Helemaal de weg kwijt

Dacht je je leven helemaal op de rit te hebben; nee dus!


Een buitenstaander denkt  "die meid heeft alles", helaas zie ik het zelf niet. Als ik mijn frustraties onder woorden probeer te brengen, vang ik erg vaak bot, maar jij hebt het zo goed. Toch knaagt er iets aan mij....... ik kan er niet van genieten! Dat ligt hoofdzakelijk aan mij, maar momenteel ben ik niet bij machte dit daadwerkelijk te veranderen. Het ergste vind ik, dat ik mij erg eenzaam voel ik mijn gedachten en situatie. Dus hopelijk vind hier mensen die zich herkennen, of in ieder geval naar mijn gezever willen luisteren :)


 


Ik denk dat burn-out achtige klachten al een tijdje op de loer lagen/liggen. Maar nu mijn dochter is geboren (zo'n 2 maanden terug), kunnen we spreken van een ware despressie. Ik ervaar mijn jongste als een enorme huilbaby, die overdag amper slaapt. Ze gaat alleen slapen als we haar in slaap wandelen met de wandelwagen, en dat kan ik lichamelijk gewoon niet opbrengen (bekkeninstabiliteit). Gelukkig, slaapt ze s'nachts als een roosje :). Ik ben mijn dochter eigenlijk best wel een beetje "zat", ik zit behoorlijk in een neerwaartse spiraal. Ik kan er helaas momenteel nog niet uit ontsnappen, omdat mijn dochter een rasechte flesweigeraar is. Ik zou gewoon even heel graag "ui't" willen staan. Rust aan mijn hoofd, even een dag niks "op commando moeten". Ik neem aan dat mijn dochter die onrust voelt, en daar voel ik mij behoorlijk schuldig over.


Binnenkort loopt mijn wettelijke verlof af, en helaas, zie ik het niet zitten om weer aan het werk te gaan. Mijn dochter heeft tijdens werktijd nu nog drie voedingen nodig, en die zal ik dus op en neer moeten fietsen. Tel daarbij op een viertal bezoeken aan fysiotherapie e pschygoloog, en je begrijpt dat ik niet echt aan werken toe ga komen. Ik zag dit probleem en heb dit dus aangegeven aan mijn baas om samen mijn rechten en plichten uit te zoeken. Maar mijn teamleider zei dat ik toch echt 4keer per dag moest gaan oefenen; want we kunnen niet de vergaderingen om jouw voedingsschema heen plannen, en je moet overal bij zijn etc.  Mijn ouders (oppas om de week, waar mijn dames blijven slapen), zitten er ook steeds op te hameren, dat het voor hun echt heel vervelend is. Mijn schoonmoeder (past om de week op bij ons thuis), vond het onhandig, dat ze nu niet zelf een dagplannign kan maken..... Kortom ik krijg tegen die tijd continue gezeik te horen als ik weer moet live-voeden......... Woensdag ga ik met het CB bespreken of ik niet gewoon kan stoppen met borstvoeding. ze moet dan toch echt een keer uit de fles gaan drinken toch?


vandaag met de psycholoog besproken dat ik dus eigenlijk gewoon echt neit aan het werk kan. Zowel lichamelijk niet als geestelijk. Wat een domper, ik voel me zo'n loser. Ik ben al geruime tijd vaak op en aan ziek geweest, en nu gewoon weer! Ik voel me zo'n niksnut, zo'n slechte moeder......


Nu ben ik aan het uitzoeken waar het vandaan komt. aHet gezeur is begonnen in 2015. Ik begon ongeveer toen mijn nieuwe baan, en heb ernstig bekkenletsel opgelopen. De vraag is nu is mijn bekkenletsel zo hefig omdat mijn baan stom is of vind ik mijn baan stom, omdat ik zo veel lijdt onder mijn bekkenletsel? Maar voor mijn gevoel is het gedoe wel allemaal toen begonnen. Wat nu extra aan het licht komt, door de situatie van nu.


In die drie jaar, is er natuurlijk veel gebeurt: twee zwangerschappen/bevallingen (helpen natuurlijk ook niet voor je bekken). En onze oudste dochter is vrij ernstig ziek (in eerste isntantie niet levensvatbaar verwacht). Dit brengt uiteraard ook de nodige stress mee, ook omdat erfelijk is en we behoorlijk grote kans hadden op een "tweede geval". Gelukkig is dit onze jongste bespaard gebleven.


 


kortom, er is werk aan de winkel, ik weet alleen niet waar ik moet beginnen, en ben de wanhoop compleet nabij!


 

796 x gelezen, 2

reacties (6)


  • Mamavananouk

    Als jij er niet bent weigert ze dan ook de fles?

    Hier kreeg ik er geen voeding in maar als ik een dag weg was ging ze uiteindelijk wel drinken.

  • mamavnmj

    Herkenbaar. Precies hoe ik me voelde in de baby periode van onze dochter. Ze bleek kma te hebben, uren hebben we rondjes gelopen met de wandelwagen om haar in slaap te krijgen. Ze sliep eigenlijk alleen tussen 00:00 en 6:00 en tussendoor steeds 10 minuten ofzo. Als ze smorgens wakker werd volbracht ik mijn taak om haar te voeden en daarmee was het wel gezegd. Ik zat hele dagen als een zombie op de bank met haar of liep rondjes. Ze was al ruim een jaar oud toen ik pas echt van haar kon genieten, mede omdat ik mij ook verantwoordelijk voelde voor alles en gewoon ben gaan werken en alle ballen hoog wilde houden. Wat natuurlijk niet lukte. Achteraf had ik het anders aan moeten pakken maar door alle hormonen, de stress en het gebrek aan geestelijke rust kun je gewoon niet meer helder nadenken.

    1. Ga met haar langs de huisarts en sluit een lichamelijke oorzaak uit voor net huilen.

    2. Mijn dochter kón niet uit een fles drinken, ze kon niet vaccuum zuigen door een te strak lipbandje. Misschien is er bij jou dochter ook zoiets aan de hand.

    3. ZIEKMELDEN A LA MINUTE. Je gezin gaat voor het werk. Prioriteit heeft nu om zelf weer (geestelijk) gezond te worden. Pas dan kun je ook goed voor je kinderen zorgen.

    4. Probeer te genieten van haar, even oprecht stilstaan bij het geluk van jullie baby. Alles even loslaten verder. Ik wilde dat ik dat toen meer gedaan had, ik was veel te veel gefocust op alles wat moest en alles wat niet lukte.

    Sterkte!!

  • tweede83

    * mijn vriendin had hetzelfde, flesweigeraar. Toch begonnen met kolven en alles via de fles aangeboden. Kost tijd, maar na 4 weken drinkt ze nu ook uit de fles. Baby is afgevallen, maar trekt daarna echt wel bij

    * Kijk of je nog een vakantie achter je verlof aan kunt plakken, zoniet je dan gewoon ziek melden

    * kan oma ook de baby naar het werk brengen of je man? Scheelt een keer fietsen

    * Blijf communiceren naar je baas. Geef duidelijk aan wat je nodig bent. ga naar de huisarts en bekijk of je een postnatale depressie hebt. Misschien kun je via de huisarts ook steun krijgen omtrent een indien nodig te maken ziekmelding.

    Veel sterkte!

  • Cynthia_W

    Je hebt een hoop voor je kiezen gekregen. Dat het even niet gaat maakt je geen nietsnut. Zorg nu eerst voor jezelf. Neem daar ook de tijd voor. Niemand heeft er iets aan als je over je eigen grenzen heen gaat.

    Ik zou het juist een dappere en sterke beslissing vinden als je de focus legt op fysieke en mentale gezondheid ipv wat er allemaal 'moet'.

    - haal de moet eruit, houd de moed erin -

  • nog-even!

    Begin met jezelf gewoon ziek te melden! Dan kom je bij de bedrijfsarts terecht. Jouw leidinggevenden hebben hier namelijk niks mee te maken. Hopelijk geeft dat je wat meer ademruimte om verder te gaan met je herstel.... Het is allemaal niet niks!!! Heel veel sterkte!!

  • Sharon

    Stuur maar een PBtje..

    Al is het voor een schouder, you are not alone.