Als je teleurgesteld bent over het geslacht van je baby...

Als je teleurgesteld bent over het geslacht van je baby...

Eén van de meest gestelde vragen tijdens je zwangerschap is waarschijnlijk die over het geslacht van je ongeboren kind. Mensen schijnen het mateloos boeiend te vinden of jij een mini-meisje of piepklein jongetje bij je draagt. Wat mensen dan ook graag willen weten, is of je hier blij mee bent. "Had/heb je voorkeur?" krijg je zeer regelmatig te horen.

Vooral als het niet je eerste kind is, is dit veelal een interessante vraag. Hoewel ik zelf geen voorkeur had, bij beide kinderen niet, vind ik het wel heel erg interessant om te merken dat er veel ouders zijn die wel een voorkeur hebben voor een bepaald geslacht. Bij sommige vrouwen gaat het zelfs zo ver, dat ze te maken krijgen met hevig teleurgestelde gevoelens, als ze erachter komen dat ze niet in verwachting zijn van een kindje met het gewenste geslacht. In Engelstalige landen is daar de term 'gender disappointment' voor. Vandaag zal ik jullie daar eens over bijpraten.

Toen ik een tijd geleden aan het zoeken was naar meer informatie over de NUB-theorie (wat ik bijzonder interessant vind), kwam ik terecht op een forum waarop ook aandacht werd besteed aan GD, gender disappointment dus. Een onderwerp waar ik tot op dat moment nog helemaal nooit van had gehoord. Wat is GD precies, krijgen veel vrouwen hier last van en wat kun je eraan doen? Gaan we!

Voorkeur hebben
Het is nogal een taboe: een voorkeur hebben voor het geslacht van je ongeboren kind. Iedereen vraagt ernaar en bijna iedereen zegt: "Nee hoor, als 't maar gezond is!" Maar als je een toekomstplaatje in je hoofd hebt, heb/had je meestal wel een verwachting over het aantal kinderen en misschien ook wel het geslacht van die toekomstige kinderen. Sommige vrouwen dromen al van een dochter als ze zelf nog in de luiers zitten. Anderen vinden zichzelf misschien 'jongensachtig' en willen het liefst een zoon. Soms zit er echter nog meer achter. Er zijn vrouwen die al eerder een dochtertje hebben verloren en heel hard hopen op een dochter om dat gevoel van gemis enigszins goed te maken. Of dan juist een zoontje willen, omdat het anders te confronterend zou zijn.

Het is bovendien ook mogelijk dat vrouwen die slechte ervaringen hebben met mannen, liever helemaal niets met jongens te maken willen hebben. Een zoon zou dan ook enorme omschakeling zijn. Er zijn kortom genoeg redenen op te noemen waarom vrouwen voorkeur hebben voor een bepaald geslacht. Bij gender disappointment gaat de onderliggende reden vaak dus verder dan het gewoon leuk vinden om met een zoon te voetballen of voor een dochter roze jurkjes te kunnen kopen.

Gender Disappointment (GD)
Als je er bij de geslachtsbepalende echo of de 20-wekenecho achter komt dat je niet het geslacht van je eerste 'keuze' verwacht, kan dat soms even moeilijk zijn. In de meeste gevallen moet je even aan dit nieuwe idee wennen en ben je al snel alsnog erg blij met je ongeboren kind, ongeacht het geslacht. Het overgrote deel van de vrouwen heeft gelukkig dan ook nooit te maken met een extreme vorm van teleurstelling hierover. De vrouwen die hier echter wel mee te maken hebben, krijgen het zwaar.

Ten eerste is het namelijk zoals gezegd nogal een taboe. Geef maar eens toe dat je er stiekem van baalt dat je geen zoon verwacht, als je een gezonde dochter in je buik hebt. Je ongeboren kind wordt nog net niet bij voorbaat door Jeugdzorg uit huis geplaatst. Ten tweede kan je zelf te maken krijgen met schuldgevoelens. Je hebt een prachtig kindje in je buik, waarom voel je je daar dan rot over? Waarom had je het liever anders gezien? Waarom kan je niet gewoon blij zijn met wat je krijgt? Naast het feit dat je stiekem dus met een teleurstelling te dealen hebt, is er niemand waar je dat eerlijk aan op kunt biechten én vind je jezelf de meest ondankbare persoon ter wereld. Tel daarbij ook de hysterische hormonen op. Er zijn mensen van minder ongelukkig geworden!

Het is overigens bij lange na niet zo dat een moeder met gender disappointment niet van haar ongeboren kind zal houden. De meeste moeders met GD zeggen dan ook dat ze bijvoorbeeld niet teleurgesteld over hun (geweldige!) gezin met alleen zonen, maar dat ze wel verdrietig zijn over het feit dat ze nooit een dochter zullen krijgen. Of andersom, dus.

Wat kan je hieraan doen?
Heb je een extreem sterkte wens voor een bepaald geslacht, om welke reden dan ook, dan zijn er een aantal dingen die je kunt doen om GD zoveel mogelijk te voorkomen of om er zo goed mogelijk mee om te gaan:

  • Misschien heel erg rigoureus, maar als je bijvoorbeeld écht geen zoon wilt en denkt dat je heel ongelukkig zou worden van een klein jongetje in huis, dan is het misschien beter om de 'gok' helemaal niet te wagen. Je hebt nagenoeg 50% kans op een jongen of een meisje, dus als je denkt dat je echt niet gelukkig kan worden met één van de twee, waar begin je dan aan?
  • Het kan handig zijn om voorafgaande aan je zwangerschap al te bedenken wat er leuk is aan bijvoorbeeld een zoon of een dochter. Waarom zou het leuk zijn om een klein jongetje op te voeden? Wat zijn de positieve kanten van een dochter? Bedenk bovendien dat elk kind verschillend is en dat lang niet ieder meisje van roze, poppen en theeserviesjes houdt en dat ook niet elke jongen op zaterdagochtend naar een mistig voetbalveld gebracht wil worden. Je kunt je voorbereiden op een bepaald stereotype, maar bedenk wel dat dus helemaal niet gezegd is dat je per se een jongensachtige zoon of een meisjesachtige dochter krijgt.
  • Sommige ouders die verwachten last te krijgen van GD, kiezen er bewust voor om het geslacht van de baby pas na de bevalling te ontdekken. Tijdens je zwangerschap kan het fantaseren over een toekomstig kindje (vooral onder invloed van hormonen) nogal eens een loopje met je nemen, met in sommige gevallen dus GD tot gevolg. Als je er na de geboorte pas achter komt dat je toch die dochter hebt gekregen - waarvan je eigenlijk had gehoopt dat het een zoon zou zijn - dan kan je je er vaak veel beter bij neerleggen. Jouw kindje is hoe dan ook het meest prachtige schepseltje ter wereld. Want hij of zij hoort helemaal bij jou en je kunt en wilt 'm niet meer wegdénken!
  • Neem als het even kan iemand in vertrouwen om over je mogelijke teleurstelling te praten. Je eigen gevoelens opkroppen is voor niemand goed. Misschien krijg je niet meteen begrip, maar een luisterend oor kan al heel veel helpen.

Ook zo benieuwd naar het geslacht van je baby, en wil je niet wachten op de 20-wekenecho? Kijk dan eens of je met behulp van de NUB-theorie het geslacht van je baby kan bepalen vanaf 12 weken zwangerschap! 

Wat kan een buitenstaander doen?
Zelf kan ik me geen voorstelling maken bij het teleurgestelde gevoel dat je blijkbaar kan ervaren tijdens de zwangerschap, over het geslacht van een kind. Ik moest beide keren even wennen aan het idee, maar ben geen seconde teleurgesteld geweest. Wel kan ik me indenken dat de reacties die je krijgt, bij kunnen dragen aan een teleurgesteld gevoel of aan een vermindering daarvan. Let als buitenstaander dus op de volgende dingen:

  • Hoe nieuwsgierig je al bent, vraag een zwangere die bijvoorbeeld al een zoon heeft niet 'of ze nu niet heel graag een dochter wil'. Je hebt het namelijk niet voor het uitkiezen, en wat moet een zwangere vrouw precies met die vraag? Als ze 'ja, inderdaad' zegt, krijgt ze "maar een gezond kind is het belangrijker!" terug. En als ze 'nee' zegt, dan heb je het antwoord dat je eigenlijk al verwachtte.
  • Hoe moeilijk het misschien ook is om je in te leven in iemand die kampt met GD, des te moeilijker is het voor de aankomende moeder in kwestie. Natuurlijk weet een moeder met GD ook dat ze tevreden had moeten zijn. En dat ze blij mag zijn dat ze überhaupt zwanger is, omdat het zoveel mensen helaas niet gegund is. Door dat soort uitspraken voelt een moeder met GD zich alleen nog maar slechter. Probeer dus geen oordeel uit te spreken. Laat iemand die een dochter verwacht, maar uitspreekt dat ze liever zoon had gewild, dus beter in haar waarde. Je hoeft het er niet mee eens te zijn, maar dat hoef je ook niet per se uit te spreken.

Dit artikel is niet bedoeld om iemand voor het hoofd te stoten. Ik kan me namelijk goed voorstellen dat verdriet en/of teleurstelling over het geslacht van je kind voor veel ouders een ver-van-hun-bed-show is. Dat er veel verdrietigere situaties te bedenken zijn. Maar onderschat niet wat voor impact GD op sommige moeders kan hebben. Het gaat zoals gezegd maar over een klein deel van de aankomende moeders en verdwijnt meestal na de bevalling, maar kan desondanks heel heftig zijn en een nare draai aan de zwangerschap geven. Als we allemaal iets meer open zouden staan om dit taboe te doorbreken (hoe gevoelig het misschien ook ligt), zou dat voor die moeders al een hoop schelen.

En aan de (aankomende) moeders die wel in stilte last hebben van enige vorm van gender disappointment: het kindje dat je draagt is jouw kind en je zal, als die er eenmaal is, ervaren dat je van niemand meer kan houden dan van hem of haar. Ongeacht het geslacht. Moeder zijn is het mooiste dat er is, of je ooit langs een mistig voetbalveld komt te staan (met je zoon óf dochter!) of later tot je enkels in de paardenstront staat. Hang in there, het komt goed!

Heb jij wel eens van gender disappointment gehoord? En ken jij moeders met GD in je omgeving?

Betty (31) is voormalig hoofdredacteur van BabyBytes. 

Ze woont in Amsterdam, is getrouwd en moeder van een zoon (september 2014) en een dochter (mei 2016). 

Reageer op dit artikel

reacties (23) Stuur een bedankje


  • Gender-Balance

    Ondanks dat je er zelf geen ervaring mee hebt, heb je gender disappointment wel goed beschreven. Jammer dat er dan toch zulke negatieve reacties komen van mensen. Teleurgesteld zijn in het geslacht betekent niet dat je niet van je kindje houdt! En als je dat niet kunt begrijpen, dan is dat echt een gemis in de emotionele kwaliteiten van deze mensen. Overigens heb je geen 50% kans op een jongen of meisje. Dat is voor elk mens anders en hangt helemaal af van de leefstijl van de moeder. Wanneer je al jongens hebt, is de kans groot dat je weer een jongen krijgt, zelfde geldt voor meisjes. Ik heb mij er dusdanig in verdiept dat ik het nu zelf kan beïnvloeden, bij mezelf en anderen. En dat is super gaaf 😍

  • W-piek

    Ik vind het leuk dat de kindjes hetzelfde geslacht hebben, ook GD? haha denk het niet hoor. Heb nu zonen van 5 en 1 en ben zwanger. Als we weer een jongetje mogen krijgen zou ik daarna wel een poosje niet zwanger willen zijn. Als het een meisje is gun ik haar een zusje haha dus dan wordt t aanpoten! Ik besef me heel goed dat t totale gekte is dat ik zo denk. Voor nu ben ik vooral heeeel dankbaar dat ik überhaupt zwanger ben!

  • M.ardjen

    Ik wilde ook graag bij de 20 weken echo het geslacht weten, omdat ik voorkeur had voor een meisje en ik niet na de bevalling teleurgesteld wilde zijn. Dat het een jongen was was wel echt even een teleurstelling, hoewel de dankbaarheid dat alles goed was uiteindelijk vele malen groter was. Maar ik was wel blij dat ik die teleurstelling tien al gehad had en aan het idee kon wennen.

    Bij de tweede hoefde ik het geslacht niet te weten, omdat ik toen geen voorkeur meer had. Toen ik er later achterkwam dat t een meisje was, was ik wel erg blij.

    Als we nog ooit een derde krijgen maakt het me echt niet uit. Mijn kindjes zijn allebei even lief, waardevol en onmisbaar!

  • ABBM

    Goed artikel! Ik ben voor de tweede keer zwanger. Ik heb al een zoon en zou graag willen dat er nu een klein meisje in mijn buik groeit. Maar dat is niet omdat ik een koningskoppel wil, niet om de jurkjes en om het tutten... maar dat is omdat ik niet zo lang geleden mijn moeder veel te jong ben kwijt geraakt. De moeder-dochter band die ik nu moet missen, die hoop ik hiermee te kunnen opvullen. Ik hoop dat ik mijn moeders naam kan doorgeven. Maar ik ben ook realistisch. Ik weet dat als ik een zoontje zal krijgen ik zeker even zou moeten switchen, maar dat ik net zoveel van hem zal houden als ik van mijn oudste doe. Ik ben idd wel bang voor reacties van mensen, dat ze idd een opmerking maken in de trant van of ik niet liever een meisje nu gewild had. Het is voor mij een stukje rouw om mijn moeder. Gelukkig staan ook in de comments goede reacties die ik evt kan gebruiken mocht het toch er een tweede jongetje komen :). Nog 6 weekjes wachten en dan weet ik het geslacht.

  • Moontjemama

    Zelf eigenlijk nooit echt stil gestaan bij m'n eigen voorkeur! Bij mij in m'n omgeving hadden mensen de voorkeur! M'n moeder wou graag een kleindochter en in m'n schoonfamilie zijn er van de 10 kleinkinderen straks als onze uk geboren is 8 jongens en 2 meiden! Dus die wouden allemaal graag een nichtje! Ik was na m'n geslachtsbepalings echo meer bang dat mensen om mij heen teleurgesteld waren dat wij er dus een jongentje bij kregen!

    Zelf ben ik gewoon dankbaar dat ik mama mag zijn en dat ze gezond mogen zijn! Hoe cliché het ook klinkt!

  • mar550

    Na 2 jongens Hadden we toch wel heel erg veel behoefte aan een derde. Ik had mezelf echt wel voor gesteld om 3 jongens op te voeden. Een derde jongen zou geen teleurstelling in het kind zelf zijn. Maar wat er in het artikel wordt beschreven herken ik mezelf wel in. Nooit moeder van een dochter zou ik jammer gevonden hebben. Ik heb zelf heb met een mijn oma moeder en zus een hele hechtte band. Ik woon ook in een ander werelddeel, dus een moeder dochter band opbouwen lijkt me toch heel erg speciaal. Nu zwanger van een derde en het is een meid. Super leuk uiteraard. Met het proberen voor een derde heb ik ook geen methodes gebruikt om het geslacht te beinvloeden. We zijn er heel erg neutraal ingestapt, elk kind is gewenst en heeft recht om liefde te krijgen. Je krijgt kinderen zoals ze zijn en niet zoals je ze hebben wilt.

  • editors

    goed artikel.. Zelf zei ik het afgelopen week nog, toen de vraag aan mij gesteld werd of ik voorkeur had.

    Ik zei, nu moet ik natuurlijk zeggen als het maar gezond is, en dat is ook waar je het meeste op hoopt, maar ik heb wel degelijk een voorkeur.. Ik zou heeeel erg graag een meisje willen.

    Máár moet hier wel bij vermelden dat ik mij niet kan voorstellen dat mocht het een jongetje worden ik niet gelukkig zou zijn. Ik zou het toekomstbeeld moeten aanpassen.. Ik kies tenslotte voor een kindje, en of het nu een meisje of jongetje is, dan komen we weer op dat gezond het állerbelangrijkste is...

  • editors

    goed artikel.. Zelf zei ik het afgelopen week nog, toen de vraag aan mij gesteld werd of ik voorkeur had.

    Ik zei, nu moet ik natuurlijk zeggen als het maar gezond is, en dat is ook waar je het meeste op hoopt, maar ik heb wel degelijk een voorkeur.. Ik zou heeeel erg graag een meisje willen.

    Máár moet hier wel bij vermelden dat ik mij niet kan voorstellen dat mocht het een jongetje worden ik niet gelukkig zou zijn. Ik zou het toekomstbeeld moeten aanpassen.. Ik kies tenslotte voor een kindje, en of het nu een meisje of jongetje is, dan komen we weer op dat gezond het állerbelangrijkste is...

  • Oumie-manon

    Hey, dank je wel voor je artikel en dat je me hier na toe stuurde. Het is een jammer dat mensen snel kunnen oordelen. Maar dat maakt je zeker mens. Ieder persoon heeft zijn verhaal, zijn rugzak. Ik.kan me volledig aansluiten bij dit artikel. Dank je.

  • nog-even!

    Wat erg voor deze kinderen, die dus eigenlijk ongewenst zijn...... Dat voelen ze en dat tekent ze voor hun leven. Ik denk dat dit toch iets te maken heeft met de volwassenheid om je fantasie/droom opzij te zetten en open te stellen voor de werkelijkheid....

  • mama van A-M-Z-R

    Dat de moeder graag een kindje wil met het andere geslacht betekent niet dat het kindje ongewenst is.

    Ik heb zelf een zoontje en ben daarna een zoontje verloren. Het heeft me erg dwars gezeten dat er zo veel kleertjes en spulletjes als nieuw in de kast bleven liggen. En sindsdien zou ik dolgraag nog een zoontje krijgen.

    Ondertussen zwanger van de tweede meid. ;)

    Ben heeeeel erg dankbaar dat ik 2 meisjes straks in huis heb. En het allerbelangrijkste is voor mij natuurlijk dat ze maar gezond zijn.

    Maar zou nog steeds ontzettend graag een jongetje erbij willen.

    We blijven proberen haha.

    Is toch jammer als je dan hoort dat het een meisje is. Ik hou niet meer of minder van ze. Maar betekent wel dat ik nog even moet door hopen op nog een jongetje ;)

    Beetje flauw om dan zo'n reactie te lezen. Mn dochters zijn absoluut niet ogewenst, verre van!

    Mn zoontje zou ook erg graag een broertje hebben om mee te spelen. Soms voel ik me daar ook rot over. Het was natuurlijk niet mijn schuld dat we zijn kleine broertje zijn verloren, maar zou hem dat zo graag nog geven.

    Bij het verliezen van een kindje komen heel veel gemengde gevoelens kijken. Voor mij is dit er 1 van... De hoop op nog een jongetje erbij.

    Hij is overigens ook ontzettend blij met zn zusjes, ookal wenste hij zo vurig op een broertje hihi. Lief om te zien...

    Kan echt niet wachten tot zn tweede zusje er is, en vindt het echt geweldig dat ze straks met zn drietjes zullen zijn.

    Maar hoopt net als mij op een jongetje hierna. Prima, niks mis met dromen van iets moois. :)

  • Johanneke2

    Sorry Kiwibaby maar als je hoort dat je een jongetje krijgt en dat 'een klap in je gezicht noemt' dan vind ik dat weinig liefdevol klinken. Je houdt ongetwijfeld van je jongens maar ik krijg er echt een naar gevoel van. Je geeft aan dat je voorkeur hebt voor je meisje. Je wekt de indruk dat dat alleen zo is omdat ze een meisje is. Ik hoop dat je kinderen dit nooit lezen want als ik dit zou lezen en het zou over mijn moeder gaan, dan zou ik daar echt verdrietig van worden. Ben trouwens ook erg benieuwd hoe je partner met jouw gevoelens omgaat.

  • Novalie

    Nou indd. En dan dat je er openlijk voor uit komt, je kinderen zullen het maar horen. Misschien is dat tweede kindje wel zo omdat hij voelt dat zn moeder zo over hem denkt, kinderen voelen en zien meer dan we beseffen.

  • kiwibaby4

    Vroeger zag ik mijzelf als moeder van 2 meisjes, net als ik en mijn zusje toen. Toen ik er bij 20w achter kwam dat ik een jongetje droeg, was dat best een klap in het gezicht. Bij mijn 2e zwangerschap dacht ik toch echt een meisje te krijgen, omdat het zo'n verschil was met de 1e. Weeeer een jongen. En nog een wilde wegloper ook. Ik heb het er nog moeilijk mee. Toen de 3e (eindelijk) een meisje was, was ik zoooo blij. Zij is wel echt mijn oogappeltje, maar wordt door de mannen ook op handen gedragen gelukkig. Een voorkeur is echt, teleurstelling is echt en (gelukkig) kan het mij niet schelen wat een ander ervan denkt, ik ben er altijd eerlijk voor uitgekomen. En over dat houden van je baby zodra het geboren is, nee, ook dat heb ik niet ervaren. Mijn roze wolk bestond niet, daar gingen echt weken overheen voor ik een beetje een band had met dat kleine weerloze wezen in de wieg, ondanks de borstvoeding. Raar maar waar. Mijn middle child is eigenlijk niet 'likeable' hij was als baby een schreeuwer en dat is hij nog steeds. Luistert nooit, dwars, tantrums, je mag als ouder ook geen voorkeur hebben voor een kind, maar uit eigen ervaring weet ik dat het zeker wel kan. Noem mij maar raar!

  • nog-even!

    Ik hoorde van mijn kraamverzorgster dat ze eens in een gezin was geweest waar ze boos waren dat ze wéér het verkeerde geslacht hadden gekregen. En tijdens de kraamtijd werd het kind niet uit de wieg gehaald om te knuffelen het kreeg drinken en een schone luier, maar verder gunden ze het kind geen blik waardig..... Ook dat kan.... Ik denk dan inderdaad: als je geen ruimte in je hart hebt voor een bepaald geslacht, neem dan de gok niet en raak niet zwanger!!!

  • taanse

    Helemaal mee eens! Je hebt een 50% kans op een jongen of een meisje. Als je daar niet mee om kan gaan moet je geen kinderen krijgen. Dat is niet eerlijk voor het kind want die heeft er niet voor gekozen.

    Daarnaast vind ik dit wel echt weer een probleem van 'deze tijd' waar alles maar bespreekbaar moet zijn en moet kunnen.....

  • Mamabear2

    Ik vind dit echt niet een probleem van deze tijd. Vroeger waren mensen heel duidelijk dat ze een stamhouder/jongen wilde hebben en er zijn genoeg verhalen bekend waarbij mensen niet blij waren met 'nog' een meisje. Ook in landen als China is dat al lang gaande. Zover zelfs dat ze hun meisjes ter adoptie afstonden (of zelfs iets aandeden) om toch nog een kind te kunnen krijgen en in de hoop dat dat wel een jongen zou zijn. Een voorkeur en het uiten daarvan is iets wat al eeuwenlang gebeurd. En daar waar vroeger bijna iedereen er zo over dacht, is het juist meer van de laatste tijd dat er een taboe op licht.

  • rlyblue

    Mooi dat dit eens duidelijk uitgelegd wordt. Een voorkeur hebben is niet een keuze die je maakt, en kan echt in de weg zitten. Ik vind het zo'n verkeerde opmerking wanneer mensen zeggen dat je 'maar blij moet zijn dat je uberhaupt zwanger bent, want er zijn genoeg mensen bij wie dat niet eens lukt'. Alsof het verdriet van de ene persoon zorgt dat jij geen recht hebt verdrietog te zijn om iets anders. Zoals dit artikel zegt, GD kan best enstige vormen aannemen en die zwangerschapshormonen helpen ook niet mee als je daar ook nog eens een schuldgevoel door aangepraat krijgt.

  • Latin_Lady

    Ik ken een gezin die zoooo graag een meisje wilden!! Na 8 jongens zijn ze uiteindelijk gestopt, omdat ze toen wel begrepen dat ze niet konden blijven proberen... Beetje pijnlijk ergens toch wel, denk ik. Ikzelf ben blij met mijn jongens, maar zou even blij geweest zijn met meisjes. Het heeft voor mij persoonlijk allebei zijn charmes, hoewel ik zeker niet ga (ver)oordelen als andere ouders toch liever een baby van het andere geslacht hadden gewild. En ik ben er wel van overtuigd dat, teleurgesteld of niet, de baby evenveel liefde zal krijgen als hij/zij geboren is!!!

  • kez

    Ik kan, als moeder van 3 jongens, kort samenvatten hoe het voor mij was/is: Ik ben nooit teleurgesteld geweest dat ik jongens kreeg, maar wel intens verdrietig over het feit dat ik nooit een dochter zal mogen grootbrengen. Dit is een nuancering die veel mensen maar niet lijken te begrijpen. Mensen die zich niet kunnen voorstellen dat iemand "GD" heeft en dat dan ook veroordelen lijken te denken dat de wens voor het ene geslacht gelijkstaat aan het ongewenst zijn van het andere geslacht. Dat klopt gewoonweg niet.

  • mama van A-M-Z-R

    Mooi gezegd, ben het helemaal met je eens!

  • Shrimp

    Ja..zij was misbruikt door haar vader en hoopte heel hard dat ze jongens zou krijgen. Ze kreeg als eerst ook een jongen en heeft ook gezegd dat ze echt bang was als het een meisje zou zijn. Ook hoe zijzelf het kind moest opvoeden zonder paranoia te doen en overdreven beschermend.

  • Lique86

    Mooi artikel, wat ik alleen mis in het artikel is hoe ouders achteraf hierop terugkijken. Ik had zelf nml niet verwacht dat ik een zoontje zou krijgen en moest erg aan het idee wennen. Maar na de geboorte vond ik de band met hem zo bijzonder dat die band helemaal niets te maken heeft met geslacht. Ik ben dus wel benieuwd naar het verschil in verwachting en het feit dat je vooraf niet kan voorstellen hoeveel je houdt van het mensje dat in je groeit. Voor de rest interessant en zeker treffend artikel!

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50