Mijn bevallingsverhaal: 'Ons zoontje overleed na de bevalling'

Mijn bevallingsverhaal:

Het is de nachtmerrie van iedere ouder: je kindje verliezen. A. overkomt het: nietsvermoedend gaat ze voor een laatste controle naar de gynaecoloog. Drie dagen later moet ze, na een ingeleide en verkeerd gelopen bevalling, afscheid nemen van haar zoontje.

A.: “Het is vrijdag 27 mei als ik voor mijn laatste controle naar de gynaecoloog ga. De maandag erop zal ik worden ingeleid, omdat ik diabetes heb. Als ik bij de gynaecoloog kom, blijkt dat ik een hoge bloeddruk heb, er eiwitten in mijn urine zitten en ik vocht vasthou. De arts besluit me zaterdag in te gaan leiden.”

De bevalling

Als A. 37 weken zwanger is, wordt ze ingeleid. “Tot mijn verbazing blijk ik al 1 centimeter ontsluiting te hebben. Ze kunnen alleen niet bij mijn vliezen, dus plaatsen ze in het ziekenhuis een ballonnetje. Plots breken mijn vliezen wél. De ontsluiting verloopt verder prima, en om 21.30 uur heb ik 10 centimeter ontsluiting.”

Hoewel het met de baby goed gaat, verloopt het persen lastig. “Na uren komt eindelijk zijn hoofdje eruit, maar hij blijft hangen, omdat zijn schouders te groot zijn. Met een zuignap, veel knippen en allerlei verschillende houdingen, probeert de gynaecoloog met man en macht ons zoontje ter wereld te brengen. Om 02.32 uur wordt Jayden geboren, maar zonder enig teken van leven.”

Opeens ademen

“De artsen reanimeren onze zoon 20 minuten lang. Net op het moment dat ze het willen opgeven, begint hij opeens te ademen. Hij wordt overgebracht naar een ander ziekenhuis, waar ze alles uit de kast trekken voor ons mannetje. Helaas zijn de vooruitzichten slecht: er is weinig tot geen hersenactiviteit en een hoop organen hebben een flinke klap opgelopen. Bij mij laat de moederkoek niet los, dus die moet operatief verwijderd worden.”

De klap die A. en haar man krijgen, is enorm: “Het lijkt wel een horrorverhaal. Het gaat om je kindje dat je 37 weken bij je hebt gedragen tijdens een perfecte zwangerschap, zo klein, zo onzeker. Er gaat als moeder zijnde van alles door je hoofd. Ik wil hem vasthouden en hoop dat hij het mag redden, maar iedere keer als ik daaraan denk, zie ik ons zoontje in een kistje liggen. Helaas wordt dit steeds meer werkelijkheid. Ik heb een bevalling achter de rug met 15 mensen om mijn bed; ik heb alle hoeken van de kamer gezien. Er zat bloed op de muren, op de mensen. Er zijn gewoon geen woorden voor. We hopen op een wonder, maar zien het somber in.”

Overleden

Hoe hard het medisch personeel en Jayden zelf voor zijn leven vechten, het mag niet baten. Na een keiharde strijd overlijdt Jayden op 31 mei om 07.51 uur. Voor A. en haar partner breekt een onwerkelijke tijd aan: “Het is een bizar verhaal waar geen einde aan lijkt te komen. Telkens kom je achter nieuwe dingen. Ik heb diabetes type 1, en daardoor hadden ze een groter kindje verwacht. Hierom moest ik ingeleid worden. Jayden bleek echter bij de geboorte nog groter te zijn dan voorspeld: in plaats van 54, was hij 62 centimeter lang. Dit betekent weer dat ook zijn kistje moet worden aangepast. De dagen voor zijn overlijden hebben we in angst geleefd. Je weet dat het moment gaat komen, maar de klap die we op 31 mei hebben gehad, is niet te beschrijven."

De ziekenhuizen waarin Jayden is behandeld, zijn erg van slag van deze gebeurtenis. Samen met A. en haar partner willen ze dan ook graag in gesprek en achterhalen waar het het nu precies is misgegaan.

Heb jij ook een heftig, ontroerend of bijzonder bevallingsverhaal en wil je dit delen? Mail je ervaring dan in 600-800 woorden naar laura@babybytes.nl o.v.v. 'Bevallingsverhaal'

Reageer op dit artikel

reacties (12) Stuur een bedankje


  • hh1982

    Verschrikkelijk :'( ik heb 2 kindjes verloren van bijna 6 weken en 12 dagen, verwerken kan je het nooit, je draagt het op een gegeven moment met je mee en het verdriet blijft altijd. Het ergste van je verhaal vind ik dat het een grote fout van het ziekenhuis is, als ze een keizersnede hadden gedaan was dit niet gebeurd. Je krijgt je zoontje er njet mee terug, maar ik zou ze wel voor de rechter slepen, dit soort fouten worden helaas nog veel te veel gemaakt. Heel veel sterkte

  • Florien84

    Wat erg. Mijn jongste zat ook klem met haar schouder en ook bij ons hoorde ik paniek. Ze moest eruit. Ik heb geperst en het is goed gegaan, maar ze had wel stress gehad en haar spier was ingescheurd. Maar godzijdank is ze gezond. Wat een onmenselijk verdriet voor deze ouders.

  • mamacarrie

    Wat afschuwelijk voor jullie... Mijn middelste zat ook vast met haar schouder, maar dat liep gelukkig goed af. Naderhand realiseerde ik me pas echt goed hoe anders het ook had kunnen aflopen.

    Je grootste nachtmerrie. Heel veel sterkte met het verwerken van jullie verlies.

  • 2de-wupper

    Verschrikkelijk dit.

  • Moedervanmooieknullen

    Mijn moederhart breekt en huilt mee wat vreselijk

  • Moedervanmooieknullen

    Mijn moederhart breekt en huilt mee wat vreselijk

  • Trotse-Ouders-Van-4-Wonders

    Vreselijk geen woorden voor.. Wens deze ouders heel veel sterkte en kracht toe met zo'n verschrikkelijk verlies nachtmerrie van elke ouder!

  • 4mommy

    😱😱😱😭😭😭😭😭

    Een nachtmerrie voor elke ouder😳

    Ik heb er verder geen woorden voor. Ik hoop dat het kindje het allermooiste afscheid heeft gehad❤️❤️❤️

  • Rlyblue

    Verschrikkelijk om mee te maken. Die 600-800 woorden zijn begrijpelijk voor zo'n artikel, maar ze laten het verhaal niet tot hun recht komen.

  • mamaatjexx

    Bah wat naar om te lezen.. mijn zoontje zat ook vast. Gelukkig is het bij ons wel goed gegaan...

  • mijn~meisje

    verschrikkelijk om zo iets te moeten meemaken. veel sterkte!

  • happy-mommy

    pffff ik vind dat er nog zoveel medische missers zijn,62 cm lang mijn god deze vrouw had per direct een keizersnede moeten krijgen nee altijd maar eerst proberen en proberen

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50