Hallo allemaal,

Via Google kwam ik uit op babybytes. Ik zocht naar verhalen/ ervaringen wanneer het niet lukt om zwanger te worden. Ik zit er zo mee. Ik hoop dat ik hier mijn hart kan luchten en jullie misschien tips voor mij hebben hoe ik om kan gaan met mijn gevoelens… Mijn vriend en ik zijn nu iets meer dan een jaar bezig, maar het lukt maar niet om zwanger te worden. Ik heb ovulatie testen gekocht, temperatuur gemeten, verplichte nummertjes noem maar op. Ben ook altijd super onregelmatig ongesteld. Dan 38 dagen, dan 29, dan 35, dan 42… En nu ben ik weer ongesteld geworden… Elke keer als ik weer bloed zie voelt het als een stomp in mijn maag. Wil ik me onder de bank verstoppen en de wereld even niet onder ogen komen. Zeker nu (voor mijn gevoel) IEDEREEN zwanger lijkt te zijn/ te raken. Ik praat er wel over met mijn vriend, maar hij blijft toch een man. Gevoelens uiten en bespreken zijn niet zijn sterkste kant. Na een paar dagen gaat ebt het verdrietige gevoel wel weer weg en probeer ik weer moed te verzamelen voor nog een poging, maar ergens zegt een stemmetje: “Het gaat toch niet lukken. Dit is waar je al die tijd bang voor bent geweest.” We hebben overigens nu een verwijzing gekregen van de huisarts voor de fertiliteit afdeling in het ziekenhuis. Dat mocht pas na een jaar.

Ik weet dat er andere mensen zijn die dit ook doormaken, maar je hoort heel weinig mensen er echt over spreken. Als ik er dan met iemand over praat krijg ik: “Laat het los, dan komt het vanzelf” te horen, maar dit voelt zo naar. Alsof er dan niet echt geluisterd wordt.

Ik zag hier ook topics voorbij komen die hierover gaan. Dit sterkte me al redelijk, maar ik wilde toch graag zelf een topic openen en mijn verhaal delen/ vragen naar tips. Hebben jullie misschien tips die helpen om, om te gaan met de angst geen kinderen te kunnen krijgen? Of ervaringen hoe jullie dit deden? Tips die het stemmetje misschien wat meer verstommen, waardoor ik er weer wat meer in ga geloven?

We willen gewoon zo graag een kindje.

Liefs,
Iesselotje2

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in Zwanger worden


reacties (45)    Verversen

1 2 3 4



  • Clala

    Hi dames,

    Wat ontzettend fijn dat ik dit forum heb gevonden, en wat een herkenning.

    Mijn man en ik proberen al meer dan een jaar zwanger te worden, en deze maand dacht ik zeker te weten dat ik zwanger was. Doodmoe, hele pijnlijke opgezwollen borsten (bij PMS heb ik dat in veel mindere mate), af en toe misselijk. Maar vanochtend een test gedaan en negatief. Ik zit op dag 36 van cyclus. Mijn cyclus is onregelmatig, tussen de 28 en 35 dagen met soms een uitschieter naar 41 dagen dus ik gebruik ovulatiesticks.

    Al alle onderzoeken gehad bij gynaecoloog, alles zit gewoon goed bij ons.

    En nu… nu wil ik gewoon ongesteld worden! Dit is zo irritant, en ik lees veel berichten van dames die zich hetzelfde voelen.

    Een irritatie die ik ook veel voorbij zie komen die mij ook enorm irriteert: mensen die zeggen dat je het moet loslaten en dat het dan vanzelf gebeurt. Oké, ik heb ziekenhuisonderzoeken gehad, plas elke ochtend op een staafje, hoe moet ik het in godsnaam loslaten? Ik weet ook niet meer hoe ik daarop moet reageren dus ik knik altijd maar een beetje mee.

    En om me heen wordt iedereen zwanger lijkt het wel 😥

    Sorry ik zit mezelf nu even heel zielig te vinden na de negatieve test, ik wist bijna zeker dat die positief zou zijn.

    Bedankt voor het lezen alvast, groetjes

  • Iesselotje2

    Hey!

    Je mag je echt gewoon even heel erg rot voelen na een negatieve test hoor! Ik heb dat ook echt elke keer en via dit forum lees ik dat zoveel vrouwen hetzelfde ervaren. Voel je niet alleen ❤️

    Je lichaam en geest spelen soms zo erg spelletjes met elkaar. Ik heb ook echt twee keer gedacht: nu is het zover, ik voel het! Ook de symptomen die je beschrijft en dan mijn lichaam de volgende dag: “Nee hoor, just kidding 😵‍💫 better luck next time”

    Mocht je erover willen praten of gewoon even je frustraties delen, mag je me altijd een pb bericht sturen 😉

    Liefs

  • Clala

    Bedankt voor je lieve reactie ❤️

  • Gina1992

    Ik heb sinds een paar maanden te horen gekregen dat ik pcos heb. Zijn nu een aantal zaken na boven gekomen. Onregelmatige cyclussen wat je ook beschrijft. Misschien na de huisarts gaan

  • Yune

    Meid, ik snap je helemaal. Hier 1,5 jaar bezig geweest ( uiteindelijk wel 10 cyclussen met 1 chemische zwangerschap ertussen in ronde 6) - het (af)wachten is echt killing. En zulke gedachtes spookte ook regelmatig door mijn hoofd. :(

    Het erkennen van deze gevoelens is de eerste stap, hopelijk kan er na onderzoek oplossingen gevonden worden.

  • Iesselotje2

  • Mama2017en2021

    Oh zo herkenbaar! Bij onze tweede precies zelfde verhaal en ook na een jaar doorverwezen naar het ziekenhuis. Kreeg daar Letrozol voorgeschreven en toen was het in één keer raak! Hoop dat het voor jullie ook zo snel lukt. Ik heb er uiteindelijk trouwens voor gekozen om het wel met wat vriendinnen en m'n zus te delen omdat ik ook de behoefte had erover te kunnen praten met hen, zodat ze ook wisten wat er speelde. Ik duim voor jullie!

  • Iesselotje2

    Dankjewel voor je steun ❤️ Ik hoop het ook 🙏🏼

  • MomentOf

    Wij zijn na 2 jaar nu in verwachting. Het waren lange jaren, met elke maand een menstruatie als teleurstelling. Ik heb dan wel een regelmatige menstruatie, maar omdat het ook niet lukte, 6 maanden geleden met ovulatietesten begonnen. In juni werd het me toch teveel. Met de gedachten dat het toch weer niet zou lukken, en ik niet meer echt blij kon zijn met de positieve ovulatietest, wel de test gedaan. Tegen mn vriend gezegd dat dit de laatste keer zou zijn dat ik ovulatietesten gebruik, want ik ben er op deze manier zo mee bezig. Was ook erg emotioneel tijdens de dagen van de eisprong. 3 dagen voor mijn nod een zwangerschapstest gedaan. Waarom geen idee. Maar deze liet een heel licht streepje zien. De dagen erna nog meer zwangerschapstesten gedaan en ze werden donkerder. Vorige week de laatste test gedaan. We konden het beide gewoon niet geloven.
    Aankomende maandag 1e echo en we zijn beide zoo zenuwachtig.

    Niet opgeven. Ik heb het er ook erg moeilijk mee gehad, ook aan opgeven gedacht, en ik vond de geplande dagen zooo niet leuk meer.
    Maar na 2 jaar heeft het hier toch iets opgeleverd. ❤

  • Clala

    Wat een fijn en positief bericht! ❤️ Gefeliciteerd!

  • Iesselotje2

    Wat fijn te lezen dat het nu toch is gelukt ❤️ Gefeliciteerd. Het is gewoon zo lastig steeds om positief te blijven, maar fijn te lezen dat het bij jullie nu een wondertje in je buik heeft opgeleverd. Veel succes bij de echo ❤️

  • Blue81

    Geef de moed niet op.
    In 2017 ben ik gestopt met de pil. 2e ronde gelijk raak. Helaas eindigde dit in een miskraam. Daarna een paar maanden gewacht omdat we er nog niet aan toe waren. Toen we weer wilde proberen de 1e ronde zwanger. Helaas een bbz. Daarna duurde het ruim een jaar voor ik weer zwanger was ook dit keer Helaas een bbz. 5 maanden later een hele vroege miskraam. Toen wel allemaal onderzoeken gehad. En vorig jaar september een HSG onderzoek. Deze zorgt ook dat je vruchtbaarder kan zijn. Was ook zo de 3e cyclus had ik een positieve test. 11 maanden na de laatste miskraam. En over 4.5 weken uitgerekend.

  • Iesselotje2

  • Flamingootje

    Bij ons duurde het anderhalf jaar voordat ik zwanger raakte, precies in de ronde dat we voor de eerste onderzoeken bij het ziekenhuis liepen. (intake, 2x bloedonderzoek, echo en zaadonderzoek)

    Geen reden gevonden waarom het zo lang duurde. Mijn cyclussen duurde wel wat langer, wat maakte dat ik in een jaar minder kansen had om zwanger te worden dan iemand met 'n nette cyclus.
    Zwangerschap was spannend met af en toe bloedverlies. Maar het is hier allemaal goed gekomen.

    Houd hoop ✨💕

  • 3-musketiers

    Bij mijn oudste duurde het 3 jaar, bij de 2de en 3de eerste ronde en bij de 4de door de anticonceptie heen....geef de moed niet op

  • Aria7

    Ik herken jouw verhaal zeker. En je bent absoluut niet alleen hierin.
    Wij zijn ook al meer dan een jaar aan het proberen (met dat verschil dat ik wel altijd rond de 28 dagen cyclus heb, maar wel voortijdig bloedverlies).
    Ik heb vrij snel aan de alarmbel getrokken en begin dit jaar zaten wij al bij de gynaecoloog.
    Momenteel helaas nog geen goed nieuws te melden, maar het feit dat we er niet meer alleen voor staan, doet mij al veel deugd. Ik had er ook geen hoop meer in dat het vanzelf zou lukken en ben blij dat ik het heft in eigen handen genomen heb, want wellicht zat mijn gevoel al die tijd al juist.
    Wij hebben intussen een mislukte IUI gehad, maar nu ben ik veranderd van gynaecoloog en heb er meer vertrouwen in.
    Wat ik tot nu toe al geleerd heb, is dat je in deze zaken zelf best op onderzoek gaat en gerust wat mag aandringen of extra vragen stellen aan dokters.
    Het feit dat je geen regelmatige cyclus hebt, wijst er al op dat er iets niet helemaal ok is. Feit dat je intussen nog niet zwanger bent ook. Reden genoeg vind ik om inderdaad hulp in te schakelen.
    Wees kritisch zou ik zeggen en hou moed! Het lukt wellicht wel met een beetje hulp. Succes!

  • Iesselotje2

    Dankjewel Aria7. Zaken waar ik op kan letten. Op mijn strepen gaan staan. Nog een maand tot onze afspraak in het zkh 🤞🏻

  • miv

    Na meer dan een jaar had ik eindelijk een positieve test, maar dat is snel misgelopen... Ondanks dat er medisch geen probleem gevonden wordt, heb ik veel angst dat een volgende positieve test weer heel lang op zicht zal laten wachten.
    Oorspronkelijk vertelde ik ook bijna niemand over hoe moeilijk ik het heb, omdat er inderdaad veel goedbedoelde maar toch kwetsende reacties op komen. Nu probeer ik er meer open over te zijn, omdat er te weinig over gesproken wordt en sommige mensen wel heel begripvol reageren of gelijkaardige verhalen hebben.

  • Iesselotje2

  • Flora90

    Ohhh ik herken je verhaal heeeel erg! Voor mij was elke ongesteldheid een soort doffe bevestiging van mijn diepste angst, "ik ben onvruchtbaar". Iets waar ik al mijn hele leven bang voor was, want ik wist al vanaf heel jong dat ik absoluut kinderen wilde hebben. De eerste paar maanden vond ik verreweg het zwaarst omdat ik toen toch ook nog een boel hoop had, maar uiteindelijk had ik het bijna opgegeven (wat misschien nog wel erger was?). Wat voor mij wel heel erg hielp was een "klaagdagboek". Ik had een boekje gekocht puur om al mijn meest nare en boze gedachtes in te zetten. Die ziet verder ook niemand en ik lees het ook bijna nooit terug, maar het uitschrijven op mijn meest gefrustreerde momenten kan echt helpen.

    Inmiddels ben ik trouwens 7 weken zwanger, nadat we op het randje van IVF/ICSI stonden wegens slechte spermatesten van mijn vriend (4 tests verdeeld over 5 maanden, allemaal slecht), om vervolgens bij de allerlaatste test vóór het traject te starten te horen dat z'n sperma weer helemaal oke was en we het vooral weer even op de natuurlijke manier moesten proberen. Ik was me daar toch een partijtje kwaad om ook! Want inmiddels waren we bijna anderhalf jaar bezig, ik was blij dat er in elk geval een oorzaak was gevonden en we hulp kregen en ineens stonden we er weer alleen voor. Maar ja hoor, 2 weken na die uitslag had ik een positieve test in m'n handen... Dus hoe uitzichtloos de situatie ook lijkt en hoe erg je ook voor jezelf kunt denken dat het onmogelijk is zwanger te worden, het kan écht! Heel veel succes en sterkte gewenst, you got this!

  • Iesselotje2

    Dankjewel ❤️ Wat fijn te lezen dat het toch is gelukt! Gevoelens eromheen kan ik me zo erg voorstellen. De kwaadheid etc. Vooral omdat het iets is waar je geen invloed op kunt uitoefenen. Dat dagboek je ga ik denk ik ook maar eens aan beginnen. Hopelijk helpt dat. Ik heb boven nog een opblaasbare boksbal staan. Misschien dat ik die maar weer eens tevoorschijn haal haha 😆

  • Lizetta

    Na 7 maanden ben ik doorgestuurd vanwege mijn lange onregelmatige cyclussen en doorbraakbloedingen. Uiteindelijk heeft het bijna 2 jaar geduurd voor een positieve test. Ik heb toen heel veel gesproken met dames die in hetzelfde schuitje zaten hier. Voelde toen zo fijn omdat er inderdaad niet of bijna niet over gesproken wordt.

  • Iesselotje2

  • dilemin

    Het heeft mij wel geholpen om hier afentoe mijn gevoelens te uiten. Het is zwaar lastig . Is nu inmiddels meer dan twee jaar… mijn hoop is best wel weggezakt. Probeer mijn steun te vinden, is me niet echt gelukt. Eind oktober ga ik een buikonderzoek laten doen. Bij mij was het eerst onverklaarbaar, en heb bacteriële infectie opgelopen. Nu is alles onduidelijk. Waarom het nu niet lukt. We gaan kijken hoe erg mijn endometriose is..

    Heel veel succes , hopelijk hoef jij niet zo lang met deze gevoelens rond te lopen.

  • Iesselotje2

    Hi Delimin,

    Dankje dat je dit deelt. Wat je beschrijft lijkt me echt heel moeilijk. Des te knapper dat je het wel deelt en zoals je beschrijft uit. Wat is voor jou je uitlaatklep? Ik ben ook erg bang dat zoiets kan gebeuren. Vooral omdat ik voorheen ook erg veel buikpijn heb gehad en het toen met pds werd afgedaan. Destijds ook (net zoals nu teveel) gegoogled en kwam uit op endometriose. Uiteindelijk verdween de pijn, maar ergens ben ik er nu weer bang voor dat het dat toch was en ze dit niet eerder hebben gevonden. Ik las wel dat met endometriose een zwangerschap toch mogelijk is. Ik hoop voor jou dat er snel meer duidelijkheid voor komt met een goede afloop. Ik wens je veel sterkte en kracht 🙏🏼


1 2 3 4

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50

4 leden zijn nu online
Aanmelden