Dorian (32): “Waarom wij het bij één kind houden”

Dorian (32): “Waarom wij het bij één kind houden”

Op één of andere manier lijkt het erop alsof een gezin met twee kinderen als de norm gezien wordt. Vrouwen die geen, één of drie (of meer) kinderen krijgen, moeten zich hier altijd voor verantwoorden. Lezeres Dorian (32), moeder van zoon Sem (4) herkent zich hierin.

"Het was mijn grootste droom om ooit moeder te mogen worden. Rondlopen met een kindje in mijn buik, bevallen, borstvoeding geven en daarna allemaal prachtige herinneringen maken. Het leek me fantastisch en tot nu toe is dat het ook. 

Gelukkig

Ik werd eind 2012 zwanger van Sem. Dolgelukkig was, ik toen er een lichtroze streepje op de zwangerschapstest was verschenen. Mijn man was minstens net zo blij. We waren pas getrouwd, hadden allebei een leuke baan en waren net verhuisd naar onze droomwoning. Niets stond ons in de weg om niet extreem te gaan genieten van de komende, spannende periode. 

Tijdens de twintig weken-echo waren er een aantal redenen tot verder onderzoek. Dit heeft enorme impact op mij gemaakt. Ik ben gaan googelen en viel direct van mijn felroze wolk. Gelukkig bleek het na een aantal onmogelijk spannende weken allemaal goed te zitten. Toch bleef dit nare gevoel, dat plotselinge, verstikkende gevoel van machteloosheid en angst me bij. Toen Sem geboren werd, genoot ik intens van hem. Maar ik was ook bang dat het toch niet goed zou zijn. Ik was zó verliefd op hem, dat ik hem het liefst in een glazen kooitje wilde stoppen. 

Angst

Ik durfde hem niet af te geven aan visite (want die hadden vást ziekmakende bacteriën bij zich!), ik durfde hem niet in een eigen bedje te leggen (want hechtingsstoornis!) en ik durfde geen kunstvoeding te geven, hoewel borstvoeding zeer moeizaam ging (want: wat stoppen ze er in die fabrieken allemaal in?). Na een paar hele zware (en mooie, laat dat duidelijk zijn) maanden klaarde de mist op en voelde ik me steeds meer 'mezelf'. Sem was de liefste baby op de wereld. Hij ontwikkelde zich naar behoren, lachte alleen maar, at en dronk goed, sliep prima en hij was alles waar we ooit van hadden durven dromen. 

"Wanneer komt de volgende?"

Zo ongeveer óp zijn eerste verjaardag begon het: "Wanneer komt de volgende?" en "Een broertje of zusje zou wel héél leuk zijn he!". We hebben inderdaad een tijdje getwijfeld of we nog een tweede kindje wilden. Maar heel eerlijk: eigenlijk was ik er vrij snel al uit. Ik was tevreden met mijn gezin zoals het was. Ik heb de leukste zoon op de wereld en hoef mijn aandacht niet te verdelen. Bovendien hecht ik waarde aan tijd voor mezelf, wat volgens mij met één kind nog wel te doen is. 

Hoewel ik de zwangerschap en eerste jaren met Sem prachtig vond, vond ik het ook heel heftig. Sinds zo'n anderhalf jaar zijn we met z'n drieën weer in rustiger vaarwater terecht gekomen, waar we alle drie heel gelukkig mee zijn. Sem is vrolijk en tevreden. Hij is onwijs sociaal en neemt vaak vriendjes mee naar huis. Het klinkt vast wat egoïstisch, maar ik heb helemaal geen zin om nog een keer die rollercoaster in te stappen. Het was leuk, en nu gaan we weer door. 

Klaar!

Voor ons voelt dat heel natuurlijk. Daardoor ben ik des te meer verbaasd dat onze omgeving het zo raar lijkt te vinden dat onze kinderwens nu vervuld is. Mensen blijven hinten dat het misschien leuk zou zijn als Sem een broertje of zusje krijgt. Als ik een baby van een vriendin vast houdt, laten ze weten dat 'het me toch wel erg goed staat, zo'n uk'. En ook nu Sem naar school gaat, benadrukken ze hoeveel tijd ik wel niet heb voor een tweede kindje. Maar er is niets in mij die daar behoefte aan heeft. 

Dus nee, lieve mensen. Er komt geen tweede kindje. Niet om een hele schokkende reden: gewoon, omdat ik geen tweede kindje wil. Mijn gezin is compleet. Met één fantastisch kind!"

Reageer op dit artikel

reacties (3) Stuur een bedankje


  • Minion1

    Ik ben zelf enig kind en voel toch de behoefte te reageren met name nav onderstaande reacties 1)mijn moeder wilde er wel 3 maar heeft er 10 jaar over gedaan mij te krijgen waar ze zelf bijna aan onder door ging tijdens de bevalling. Meer eigen kinderen dus geen optie dus de keuze is ook niet altijd aan jou 2) ik heb te maken gehad met ziekte van mijn vader en mijn moeder is er niet meer. Juist omdat wij als gezin echt 3 musketiers waren (al ben ik in mijn jeugd met 2 buurjongens opgegroeid omdat mijn moeder als "gastouder"" fungeerde waar ik mooie herinneringen aan heb)hebben we alles samen super op gepakt. Voel de "last" niet van het alleen moeten doen. Ben namelijk niet alleen. Heb een lieve man en schoonfamilie een hoop trouwe vriendinnen, betrokken buren.

    En ook broers of zussen kunnen overlijden dus een tweede kind "nemen" want alleen is maar alleen is ook geen garantie dat je kind er nooit "alleen" voor komt te staan

  • Bunbun

    Er komt een tijd dat het niet goed gaat met vader of moeder. Ziekte of dood.

    Het kind moet dan alle lasten zelf dragen. Dat vind ik zielig.

    Niet dat je kinderen moet nemen om dat te voorkomen.

    Maar toch...

    Ik heb 7 jaar lang één kind gehad. Ik hou van grote families. Hoe meer zielen hoe meer vreugde. Ik denk dat meer kinderen je niet ongelukkig kan maken. Ook gezien op langere termijn.

    Maar ieder heeft hier zijn of haar mening over.

  • Mylittleone2019

    Jup helemaal mee eens ! Ik zou nooit 1 kind alleen op de wereld willen laten..

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50

3 leden zijn nu online
Aanmelden