9 weken zwanger en veel emoties en stress!

Lieve allemaal,

Ik ben nu ruim 9 weken zwanger en heb al 2 echo's gehad met een mooi kloppend hartje! Rond 8 weken schatte de verloskundige de hartslag van onze baby op 155/160, dus dat was een mooie, snelle hartslag!
Ik ben erg blij met de echo's maar toch kan ik soms mijn angst en onzekerheid niet uitzetten. Ik heb de laatste 4 weken, naast dat ik zo gezond mogelijk probeer te leven, helaas erg veel stress gehad. Hormonen razen door mijn lijf, stemmingswisselingen, verdriet om het kindje dat we eerder
dit jaar verloren zijn, mijn man die ook alles moeilijker maakt doordat hij zeer humeurig en ontactisch is en in zichzelf gekeerd of bot kan reageren (hij gaat erg anders om met de rouw om ons kindje en
laatste tijd voel ik me erg alleen in de relatie) en ook nog het verlies van mijn lievelingsoma.. Soms twijfel ik s nachts of ik nog wel bij mijn man wil blijven.
Hoewel we veel van elkaar houden, lijkt het of we de verbinding kwijt zijn en twijfel ik weleens of ik wel genoeg van hem op aan kan..
We zijn wel i relatietherapie en willen er gelukkig beiden wat aan doen!
De stress en zwangerschapsklachten geven mij slapeloze nachten en wisselende emoties. En dan maak ik me weer bezorgd om de ontwikkeling
van de baby. Wat wel goed gaat, is gezond eten en soms neem ik overdag mijn rustmomentjes. Grenzen stellen op werk en privé lukt ook steeds beter en de laatste dagen wordt mijn man ook eindelijk
weer wat redelijker en liever.
De verloskundige zegt dat stress voor 8 weken nog niet zoveel kwaad kan en dat ik het nu zoveel mogelijk moet beperken. Maar omdat ons eerste kindje Down had, ben ik soms toch extra bezorgd.
Zpu stress de baby niet in de ontwikkeling kunnen schaden? Kan de baby wel goed blijven groeien ondanks dat mama soms maar 5 uurtjes slaap haalt of zij erg emotioneel of ook weleens driftbuien heeft? Alvast bedankt voor t needenken! X Ann

738 x gelezen, 3

reacties (13)


  • Tutterbel

    De baby kan heel veel hebben..

    Ik ben na weken intensieve zorg in september mijn vader op jonge leeftijd verloren. Ben deze week 37 weken zwanger.

    Is het goed? Nja er zijn vast dingen die gezonder zijn dan verdriet en stress.

    De gyneacoloog gaf ook aan.. kinderen krijgen is heel primitief en er worden kinderen geboren onder allerlei omstandigheden. Van een beetje stress krijg je niet zomaar wat.

  • Ann7

    Dankjewel voor je reactie! Ik probeer om dmv therapie en ontspanningsoefeningen mijn stress zoveel mogelijk te beperken. En dan maar proberen vertrouwen te houden dat de baby niet teveel last heeft van de stress. En positief blijven denken.

  • Ann7

    Dankjewel voor je reactie! Ik probeer om dmv therapie en ontspanningsoefeningen mijn stress zoveel mogelijk te beperken. En dan maar proberen vertrouwen te houden dat de baby niet teveel last heeft van de stress. En positief blijven denken.

  • Slna

    Het is een lastige situatie, alleen was dit wellicht iets wat je had moeten overwegen voor je zwanger werdt. Begrijp me niet verkeerd maar hoe je nu over je partner spreekt komt natuurlijk niet uit de lucht vallen. Het zijn issues die dus al langer gaande zijn en dus wist je dat dit ook zo zijn als je zwanger zou zijn.

    Wij hebben in Feb onze frummel verloren en komen uit een medische traject na 3.7 jaar eindelijk 10.5 week zwanger.

    Mijn partner en ik hebben het ook niet even makkelijk, alleen vind ik wel dat je alles op hem afschuift. Je bent samen in een relatie en dus samen aandeel aan je relatie. Probeer te communiceren en weg gaan is niet altijd de juiste optie. En sta natuurlijk niet in jou schoenen maar wat mij enorm hielp is proberen I het hier en nu te blijven. Je hangt nog enorm in het verleden en denk dat je daar nog zelf een hoop te halen hebt. Misschien is individuele therapie meer wat jij nodig hebt.

  • Ann7

    Dank voor je reactie, maar ik vind je nogal veroordelend eerlijk gezegd! Mijn man is juist enorm ten negatieve veranderd de laatste maanden. Dit had ik niet kunnen voorzien want voordat ik zwanger raakte was hij veel empathischer. Als je zou weten wat voor narigheid ik soms van hem over me heen zou krijgen. Het is gewoon echt niet normaal hoe lelijk hij laatste tijd doet en dat tegen zijn eigen vrouw die zwanger is en ook veel leed te verwerken heeft! Dar ik alles volgens jou bij hem leg is juist niet zo. Ik heb natuurlijk eerder in de realtie ook wel veel last van zijn botheid gehad en daar heb ik enorm veel aan gedaan door 3 jaar intensieve relatietherapie met hem te volgen. De laatste 2,5 jaar ging het een enorm stuk beter en dacht ik oprecht dat hij die nare botheid en hardheid achter zich gelaten had. Maar het is op vreselijke manier teruggekomen en dat heeft mij enorm veel pijn en verdriet gedaan. Dan lijkt het mij mijn goed recht dat ik me nu weleens afvraag of ik met hem verder wil. Dat zou elke verstandige zwangere vrouw doen. Juist omdat er straks een kind is om voor te zorgen! Niet zo fijn om dan zo'n veroordelende reactie te krijgen. Uiteraard heb ik ook mijn problemen en ik ben overigens ook in therapie maar ik reageer mij leed niet steeds p mijn man af.

  • Slna

    Begrijp wat je zegt alleen je post iets waar men een beeld van krijgt, wat je nu uitlegt kan men er natuurlijk niet uit halen. Nogmaals ik sta niet in jou schoenen, en voor je zelf kiezen is niet verkeerd, maar je bent met 2en in een relatie. Je hebt beide je eigen bijdrage binnen een relatie, alleen vind ik als men met een zwangerschap dan besluit eventueel weg te gaan dat men dit eerder ook had kunnen doen. Er is nu een kindje op komst vind dat er dan niet aan kinderen begonnen had moeten worden. Maar goed dat is mijn mening los staand van jouw situatie.

  • Florien84

    Sorry maar je bent wel heel hard. Je draagt dingen aan waarvan je niet weet of ze kloppen.

  • N-S

    Je schrijft, had dan niet aan kinderen begonnen.. maar wat als de problemen zich pas voordoen in de zwangerschap?

    Vind het nogal hard eerlijk gezegd..

  • Ann7

    Dankjewel voor je reactie! 😘 xx

  • Ann7

    Dankjewel voor je reactie! 😘 xxx

  • Pirate

    Ik vind dit ook nogal hard. Ik ben zelf heel hard geschrokken van wat een ongelooflijke impact zwanger zijn had op mij, fysiek en mentaal, ook al dacht ik voorbereid te zijn. Ik vind dit super veroordelend, en het is altijd makkelijker om jezelf boven de situatie van een ander te plaatsen ipv begrip te tonen. De enige die zich beter voelt door deze reactie is jij, omdat je nu voor jezelf blijkbaar bevestigd hebt dat jij het toch beter doet. Ann is met deze reactie daarentegen echt niet geholpen

  • Slna

    Ho ho ik zeg duidelijk dat ik van mening ben dat als je relatie problemen hebt, je niet aan kinderen moet beginnen. Los van het probleem van de dame in kwestie. Daarnaast geeft ze zelf al aan dat er de nodige problemen zijn, en dan vind ik idd niet dat kinderen de oplossingen zijn. Ik geef aan wat ik er van vind en dat iemand er anders over denkt mag natuurlijk maar ik speel uit hoe ik er over denk.

    Jouw eigen reactie 'De enige die zich beter voelt door deze reactie is jij, omdat je nu voor jezelf blijkbaar bevestigd hebt dat jij het toch beter doet' dat vind je wel geplaatst. Waar wordt dit opgebasseerd zegt toch meer over jouw eigen denkwijze dan die van mij.

    We hoeven het niet alles met elkaar eens te zijn maar omdat iemand een reactie geeft die niet zoals men verwacht, is het goed gesproken om mijn reactie af te kraken. Zie je mij op iemands reactie reageren, als die wel of niet aansluit op mijn reactie. Hier op bb als iemand zijn mening geeft heb je altijd mensen die het nodig vinden te reageren op iemand zijn bericht, kan de dame in kwestie ook goed gaat niet om jullie

  • Ann7

    Dankjewel voor je reactie Pirate😘! Fijn dat je met me eens bent dat de reactie van Slna behoorlijk veroordelend overkomt. Natuurlijk mag zij haar mening hebben, maar ik merk dat zij allerlei aannames over mij doet, terwijl ze mij en mijn situatie helemaal niet kent. We hebben ons kindje verloren en mogen daar toch verdriet om hebben? Ik hoef toch niet mentaal 100% gelukkig te zijn voordat ik mag denken aan een kindje? En dat mijn oma pas is overleden, heb ik uiteraard ook geen vat op. Relatieproblemen hadden mijn man en ik de laatste jaren niet meer, na eerder relatietherapie gedaan te hebben! Dat de botheid en ontact van mijn man opeens is teruggekomen sinds ik nu opnieuw zwanger ben, kan ik zelf uiteraard niets aan doen. Ik zal zeker niet zomaar bij hem weggaan, want ik besef juist dondersgoed dat er een kindje komt! Het was meer een eerlijke uiting van mijn gevoel, want stel dat mijn man onverhoopt wel enorm lelijk zou blijven doen, dan vind ik juist dat ik omwille van het kind en mijzelf, vrij ben om bij hem weg te gaan. Maar we volgen nu relatietherapie en ik doe er alles aan om het te laten slagen. Ik vind het eigenlijk niet zo eerlijk dat ik door Slna word weggezet als een onverantwoordelijke vrouw die een kind wil om problemen op te lossen ofzo. Zo is het in de verste verte niet!