wel of je actief gaat solliciteren naar een baan die meer van je vraagt. en waar 4 dagen niet kan. Als 4 dagen je uitgangspunt is, kun je ook je baankeuze daar op aanpassen. In ieder geval zou dit moeten gebeuren in overleg, en dat is precies waar het mis gaat. Ik heb het gevoel dat het mij steeds overkomt. En dat ik hierin geen zeggenschap heb. Daardoor heb ik ook het gevoel dat het mij wordt aangedaan (ook al weet ik dat dat neit het idee, maar hij denkt gewoon aan zichzelf).

    Wat betreft je reactie over 40 uur. Professor ben je doorgaans meer dan 40 uur mee bezig. Bovendien betekent het dat de kleine nog meer naar de opvang moet. En net naar sportclubjes of vriendjes kan. Dus het heeft heel veelimpact op de kids. dat kun je niet lichtzinnig nemen.

  • Lindaaaaaaaa

    Ik zal dit eerlijk en oprecht bespreken met je man. Nu kan het nog. Straks is er getekend en ben je " te laat"

  • Assera

    ja precies! en dit is precies waar ik ook boos over ben.

    Hij heeft het gisteren om 11 uur 's avonds gehoord, en zodirect om 10:00 het gesprek om afspraken te gaan maken....... Hij vertelde net dat hij dus nu geent ijd had om er over te praten, want hij moest naar zijn werk. we hebben het er vanavond wel over............ zucht. Ik heb hem net nog gezegd, dat hij bij dat gesprek maar moet zeggen dat hij alle afspraken in overweging zal nemen en het even allemaal met elkaar met afstemmen en er zo spoedig mogelijk op terug komt......zodat wij het er ook ng over kunnen hebben... duidelijk was ik zeker, maar ook een beetje kinderdachtig, want voor de zekerheid heb ik het ook gemaild, gesmst en geappt (daar stond even: 'even de samenvatting van ons mini gesprek net: ik wil dat je niks toezegd, en alle afspraken in overweging neemt en spoedig op terug komt, zodat wij het er nog vooraf over kunnen hebben, kus!). Want anders zegt meneer weer dat ik het nooit gezegd heb.

  • Lindaaaaaaaa

    Eens. Eerst overleggen en afwegen en dan pas tekenen .. ben benieuwd

  • Sharon

    Lieverd spreek er over.

    Ik snap dat het kan steken maar het zal echt geen bewuste gang zijn om jou je rotter te laten voelen.

  • Nog-even!

    Het lijkt mij gezond om dit samen eens goed door te spreken... Jij mag wel minder werken, maar de afspraak was dat hij ook minder zou werken... Kinderen hebben óók hun vader nodig... De professor in mijn familie, heeft 40 jaar spijt gehad dat hij de eerste 20 jaar van de kinderen te weinig tijd en aandacht voor ze had...

  • Assiral

    Sorry maar ik begrijp je gedachtegang totaal niet...

    Je man klinkt super loyaal naar jou toe door te zeggen als hij een stapje harder doet dat jij minder kunt gaan werken. Dat is toch ook het meest ideale met kinderen? Je weet dat je (meestal) als moeder inlevert om bij de kinderen te zijn, zo gaan die dingen toch? Je zegt zelf dat je geen kinderen hebt genomen om ze 5 dagen per week weg te brengen. Ik zeg niet dat je jezelf hoeft weg te cijferen, en helemaal moet stoppen met werken maar carrière maken en kinderen vind ik zelf geen hele goede combi, en daar ben ik misschien heel ouderwets in maar ik vind dat kinderen merendeels bij hun ouders of iniedergeval 1 van hun ouders horen en niet dat beide ouders (meerdan) fulltime met hun werk bezig zijn. Ik zou juist super trots zijn op mijn man. Het is toch ook iets wat in hun aard zit, dat de man zijn ijdelheid behoudt door harder te gaan werken om zijn gezin te onderhouden, hij doet het dan ook heus niet om je te pesten. Praat er iniedergeval over.

  • flierefluiter

    Het meest ideale is dat kinderen een vader én moeder hebben en zien. In situatie van TO gaat de vader zijn kinderen zeer weinig zien.

    Ik zou ook niet blij zijn als mijn man nog meer gaat werken, en ik daardoor verplicht word minder te werken en meer thuis te zijn voor de kids. In onze situatie, en ook die van TO als ik het goed lees, is er voor de kinderwens gesproken over een eerlijke verdeling. Of althans, zo eerlijk mogelijk. Het zou mij ook steken als mijn man zijn droom wel waar kan maken; vooral als dat inhoudt dat ik daardoor minder moet werken, (ik hou van mijn werk en ben een veel leuker mens, vrouw en moeder als ik werk) maar nog pijnlijker als hij door die droom zijn kinderen amper zou zien en alles op mij neerkomt.

  • Assera

    We verdienen inderdaad netjes, maar niet eens extreem. We hebben gewoon een uitgave patroon van nul. We geven wel veel geld aan goede doelen, dat zou dan stoppen.

    maar alsnog geld maakt duidelijk nog niet 'gelukkig' ;)

  • Pindakaasappel

    Als een man 40 uur werkt betekent dat niet dat hij zijn kinderen veel minder ziet of weinig tijd met de kids heeft. Mijn vader werkte altijd 40 uur per week en nog steeds. Ik heb een hele goede band met hem. Ik was meer een papa gek dan een mama gek. Dus veel zegt het niet...

  • Assera

    nou dat vind ik niet. We hebben het namelijk niet nodig. met ons uitgaven patroon kunnen we rondkomen van mijn salaris. Sterker nog, áls ik minder zou willen werken (wat ik dus niet wil), zou ik met mijn halve contract nog genoeg verdienen...... Het probleem zit hem er in dat ik per se WIL werken. zijn uitspraak is dus niet loyaal.

    Ik werk omdat ik dat wil, niet omdat ik dat moet.

  • Lindaaaaaaaa

    Zoo , verdienen jullie wel heel goed :-).

    Ik wil ook werken , en straks met de 2de moet mijn man net zoveel "inleveren" als ik

  • MienB

    Assiral

  • boterbloemen

    Hij schotelt haar een scenario voor met alles wat zij niet wil (en dat weet hij) en wat ze niet hadden afgesproken? Dat is gewoon haar wensen compleet negeren. Juist niet loyaal dus. Hij zorgt er nu voor dat zij nog meer moet geven en hij neemt wat hij wil. Ik snap oprecht niet hoe je dat als iets goeds kunt zien.

  • Myrtheflower

    Ik zou vooral gewoon eens met hem aan tafel gaan zitten en dit goed doorspreken!

  • boterbloemen

    Bespreek dit. Je moet je beiden kunnen vinden in hoe jullie je leven leiden, en nu loopt dat helemaal scheef. Natuurlijk hoort hij ook rekening met jou te houden, dat gaat twee kanten op.

  • Blondie-mama

    Weet je man jou gevoel ?

    Praten jullie hierover ?

  • Bigbangtheory

    Ik begrijp je heel goed en ik vraag me af of je man zich wel in jou kan verplaatsen? Wij hebben het hier ook duidelijk besproken omdat ik niet mijn carrière volledig wilde opofferen en ondanks dat het minder opbrengt gaan we beide minder werken. Ik denk ook dat het nog belangrijker is dat je dit nu aankaart want anders blijf je zitten met een wrok en je gaat het hem kwalijk nemen dat jij niet je eigen pad hebt kunnen volgen! 🧡 Cijfer je eigen geluk en wensen niet helemaal weg voor een ander. Er zijn oplossingen zelfs al zijn ze niet ideaal! Je wil niet je leven lang spijt hebben!


1 2