Lisa is zwanger van haar vierde zoon. En teleurgesteld.

Lisa is zwanger van haar vierde zoon. En teleurgesteld.

De meeste aanstaande ouders hebben geen voorkeur voor het geslacht van hun kindje. Of een hele lichte voorkeur. Maar toch zijn er ook ouders die heel erg verdrietig en teleurgesteld zijn over het geslacht van hun ongeboren baby. Lezeres Lisa (= schuilnaam) is zo'n moeder. Met drie zoons, was de wens voor een dochter heel sterk. Toch blijkt ze nu weer zwanger van een zoon...

"Het huis was versierd met roze- en blauwe slingers en ballonnen en de eettafel stond vol roze- en blauwe limonade en heerlijke hapjes in dezelfde kleuren. Van de zenuwen had ik de hele avond het gevoel alsof mijn buik uit elkaar zou barsten. Ik ben zwanger van ons vierde kindje en met drie prachtige zoons was de wens voor een dochter zo groot dat het me naar de keel grijpt. Die avond kwamen we erachter dat die wens nooit uit zou komen.

Terwijl de blauwe confetti uit de zwarte ballon - die mijn oudste zoontje had doorgeprikt - op onze keukenvloer valt, weet ik er een verbaasde, hysterische lach uit te persen. Ik maak geen oogcontact met mijn beste vriendin, zij weet namelijk dat ik hier al bang voor was. Natuurlijk is dit kleine jongetje net zo welkom als zijn broers, maar het feit dat ik nooit de moeder van een dochter zal zijn, is iets waar ik niet aan kan denken zonder te huilen.

Mini-me

Als sinds ik zelf een klein meisje was, wenste ik ooit een dochter te krijgen. Toen nog op een kinderlijke manier stelde ik me voor dat ik haar elke dag in een roze jurkje zou hullen en glitterstrikjes in haar haren zou binden. Ik maakte er een dagtaak van mijn Barbie’s met een fashionable kapsel door het leven te laten gaan en droomde van koekjes bakken, Disneyfilms kijken en naar de manege met mijn mini-me.

Lees ook: Als de teleurstelling over het geslacht van je kindje extreme vormen aan gaat nemen...

De wens voor een dochter is altijd gebleven, al zakte hij wel even naar de achtergrond toen ik zwanger was van mijn eerste zoon. Toen ik tijdens de twintig-wekenecho te horen kreeg dat hij een jongetje was, moest ik even slikken. Maar meteen daarna fantaseerde ik over alle leuke dingen die ik met een zoon kon gaan doen en ik kon niet wachten tot hij er zou zijn. Ik wilde immers een groot gezin, dus ik had nog kans genoeg op die gedroomde dochter.

Bij iedere zoon die ik daarna droeg was de teleurstelling over zijn geslacht groter. Toen ik hoorde dat mijn derde weer een zoon zou zijn, heb ik thuis gehuild. Heel eerlijk gezegd had ik een ‘been there, done that’-gevoel en ik had er helemaal geen zin meer in om weer op de jongensafdeling te gaan shoppen en weer op zoek te gaan naar een jongensnaam. Nadat hij eenmaal geboren was, was ik natuurlijk weer extreem verliefd. Dit mannetje bleek de braafste baby op de wereld te zijn en ik was en ben dan ook dolgelukkig met hem en zijn broers.

Speciaal dieet

Toch bleef de wens voor een dochter aan me trekken. Ik heb mijn man - die content was met zijn drie zoons - met man en macht moeten overtuigen voor een vierde kindje te gaan. Ik was er heilig van overtuigd dat dit mijn prinsesje zou gaan worden. Ik heb in de maanden voorafgaande aan het verwekken een speciaal dieet gevolgd, waar ik online over had gelezen. Gelukkig was ik de eerste keer zwanger en alles in me zei: dit is het meisje waar je altijd op hebt gewacht.

Ik organiseerde een grootse gender reveal en nodigde iedereen uit. Het zou fantastisch worden met mijn drie prachtige zoons en mijn man aan mijn zijde een ballon doorprikken en bedolven worden onder de roze schittering die de komst van een dochtertje zou aankondigen.

Blauwe confetti

Maar dat werd het dus niet. Er kwam blauwe confetti uit de ballon en van de shock moest ik lachen. Diep van binnen was ik echter zo teleurgesteld dat ik mijn best moest doen om niet te huilen. Ik heb de hele avond met een pokerface rondgelopen, foto’s gemaakt en iedereen lachend bedankt voor hun komst. Vooral de “Oh meid, moeder van vier zoons, dat wordt druk, haha!” reacties waren niet van de lucht.

Ik ben nu dertig weken zwanger van ons zoontje en ik heb het gevoel dat ik aan het rouwen ben. Ik twijfel er niet aan dat ik straks weer op een blauwe wolk beland als hij op mijn borst gelegd wordt, maar ik merk dat het me zwaar valt om afscheid te nemen van het idee dat ik ooit een dochter krijg. Die wensen uit mijn jeugd, over roze jurkjes en stikjes in het haar, moet ik loslaten.

Ik wil voor de duidelijkheid nog rechtzetten dat ik geen onmens ben omdat ik een sterke wens heb voor een dochter. Ik ben een warme, betrokken moeder en heb alles voor mijn jongens over. Ze zijn mijn hele wereld en ik ben dolblij met ze. Het is ook absoluut niet zo dat ik niet van dit ongeboren jongetje zou houden. Ik houd nu al zielsveel van hem, maar het is wel zo dat ik het gevoel heb een dochter te missen. Ik hoop maar dat dat gevoel zal slijten..."

Reageer op dit artikel

reacties (20) Stuur een bedankje


  • NorthA24

    Vind het juist mooi dat je hier eerlijk over bent, je hebt van kleins af aan een beeld gehad van hoe dat zou kunnen zijn (ongeacht of je meisje nou graag in bomen had willen klimmen of strikken in der haar wilde) en nu moet je hier afstand van doen. Ik kan me herinneren dat ik vroeger een buurvrouw had met vier jongens en die buurvrouw wilde altijd het allerliefste mijn lange haren vlechten. Als ik daar nu aan terugdenk dan snap ik het opeens zo goed. Voel je niet schuldig om iets wat je heel graag wilt. Je zegt het zelf al, tuurlijk ga je zielsveel van je kindje houden maar je mag best verdrietig zijn om iets waar je altijd van hebt gedroomd maar wat niet meer gaat gebeuren.

    Liefs,

  • Barbamammie79

    Ik zou geen gender reveal party houden als het me zo hoog zat. Ik snap deze vrouw niet... ze gaat er dus in het bijzijn van iedereen achter komen wat ze krijgt.... en van tevoren weet ze dus al dat ze echt heel erg teleurgesteld zal zijn als het een zoon is.

    Ik zeg hier niks over het feit dat ze een voorkeur heeft... dat vind ik best... maar wat ik echt heel gedurfd vind om het zo in het openbaar te doen.

    Als ik haar was geweest had ik tijdens de echo gewoon meegekeken en tijdens het kijken naar je kind besef je dat een zoon of dochter is... dat helpt enorm bij een mogelijke teleurstelling... als je het kindje meteen ook ziet.

    Zo'n party is niet leuk als je een hele sterke voorkeur hebt... stel dat de wens niet uit komt... Wauw... sta je je daar de hele avond goed te houden

  • B756

    Precies wat ik dacht, waarom zou je jezelf dat aandoen?!

  • DebsterRoos

    Er was laatst iemand die zo'n mooie reactie plaatste op een gelijksoortige topic: de teleurstelling om het geslacht, heeft niks te maken met de liefde voor dit kindje. Het zijn 2 losse processen die tegelijkertijd lopen.

  • Nikitaa28

    Klopt was bij mij het is echt niet dat ik nu bezig ben met gender bepaling ect dat ik minder van m'n kindje zou houden als het weer een jongen word.

  • Nog-even!

    Iemand hier in het dorp wilde persé een dochtertje... Toen man overstag ging, raakte ze zwanger van een tweeling- twee jongens. Ze heeft ze vanaf het begin af aan genegeerd en verwaarloosd. Huwelijk liep op de klippen. Nu een nieuwe man...en nu zou dan toch een meisje geboren moeten worden... Maar nee, weer een jongetje. Nu heeft ze dus 5 zonen die ze verwaarloost... Heel triest

  • Chudo

    Dat is ook naar zeg!

    Ik ken een verhaal waarbij een vrouw na 4 zonen eindelijk haar zo verlangde dochtertje kreeg, maar helaas geen gezond kindje. Het is nu een volwassen vrouw met het verstand van een kind van 8.

  • Yune

    Helaas kan je zelf als vrouw heel weinig doen of het een meisje of een jongen wordt, dat is door de man gegeven of er een vrouwelijke "sperma" of mannelijk "sperma" het ei-tje binnendringt.

  • Flamingobaby

    Toch wist de gynaecoloog mij te vertellen dat de vrouw ook deels aandeel heeft. Het schijnt dat sommige eicellen toegankelijker zijn voor een x of juist een y chromosoom zaadcel. Dus niet perse de eerste de beste zaadcel..

  • Nx4

    Ik wou altijd een zoon van vroeger al, onze familie bestaat voornamelijk uit meiden en ik zag me zelf echt als een jongens moeder, toen ik zwanger werd van de eerste was het een meisje, ik was toen best teleurgesteld , toen zwanger van de 2de en weer een meisje, toen heb ik ook gehuild , toen zwanger van de 3de en durfde er niet eens meer op te hopen dat het een jongen zou zijn, nou zelfs een blinde kon toen zien dat wij een zoon kregen , ik ben nog nooit zo blij geweest, eindelijk een zoon, en de 4de weer een meid maar toen maakte het me niet meer uit haha.

    Punt is wat ik wil zeggen het maakt niks uit dat je een voorkeur heb, dat is menselijk het betekend niet dat je er minder van houd, dus ik snap je gevoel heel goed

  • Nikitaa28

    Grappig ik open hier gister een vraag over en ineens is deze blog er😂

  • Mamsievanbijna3

    Ik moest meteen aan jou denken Ben nu wel benieuwd waar de haat reacties blijven haha.

  • Nikitaa28

    Nou heb een hoop los gemaakt 😂

  • Nikitaa28

    Hahahha

  • Chudo

    Dit is al een ouder artikel maar ik denk dat ze deze niet voor niks herplaatsen

  • B756

    Gelukkig haal je het zelf al aan, ik dacht ook al tijdens het lezen: daar zullen wel opmerkingen over staan 😅

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50