Lisa (34) heeft ernstig slaaptekort: 'Niemand neemt ons serieus'

Lisa (34) heeft ernstig slaaptekort:

Gisteren publiceerden we een artikel over het effect van chronisch slaapgebrek. Hieruit bleek dat deze effecten absoluut niet onderschat mogen worden. "Het hoort er gewoon bij" is te kort door de bocht, helemaal als je verwacht dat ouders met ernstig slaapgebrek nog gewoon blijven functioneren. 

Mama Lisa heeft hier ervaring mee. Haar dochter Norah van 17 maanden oud wordt iedere nacht tussen de drie en zes keer wakker. Gemiddeld slaapt ze zo'n vier uur per nacht, verdeeld over een aantal etappes. Aan BabyBytes vertelde zij haar verhaal:

"Het ergste is misschien nog wel het feit dat ik me zo ontzettend NIET serieus genomen voel. Niet door mijn familieleden, mijn liefste vrienden, mijn collega's, mijn werkgever en zelfs niet door medische professionals. Iedereen scheept me af met een opmerking in de categorie: 'het hoort erbij, alles komt vanzelf wel goed'. Ondertussen slaap ik al bijna anderhalf jaar amper en heb ik steeds vaker het gevoel op mijn tandvlees te lopen van ellende.

Donderwolkje

Ik ben altijd chagrijnig, alsof er een donderwolkje boven mijn hoofd hangt. Ik moet me meerdere keren per dag inhouden om niet tegen iemand te gaan schreeuwen. Om op mijn werk in de zorg mijn patiënten met respect, geduld en liefde te behandelen, om niet continu tegen mijn man tekeer te gaan en om niet tegen mijn kleine meisje te snauwen. Ik wíl me helemaal niet zo voelen, maar het kan niet anders.

Slechte slaper

In de eerste dagen na haar geboorte sliep mijn dochter langere stukken. Ook 's nachts. Soms zelfs zo lang dat we een wekker moesten zetten om haar wakker te maken voor een voeding. Ze zou anders namelijk teveel afvallen. We maakten toen nog grapjes tegen elkaar: 'wat een schone slaapster hadden wij gekregen!' En dat geheel tegen onze verwachtingen in! Zowel mijn man en ik zijn slechte slapers geweest toen we kinderen waren, dat hebben onze ouders ons altijd gezegd. We hadden ons dus voorbereid op het ergste, maar in de kraamweek leek het ontzettend mee te vallen. 

Mijn dochter Norah kreeg vrij snel na de kraamweek last van krampjes, waardoor ze het na iedere voeding uitbrulde van de pijn in haar buikje. Hele nachten liep ik met haar rond op mijn onderarm. Toen ze tien weken oud was en ik inmiddels wallen had tot op mijn kin, namen de krampjes gelukkig iets af. Maar haar wakker-zijn 's nachts niet. We hebben alles geprobeerd: inbakeren, bij ons in bed in een babynestje, in haar eigen bed... Je weet dat baby's in het begin slecht slapen, dus ik probeerde er zo relaxt mogelijk mee om te gaan en deed dutjes waar dat kon als Norah even sliep. Zo bleef ik nog enigszins functionerend op de been. 

Weer aan het werk

Het werd allemaal nóg lastiger toen mijn verlof erop zat en ik weer aan het werk moest. Ik werk met dementerende bejaarden in de zorg en dit vraagt veel geduld, liefde, maar ook fysieke inspanning van mij. Door het slechte slapen is dit soms amper op te brengen. Uit bed stappen als mijn dochter het 's nachts weer op het schreeuwen zet, doet soms gewoon pijn. Mijn hele lichaam protesteert om uit bed te gaan, het is echt verschrikkelijk.

Werken in de zorg is heel heftig. Ook toen ik er nog wel goed bij sliep, vond ik het soms zwaar. Nu ik echter functioneer op soms amper twee uur slaap per nacht, vraag ik me echt af hoe ik het moet doen. Er is geen ruimte voor het maken van fouten, bewoners moeten nu eenmaal de juiste medicatie krijgen, op een veilige manier worden gewassen en hun voeding krijgen. Ik moet ze bovendien met respect en geduld behandelen en dat is soms wel eens lastig als je voor je gevoel op je tandvlees loopt. Mijn collega's helpen me waar mogelijk, maar we hebben op de afdeling te kampen met personeelstekort en het is vaak roeien met de riemen die we hebben. 

Medische hulp

Ik heb op het consultatiebureau en bij de huisarts regelmatig aangegeven dat de nachten verschrikkelijk heftig zijn en dat ik niet weet hoe lang mijn partner en ik het nog volhouden. Ze lijken ons echter niet serieus te nemen. 'Iedere ouder slaapt slecht, mevrouw' zeggen ze. Eén keer heeft de huisarts Norah bekeken en hij constateerde al snel dat ze kerngezond is en er dus geen medische reden is waarom ze zo huilt 's nachts. 

Momenteel sparen mijn vriend en ik voor de hulp van een slaapconsultant. Dit is vrij prijzig en wordt niet vergoed. We hebben hier goede verhalen over gehoord en hopen echt dat zij iets kan betekenen voor ons. In de tussentijd blijven we op de been door Norah eens in de drie weken naar onze ouders te brengen en een nacht door te slapen. We wisselen de nachten bovendien af, maar leuker wordt het er niet op. Onderling katten we vaker op elkaar dan we willen en het ergste vind ik nog wel dat ik niet de vrolijke, gezellige moeder voor mijn dochter kan zijn, die ik voor ogen had. 

Ik wilde mijn verhaal graag vertellen op BabyBytes, in de hoop dat ik tips zou kunnen krijgen. Wie weet heeft een andere ervaringsdeskundige een gouden tip voor ons.

Mijn vraag is dan ook: hebben jullie te maken gehad met ernstig, langdurig slaaptekort en hoe hebben jullie dit opgelost of hoe zijn jullie hiermee omgegaan?

Reageer op dit artikel

reacties (12) Stuur een bedankje


  • Stefanie-BS

    Hier hetzelfde verhaal. 3-6 keer per nacht tot zijn 18maand, en enkel stil te krijgen met melk. Het gevolg is dat ik zo overprikkeld was dat ik ernstige slaapproblemen heb ontwikkeld. Zelfs op de stille momenten viel ik niet in slaap. Ook niet als de baby uit huis was. Nu (een jaar na datum) kan ik nog steeds niet met mijn partner slapen en verdraag ik geen geluid rond mij. Standaard nachten zijn 5-6uur (ook al is er niets aan de hand), maar bij de minste stress slaap ik weer maar 3-4uur per nacht. Ik kan je alleen aanraden om er asap iets aan te doen want de schade is groot. Bij ons bleek het een soort machtstrijd te zijn. Op eigen initiatief lieten we hem soms een half uur of langer wenen, maar uiteindelijk gingen we toch... Daardoor had hij door dat hij gewoon moest volhouden. Op het moment dat we het aan een expert vroegen was het antwoord: onder geen enkel beding naartoe gaan. Het is een machtstrijd. Hij heeft 3 dagen lang 4uur aan een stuk liggen krijsen, bonken, stompen en slaan. Nadien (dus nu bijna een jaar) NOOIT meer wakker geworden. Het is echt hard, maar het heeft wel geholpen. Hij slaapt veel beter, veel langer, en word niet meer wakker snachts... PS wij werden door de familie ook niet serieus genomen. Dat is hééél frustrerend want je ziet het echt niet meer zitten en hebt soms schik dat je de kleine iets zal aandoen.

  • Marion-van-de-Graaf

    Wat vervelend en herkenbaar.... Voor onze jongste (een jongetje) hoefden wij er pas niet meer elke nacht uit toen hij 5,5 jaar was. We hebben ook van alles geprobeerd, van osteopaat tot lavendelolie etc. Uiteindelijk hebben we onszelf in de overlevingsstand gezet (zelf vroeg naar bed, af en toe uit logeren brengen, zelf een nachtje ergens anders slapen etc). Dit soort dingen heeft ons de afgelopen jaren op de been gehouden. Zelf heb ik hier wel last van gehouden. Ik heb valeriaan nodig om zelf in slaap te kunnen komen en slik soms een slaappil. Ergens in mij klinkt nog altijd het stemmetje van "hoe vaak zullen we er vannacht weer uit moeten". Slapen is sinds zijn geboorte niet vanzelfsprekend meer en ook geen ontspannen bezigheid. Hij is nu 6 en we hoeven er gelukkig niet elke nacht meer uit, alleen soms als hij bijvoorbeeld een nachtmerrie heeft. Ik merk dat ik zelf een stuk meer ontspannen ben. Mijn tip is dan ook: zelfbehoud. Mocht er medisch gezien niets aan de hand zijn met je kindje, denk aan jezelf en zorg ervoor dat je af en toe even kunt bijslapen en ontspannen. Sterkte!

  • Neja

    Ik herken het helemaal van ons zoontje.. heeft de eerste 2 jaar alleen maar gekrijst, elke nacht weer. Ook wij werden niet serieus genomen, er werd altijd gezegd dat het ‘erbij hoorde, het is een fase’ Nadat we voor ons gevoel alles hadden geprobeerd; osteopaat, andere voeding, laten huilen ( dit doe ik overigens nooit meer! Kinderen huilen niet voor niks) noem maar op ben ik naar onze huisarts geweest en daar onze zoon ‘achter gelaten’. Toen ze me vroeg wat ik deed heb ik heel hard gekrijst dat ik m’n zoontje wilde doden omdat we het gewoon niet meer wisten. Dus was hij veiliger bij haar. (Dit is natuurlijk verschrikkelijk maar toen kon ik echt niet meer nadenken)Toen werd ik ineens serieus genomen door iedereen! Binnen een week waren we doorgestuurd naar allerlei artsen. Er is nooit iets gevonden en nog weten we niet waarom maar hij slaapt nu redelijk. Nog wordt hij gemiddeld 2/3x per nacht wakker maar dit is niks vergeleken bij toen. Hij wordt ondertussen bijna 5.

    Echt, ga op je strepen staan!! Laat je niet wegsturen!! Ook voor je dochtertje is slaap zo belangrijk!

  • Guss

    Misschien in de hoek zoeken van de homeopathie en een osteopaat. Dit word vaak ook nog voor een gedeelte vergoed.!

    Bij de jongste hiep osteopaat heel goed, hij had reflux

    Bij de oudste homepaat gedaan, omdat hij heel erg exzeem had, zo kwamen we er achter dat hij alergisch is voor melk en tarwe

  • sweethearts

    Van ellende zijn wij toen ook de 'alternatieve' kant op gegaan. En zo alternatief blijkt het allemaal niet te zijn, want het heeft toen echt gewerkt de osteopaat. Bij de jongste zijn wij naar een osteopaat gegaan en later ook naar een kinesioloog. Wat een osteopaat doet op gebied van het lichaam, doet een kinesioloog met de emotionele kant en energiestromen van een persoon. Echt heel boeiend en diezelfde nacht sliep de jongste een hele nacht door!

  • Druif89

    Heel herkenbaar! Inclusief werken in de zorg. De afgelopen maand lijkt het langzaam iets beter te gaan gelukkig. Bij ons in bed werkt nu het beste en er lopen wat medische onderzoeken. Voorlopig doen we het maar zo. Regelmatige bezoeken aan de osteopaat werken hier nog het beste!

  • pinkblue

    Wij zijn met de oudste doorgestuurd naar kinderarts en toen uiteindelijk naar kinderpsycholoog ofzo .

    Als daar niets uitkwam werden we doorgestuurd naar de slaappoli in het ziekenhuis.

  • Chudo

    Zo herkenbaar. Ook dat stukje over werken in de zorg!

    Ik trek het ook echt niet meer en kan geen geduld meer opbrengen met de bewoners.

    Hier haal ik de 4 uur slaap niet en ben zooo moe

  • Esther-81

    Ja ik leef met je mee, is zo vermoeiend. Vooral met een drukke baan er naast. Wij kregen de hulp van een slaapcoach gewoon vergoed vorig jaar. Kijk een op www.slaapoefentherapie.nl (voor kinderen onder de 18 jaar gewoon een vergoeding uit je basisverzekering, dus je hoeft geen aanvullende verzekering te hebben)

  • Hallo-123

    Kijk eens op deze site

    https://snugglesanddreams.com/

    Kan je slaapgidsen kopen of een telefonische consult en het kost je geen honderden euro’s

    Heb gehoord via via dat dit heel goed werkt.

  • Shrimp

    Oh meid... tis vreselijk. Met onze derde hebben we dat gehad. En maar zoeken naar een oorzaak. Niks hielp namelijk. Op den duur zat ik ook in de auto en dacht ik “ WoW... volgens mij is het zo voor een bejaarde in het verkeer” was blij als ik er was. Zo vaak als hij dan wel sliep ( want middagslaapjes waren net zo drama) in de auto , want hij haatte de auto. Parkeerde ik hem ergens om heeeeeel ff Mn ogen te sluiten. De wanhoop, het “ houdt dit ooit op!” Is het vreselijkste eraan. Toen hij eenmaal aan de koemelkvrij zat, ik bij de osteopaat was geweest en voor mij gevoel alle medische oorzaken had uitgesloten heb ik hem laten krijsen.... 3 nachten waren er voor nodig.5 kwartier, 3 kwartier, half uur. Eerste twee nachten 2x wezen kijken, geaaid en weggegaan ( niet tot hij sliep alleen even een aai, dus liet hem krijsend achter ) en... het was voorbij.. heb niet spijt dat ik

    Het niet eerder gedaan had want voor een jaar oud zou ik ze nooit laten huilen

  • SammyElmo

    Precies mijn verhaal. Ook bij de 3e. Dacht dat ik gek werd.

    Met 16mnd ook maar laten huilen. 3 avonden/nachten. 1e x heeft het drie kwartier geduurd. Elke 10 min ging ik wel even kijken, aai over bol en weer weg. 2e nacht half uur, 3e nacht nog maar 1x teruggegaan voor die aa, en daarna was ze stil.

    Toen ging ze ineens ook 's middag beter slapen, en 's avonds sliep ze sindsdien altijd door.

    Nu wordt ze soms nog huilend wakker van een droom, maar verder slaapt ze goed.

    Ook ik denk dat met 16mnd de juiste tijd was. Eerder had ik het niet gedaan, zo'n baby zo laten krijsen, maar op dat moment was het t juiste

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50