Het moet er even uit

Wanneer mijn man gebeld wordt let ik nauwelijks op het gesprek. Het valt mij pas op wanneer hij ineens opstaat en naar de slaapkamer loopt. Sneaky doe ik de woonkamerdeur open en luister in de gang zijn gesprek af. Netjes? Nee, maar ik ben bang voor wat hij gaat zeggen. "Ja, natuurlijk had ik ook liever gehad dat ze meteen zwanger was". "Het is erg moeilijk haar zo te zien". "Het is gewoon gedoe allemaal".


Het is gewoon gedoe allemaal. Sinds ik dit hoorde, ben ik erop gaan letten. Ik ben niet negatief ingesteld en klaag zelden. Mensen in onze omgeving weten waar we mee bezig zijn. Als ze erom vragen haal ik mijn schouder op "ben gewoon aan het spuiten", of "moet volgende week weer naar het ziekenhuis". Ik vertel niet over de tranen die constant achter mijn ogen zitten. Over het trillen van mijn handen als ik achter het stuur zit. Dat ik op mijn werk heb aangegeven minder te willen werken omdat ik het niet meer trek. Dat ik haast obsessief bezig ben bij moeders, om terug te rekenen hoe oud ze waren toen ze zwanger zijn geworden. De steken in mijn borst die ik constant voel als er weer een vriendin zwanger is geworden. Ik ben oprecht blij voor ze, echt. En met een leuke vriendengroep en een leeftijd van 33, gebeurt dat nogal eens. Maar het doet gewoon pijn, heel veel pijn.


De afgelopen maanden voelde als een zeer welkome pauze. Natuurlijk was ook ik verdrietig toen ik te horen kreeg dat alle behandelingen stopgezet werden. Maar na 3 maanden niet 25 dagen lang stipt om 19.00 uur naast je koelkast te moeten zitten en per dag het gevoel hebben dat de hormonen steeds meer je leven overnemen, voel ik me krachtiger. Sterker. 


Wanneer ik vrijdag de hele onderneming onderneem om de spuiten weer op te halen (eerder stoppen met werken, stad inrijden (duurt even), hele terrein overlopen van parkeren naar apotheek) en in de apotheek simpelweg een briefje hangt "geen uitgifte vandaag", begin het zwaarmoedige gevoel weer een beetje. Wanneer ik vandaag hetzelfde onderneem en eerst teveel Gonal-F spuiten krijg en daarna erachter kom dat ze geen pregnyl besteld hebben, verdubbelt dit gevoel. 


Dat is het moment dat ik besluit om het vanaf nu af aan van me af te schrijven. Ik lees graag mee op forums, maar ik ben een doemdenker en ga eigenlijk alleen maar verderklikken op de berichten die erger en erger worden. Deze keer ga ik het anders aanpakken. Nog positiever erin staan. Proberen de negativiteit op onbekend internet van me af te schrijven. Ik heb heel veel lieve vriendinnen die dit aan willen horen, maar ik voel me een te erge ballast hiervan gebruikt te willen maken. Ik wil niet die "daar heb je haar weer" worden en ben heel sociaal, maar eigenlijk ook een binnenvetter. 


Ik heb PCOS. In oktober zijn we 2 jaar bezig. Maar, ik geloof dat het goed komt.

2005 x gelezen, 7

reacties (22)


  • Afwachten0

    Wow. Heel heftig. Ik voel met je mee. De pijn en verdriet. We wijn maar 9 maanden bezig geweest en snap een beetje jouw teleurstelling maar kan me de pijn niet voorstellen. Ik leef met je mee. Ik hoop dat je gauw gezegend wordt. Ik hoop het zo voor je. Het is je gegund.

  • Alexy87

    Bedankt, en gefeliciteerd met je zwangerschap! 😘

  • BabyKL

    hou moed. Echt!! Ik heb ook pcos en ook nog eens pap3bcin3. Ik heb 5 jaar gedaan over de 2e, en nu met de 3e was het spontaan raak na 2 maanden.. omdat ik er vanuit ging dat het iet meer zou lukken. Ben nu inmiddels toch echt dikke 12 weken! Komt allemaal goed, wanneer de tijd daar klaar voor is. Ik weet het, wachten is gewoon ontzettend kut. Maar heb vertrouwen erin!

  • Alexy87

    Dankjewel! Ik heb even moeten googlen en kwam jouw blog daarop ook tegen, mooi geschreven! Is dat met het uitstrijkje? Heb je al een afspraak het weg te laten branden? Mijn zusje en beste vriendin hadden dat ook, als je iets wil weten kan ik het hun vragen? Of kan dat niet ivm zwangerschap? Wat een onzekerheid dan ondertussen.. Ik hoop dat je toch van je zwangerschap kan genieten, gefeliciteerd! 😘❤️

  • Dodo88

    Heel veel sterkte en hou moed. Ik heb ook PCOS, dus zag het somber in. Mijn gynaecoloog zei dat ik medicijnen zou moeten gebruiken om zwanger te kunnen worden. Met mijn ex partner 3 jaar lang onveilige sex gehad en ben met hem op het einde 1x zwanger geworden, maar met 7 weken een miskraam gekregen. Maar met mijn nieuwe partner was het gelijk bij de eerste poging raak en mag nu alweer bijna 11 maanden genieten van dit vrolijke drukke ventje. Het hoeft maar 1x raak te zijn. Komt vast goed meid.

  • Alexy87

    Ik duim dat die ene keer snel gaat gebeuren! Bedankt voor je reactie ❤️ En geef hem een dikke knuffel van mij!

  • Liek89

    Ach! Veel herkenning in je blog! Schrijf het maar lekker van je af! Hier in november 2 jaar bezig, hopelijk snel goed nieuws voor jullie!🍀

  • Liek89

    Ach! Veel herkenning in je blog! Schrijf het maar lekker van je af! Hier in november 2 jaar bezig, hopelijk snel goed nieuws voor jullie!🍀

  • Alexy87

    Dankjewel! Ik hoop ook snel goed nieuws voor jullie 😘🍀

  • collie_love

    Heel veel sterkte! Ik word echt helemaal stil van je verhaal... Bij mijn beste vriendin heeft het ook twee jaar geduurd, medisch traject. Kan me niet voorstellen wat jullie moeten doormaken. Nu weet ik toevallig dat ze nu terug zwanger is. Gewoon gezegd 'wij gaan geen anticonceptie meer nemen en we zien wel' en direct na stoppen borstvoeding zwanger. Zo zie je maar dat alles toch nog goed kan komen, ook al verwacht je het niet meer! Ik hoop snel een positieve test voor jou;

  • Alexy87

    Dankjewel voor je mooie ervaring, ik heb altijd van een groot gezin gedroomd en hoop ook echt ooit zo’n mooi verhaal te kunnen delen!

  • Loetje20

    Heb ook tranen in mijn ogen nu. Makkelijk is soms niet maar het is niet onmogelijk! Ik snap je helemaal. Heb al een kind ( mijn man ook) maar we willen zo graag al 10 haar en kindje samen. Het doet pijn! Alles doet pijn. Lijkt of iedereen zwanger kan worden in onze omgeving behalve wij. Mensen die zeggen niet willen zwanger worden, mensen die kindje weg laten halen, mensen die kunnen bepalen wanneer ze zwanger willen worden.

    Niemand weet dat we er mee bezig zijn ( alleen mijn mama). Niet eens zijn mama want ze verteld alles door en hoe minder mensen om te moeten vertellen al de ellende hoe beter voor mij. Ik wens je het allerbeste. Echt, ik hoop dat je je kind mag krijgen en heel veel liefde mag geven. ❤️❤️❤️

  • Alexy87

    Dankjewel lieve Loetje, ik hoop hetzelfde voor jou 😘

    Ik probeer mezelf niet te vergelijken met anderen. Ieder huisje zijn eigen kruisje. Maar toch steekt het wel, ja

  • Lindaaaaaaaa

    Ik snap je . Hier totaal 3 jaar over gedaan.. klinkt cliché, het komt goed.. ooit .. maar wanneer ? Geen idee. Het is een lang en zwaar traject en andere raken zwanger bij bosjes of laten het weg halen..

    Sterkte

  • *mamaDebby*

    Heel veel sterkte en succes op jullie reis naar een kindje . Ik hoop dat jullie dit jaar nog een positieve test vast mogen houden .

  • Babywish2020

    Heel veel sterkte, en ik hoop voor jullie dat jullie dit jaar nog zwanger mogen raken ❣️

    Wij zijn in november 2 jaar bezig, we lopen dus bijna gelijk! Lijkt me "leuk" (misschien een beetje gek zeggen, maar je snapt wel wat ik bedoel denk ik 🙈), om je blogs te volgen! Ik stuur je even een vriendschapsverzoek zodat ik een melding krijg als je wat geplaatst hebt 🤗

  • Alexy87

    Wat een enorm lieve reacties! Dat had ik niet verwacht. Hier schieten de tranen van in mijn ogen. Dankjullie wel lieve meiden 😘

  • Ckp

    Sterkte... wij lezen graag jou avontuur naar een kindje😘

  • Wonderful-life

    Wat goed van je om het van je af te schrijven... en wat een weg hebben jullie al gehad. Heel veel sterkte, positiviteit, geluk en vooral een positieve test toegewenst!

  • Zeldawarrior

    Heel veel sterkte en succes, ik duim voor je dat dit vreemde jaar jullie toch veel geluk mag brengen! ❤🍀🍀🍀

  • jongensmoeder1

    Heel veel sterkte meid!