Het is een veel besproken onderwerp en toch ook weer niet: ik en mijn vriend proberen zwanger te worden, maar het is nog niet gelukt. Ik voel me zo eenzaam in het verdriet en vind het moeilijk om het erover te hebben. We proberen het nu een jaar en er is nog geen zwangerschap geweest. Ik heb al drie, vier, zo niet elke keer gedacht 'ik ben zwanger!' en dan toch niet. Dan hebben we rond m'n eisprong veel en fijne seks gehad, ga ik me 'zwanger voelen', duurt m'n cyclys vijf en niet vier weken (en dus denk ik een hele week dat het gelukt is) en dan word ik weer ongesteld en ben ik ontroostbaar. Het verdriet is dan zó heftig en het gebeurt natuurlijk ook telkens als ik aan het werk ben. Een keer heb ik eerst tien minuten op het toilet gehuild en daarna probeerde ik weer achter m'n computer aan het werk te gaan, maar ik moest te erg huilen. Ik wil dan niet zeggen 'we proberen zwanger te worden en het is zojuist mislukt' want je wilt ook weer niet dat mensen je er vragen over gaan stellen. Ik heb het een tijdje geleden aan m'n moeder verteld, maar sindsdien voel ik haar nieuwsgierigheid elke keer dat we elkaar zien en dan moet ik elke keer beginnen met de boodschap 'nee, mama, het is nog steeds niet gelukt'. Ook heb ik het er met een vriendin over omdat we allebei een kinderwens hadden en het allebei gingen proberen. Zij raakte na één maand zwanger en heeft nu inmiddels een gezellige, dikke, lieve baby en ik niet. Eigenlijk weet ik niet meer zo goed wat ik tegen haar erover moet zeggen: de eerste maanden vertelde ik hoopvol dat het ook heel onwaarschijnlijk is dat het meteen lukt; daarna vertelde ik dat ik m'n cyclus verkeerd rekende en dus telkens m'n eisprong verkeerd uitrekende; daarna vertelde ik dat het "gewoon los moet laten" - want dan lukt het vast wel - en nu zeg ik dat ik het er niet meer over wil hebben, terwijl ik haar baby op schoot heb en een fruithapje voer.
Elke keer als het niet gelukt is, zeg ik dat ik wil stoppen met het te proberen. Maar na een paar dagen houdt het verdrietig zijn weer op en gaat de teller weer op nul en zeg ik tegen mezelf: als je het niet probeert weet je in elk geval zeker dat het niet lukt. Als ik me nou gewoon instel op 'nee heb je, ja kun je krijgen' dan zal het toch ooit wel moeten lukken. Maar wat als er echt iets mis is? M'n vriend is 14 jaar ouder dan ik: ik ben 33 en hij wordt deze zomer 48. Zo veel tijd hebben we niet. Mensen zeggen: na een jaar mag je naar de huisarts, maar ook dát maakt me verdrietig. Ik wil gewoon samen op een fijne, lieve manier een kindje krijgen. Ik heb bij een zus en een vriendin van dichtbij meegemaakt wat een IVF-traject inhoudt en heel eerlijk weet ik niet of ik daar de juiste set zenuwen voor heb. Ik ben best een geduldig iemand, maar als ik ergens m'n zinnen op heb gezet, ben ik dat helemaal niet meer. Ik ben zo-iemand die, als ze eenmaal besloten heeft dat ze iets gaat doen of regelen of kopen, meteen haar schoenen aantrekt en op de fiets stapt om het voor elkaar te krijgen.
Eigenlijk ben ik ook al aan het rouwen omdat het eigenlijk al niet gelukt is hoe ik het had gewild: ik wilde van kinds af aan al moeder worden. Ik wilde jong moeder worden en ik wilde veel kinderen. Op de middelbare school werd ik gepusht om verder te studeren, maar toen ze vroegen wat ik wilde worden zei ik: moeder. Nee, zeiden ze, je moet écht iets worden; kies een universiteit. Toen ik studeerde had ik een leuke vriend waar ik m'n leven helemaal mee zag zitten, maar hij zei: je bent nog te jong (nadruk ook even op die 'je'; alsof hij niet ook te jong was). De relatie ging uit en ik kreeg een andere relatie maar toen stelden we het maar uit en uit omdat m'n partner toch nog wilde studeren en daarna toch nog een andere carrière wilde en daarna nog aan eigen gezondheid wilde werken en dus parkeerde ik m'n wensen. Mijn vrienden zeiden toen ook alsmaar: je bent nog jong en er is nog tijd. En 'wie wil er nou kinderen krijgen' (mijn vrienden zijn van die typische ik-haat-kinderen-en-ik-hou-vooral-van-werken-types). Toen ging ook díé relatie uit en na nog wat hobbels ben ik dus nu in rustig vaarwater met de liefste man van de wereld, een fijn huis en een steady baan. En nu lukt het niet. Ik denk dat ik het dáár ook zo moeilijk mee heb: eindelijk kan het, ben ik niet meer te jong, heb ik m'n zaken op orde en heb ik een lieve vriend en nu zal je zien dat het niet gebeurt. Heel eerlijk ben ik ontzettend kwaad en verdrietig om de ironie ervan. Op instagram zie ik hoe vriendinnen van de middelbare school, waar ik dus altijd tegen zei dat ik niet kon wachten om moeder te worden, inmiddels allemaal aan de tweede bezig zijn. Instagram heb ik trouwens verwijderd, ik kon er niet meer tegen om alleen maar babyfoto's te zien of verhalen te lezen van 'het was even wennen en het is zwaar en verwarrend, maar wat zijn we in de wolken'; of 'als je niet slaapt in je eigen bed, dan zit er niks anders op dan de hele dag rondgedragen te worden'. Als ik ook één ding geleerd heb van op een kantoor werken, dan is het wel hoe graag mensen klagen over hun kinderen. Elke dag hoor ik hoe peuters hun tuinbroek niet aan wilden, vanmorgen alleen koude pap wilde en geen warme, niet slapen, niet zindelijk worden; of hoe de kinderen alleen maar met elkaar konden ruziën dit weekend, hoe fijn de ouders het vinden dat ze weer gewoon even rustig op kantoor kunnen zijn en ondertussen zit ik huilend op de wc omdat ik weer ongesteld ben geworden of omdat ik vanmorgen voor de tiende keer op rij een negatieve test had.
Dit gaat heel lomp klinken, maar zouden mensen misschien niet willen reageren met 'laat het los, het lukt echt, wij zijn inmiddels .... weken zwanger'? Ik ben op zoek naar anderen die zoals ik bezig zijn met zwanger wórden en niet naar mensen die inmiddels zwanger zíjn. Ik heb heel veel mensen om me heen die zwanger zijn en hun verhaal is heel legitiem, dat is het echt, maar ik voel me op dit moment niet getroost door mensen die het inmiddels gelukt is. Ik voel me er alleen maar meer buitengesloten door. Ik zou me zo gesterkt voelen als er meer mensen zijn die zeggen: ik bijt me door de tranen heen elke maand en ik voel zo'n verdriet omdat het gewoon niet lúkt. Ik hoop ook ooit iemand te worden die kan zeggen: het komt goed, ik ben inmiddels .. weken zwanger van mijn zestiende baby, maar voor nu zoek ik anderen die ook zeggen 'het lukt nu niet' (niet 'het lukte niet, maar het is inmiddels wel gelukt').
Zijn er anderen die worstelen met zwanger worden van de eerste en met de angst dat het misschien niet gaat lukken om ouders te worden?
Heb je al eens ovulatietests gebruikt? Bij mij had ik pas op dag 21 mijn eisprong, en op dag 28-30 mijn menstruatie. Pas toen we op het dat moment deden voor een paar maanden, werd ik zwanger. Het is niet altijd zoals in de boekjes, op dag 14…
Ik zou het wel zeggen op je werk hoor. Dat maakt toch niet uit, elk heeft zijn eigen rugzak en de ene is niet beter of slechter dan de andere.
Herken je angst 3,7 jaar in traject gezeten en het gevoel van machteloosheid en het uitzichtloze is killing. Hier de eerste zwangerschap na 3 jaar en die ging mis, de reacties daar op echt ongelofelijk. Maar mijn angst was toen op zijn ergst moest toen nog 7 maanden wachten op een gelukte goede poging. En laat het los onmogelijk als je wens is mama te worden, het is een mentale strijd die je levert. Maar wat mij later rauw op mijn dak viel was toen het zo ver was, hoe ik daar mee geworsteld heb. Het is slopend en zoek eventueel hulp mij hielp in het traject ACT therapie. Het verzachten en het gehoord voelen, en ja iedere aankondiging was een hel. Ik gunde het iedereen maar mijzelf harder het is een moeilijk en zwaar en eenzaam traject. Je weet pas wat het is als je er zelf in zit of hebt ervaren, dus de mama’s met al kindjes zonder traject zullen dit nooit begrijpen. Je bent niet alleen en hoeft het ook niet alleen te doen.
Ik denk zelf dat je juist ook mensen nodig hebben die een traject gehad hebben, en het wel gelukt is. Je put daar toch hoop uit, ik heb nooit enkel contact gehad met mensen die ook probeerde je gaat mee in verdriet van de ander en beïnvloed je gedachten en kan het alleen maar zwaar worden.
Ja succes verhalen voelen pijnlijk maar die had ik liever dan iemand die zijn of haar ellende deelde daar ging ik juist slecht op, en werdt mijn hoop nog minder dan minder van
Ik heb de angst niet gehad. Maar misschien is het wel goed om te realiseren dat voor alles een tijd is. Je vertelt dat je al wel eerder moeder had willen worden, maar je kunt het ook bekijken van, nu heb ik een stabiele relatie, en als het eerder was gebeurd waren we nu waarschijnlijk gescheiden en had je kindje gescheiden ouders gehad (want mét kind komt er hoe dan ook meer druk op een relatie). Wij hebben aan niemand onze wens verteld, omdat we juist geen druk wilden van buitenaf. Ik zou proberen je verdriet niet weg te stoppen, dus wel even toestaan als het komt maar dan na een paar minuten oid weer bewust afleiding zoeken. Er is best een groot percentage wat langer moet wachten op een zwangerschap. En als je aan iets twijfelt zou ik langs de ha gaan.
Wij hebben ook geworsteld maar zijn na een jaar proberen juist wel naar de huisarts gegaan. Daarmee zag ik weer een stipje aande horizon en dat gaf mij rust. Uiteindelijk via ovulatie-inductie zwanger geworden.
Ooh mensen die zeggen ‘laat het gewoon los’ 🤯 alsof het je eigen schuld is dat het nog niet gelukt is. Echt hoor, nooit meer zeggen tegen iemand. Ik herken een hoop uit je verhaal. Die grens van dat jaar bereiken doet veel met je gevoel. Dat wil je gewoon niet. Want hoeveel hoop je ook hebt en hoe je de boel ook rationeel kunt benaderen, je gaat gewoon dat stemmetje in je achterhoofd krijgen. Wat als het echt niet lukt? Het is echt een enorme rotperiode
Ik wil een andere ervaring met de medische molen delen. Het is voor iedereen anders, dat vooropgesteld en ik wil niets afdoen aan gevoelens van anderen. Maar wij vonden de medische molen niet zwaar of heel heftig. Uiteraard vonden de we stap nemen ook een flinke drempel. Je wil de hulp, maar je wil de hulp helemaal niet nodig hebben. En wat als ze zeggen dat er geen hulp voor je bestaat. Dood eng. Maar eenmaal in het traject, ging alles snel en voelde het echt alsof we iets gingen bereiken. Wij hebben het met niemand gedeeld, ik had geen behoefte aan mensen die meeleefden, benieuwd waren of met tips kwamen. Ik wilde zelf kiezen wanneer ik er wel en niet mee bezig was, en eenmaal de wereld in ‘geslingerd’ hangt het constant in de lucht. Bovendien weet je niet waar het traject je brengt en welke grenzen je gaat verleggen, en of je dat wel wil delen met mensen.
Maa goed, de medische hulp zelf. Onderzoeken, daar kwam niets uit. Eerst nog een half jaar zelf proberen, geen succes. Zes rondes IUI, geen succes. In deze periode hebben we heus wel gesprekken gehad over ‘wat als het niet gaat lukken’. Want we waren dus gewoon nóg een jaar verder, en dan ga je overal rekening mee houden. Maar na die IUI direct door met IVF, en meteen zwanger. En daarna nog twee keer uit diezelfde punctie. Ik had 4 jaar na die punctie 3 kinderen. De afspraken en controles zelf kon ik plannen op niet-werkdagen, ik had op m’n werk verteld dat ik wat met m’n kiezen had en dus wat vaker naar de tandarts ging, en soms werkte ik een dagdeel thuis en dan ging ik tussendoor met m’n laptop naar het ziekenhuis. Ik heb op de wc op m’n werk tussendoor hormonen gespoten. Voor de punctie een vrije dag opgenomen. Niemand heeft er ooit iets van gemerkt, en ik vond het goed te verbergen. Wij konden het samen goed aan. En het resultaat helpt uiteraard ook. Ik wil er maar mee zeggen: je weet niet wat je traject wordt en hoe je het gaat ervaren, maar het is niet per definitie altijd en alleen zwaar.
Ik heb me ook jaren zo gevoeld. Hier bij de 1ste 3 jaar over gedaan met alle hobbels er tussen door. Het is zwaar, echt zwaar .... maar ooit komt er idd een tijd dat het lukt of dat je accepteert dat het niet gelukt is!
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in Zwanger worden
reacties (6) Verversen