Ik ben 44 jaar en heb een lieve partner van 60 jaar. We zijn sinds 2 jaar samen. Ik heb al 4 kinderen uit een eerdere huwelijk. Mijn partner heeft geen kinderen en wilt het heel graag. We willen graag voor een kindje gaan. Hoe groot schatten jullie de kans in dat het op een natuurlijke manier gebeurd?
Ik denk da je je vooral moet afvragen . Wil ik dit allemaal nu ik ouder word. En ook een oude vader voor je kind. Niet allleen jou eitjes worden ouder. Ook het zaad vsn je partner zal er niet beter op worden.
Maar vooral grotere kans op een ongezond kindje. Meer kans op tweelingen. De kans dat je partner de komende jaren lichamelijke problemen gaat krijgen word steeds groter. Dus zwaarder voor jou. Kom meer op jouw schouders terecht. Kun je dit ? Wil je dit ? Maar stel jij gaat lichamelijk dingen mankeren. Kan je "oudere" partner dit aan.? Hij heeft de leeftijd om al opa te zijn . Maar hij word dan nu pas vader. Willen jullie dit voor jullie kind. Zoveel problemen erom heen. Ik denk persoonlijk dat jullie veel te veel op jullie hals halen. Tel je zegeningen.Genet wat jullie al hebben .
Slik in elk geval goede supplementen als je dat nog niet doet, die heb je vaak wel nodig als je wat ouder bent om eitjes in optimale conditie te krijgen. Denk aan een goede multi als vitakruid mama dag en nacht, met daarbij DHEA, NAC, Q10/Ubiquinol, omega3, vitamine D, vitamine E, vitamine C, eventueel extra foliumzuur/Quatrefolic, magnesium en B12 aanvullen. Je man mag ook aan de pillen.
Je hebt maar 1 goed eitje nodig, als je een goede cyclus hebt, acht ik de kans zeker aanwezig.
Mijn oma kreeg op haar 45e nog haar jongste kerngezonde dochter. Mijn opa was bijna 8 jaar ouder dan haar. Mijn tante groeide grotendeels als enigst kind op, maar wel met grote zussen waar ze mocht logeren en oom en tantezeggers waar ze bij in de klas zat en mee opgroeide. Haar vader werd 88 en haar moeder 94. Ze heeft dus ruim 35 jaar van haar vader en bijna 50 jaar van haar moeder mogen genieten.
Tja, er valt vanalles te vinden zoals te lezen is, maar uiteindelijk is het aan jullie om te beslissen. Er zijn zoveel kindjes waar hun jeugd niet ideaal verloopt.. Hoeveel kindjes groeien er niet zonder een ouder op, door scheiding, verlies od zonder dat er veel leeftijdsverschil was/is of in een onveilige of ongewenste situatie.. Het ideale plaatje is misschien jongere ouders, maar vooral stabiliteit, balans, aandacht en liefdevolle ouders.
Ik begrijp alle reacties. Voornamelijk gaat het over mn partner die oud is. Bij mijn kinderen was mijn ex-man fysiek aanwezig maar is nooit een vader geweest voor mijn kinderen, ik was 16 toen ik uitgehuwelijkt werd en na de eerste keer sex (wat natuurlijk uitmondde in een vekrachting) in het huwelijk werd ik gelijk zwanger. Mijn oudste is 27 jaar. Hij heeft alles in mijn huwelijk gezien en meegemaakt. Zo zijn al mijn kinderen uit verkrachtingen geboren, ik schaam me zo dat ik dit zo heb laten gebeuren. Na het overlijden van mijn ex waardoor mn huwelijk gelukkig eindigde heb ik hard aan mezelf moeten werken om enigzins weer onder de mensen te kunnen komen. Mijn ex haatte zijn kinderen en heeft ze het ook altijd verteld. Wat ik wil zeggen is dat in al die jaren huwelijk er geen vader voor ze aanwezig was. Mijn oudste heeft aangegeven dat hij mede opvoeder wilt zijn en doet dit omdat hij ziet hoe gelukkig ik na al die jaren ben. Hij geeft aan dat het zelfs een vereiste is als hij een relatie aangaat dat de toekomstige zusje of broertje een deel van zijn leven is. Hij gunt het mij en mijn partner het zo om ook een liefdeskind te krijgen. Mijn zusje en 2 nichten zijn momenteel in verwachting.. wat dat betreft zal t kindje wel leeftijdsgenoten krijgen. Onze families zijn hecht en staan klaar om een goede vangnet te zijn. Waarom ik dit wil.vertellen is om te zeggen dat we hier goed over nagedacht hebben. Mijn man is nu fit en tuurlijk weten we niet hoe het over 10 jaar zal zijn, maar dat weten wij vsn ons zelf ook.niet Voor nu zijn we toch hard bezig om toch een kindje te verwekken. En zoals ik het zei we geven het een jaar en anders houdt het helaas voor ons op.
Gevoel en verstand is heel moeilijk. Zwanger worden zou kunnen.
Heb een vriendin haar moeder 45 vader 60 kregen haar als nakommeling. Broers veel ouder woonden niet meer in de buurt en eigen gezinnen. Zei 20 veel verdriet van oudere vader. Moeder werd ziek longkanker ze moest elke keer mee vader was al 80 dus ging niet meer mee. Moeder overleed en vader 3 jaar later dus je weet nooit hoe oud je mag worden maar je kind kan eenzaam zijn geen banden met de overige fam.veel gemis
44 jaar is niet onmogelijk, maar is 't iets wat verstandig is, geziene de hogere leeftijd van jezelf en je partner, dat is wat anders.
Maak daarin een verstandige keuze, wil je je kindje opzadelen met een vader op leeftijd tijdens de pubertijd? Dan al zorgen te dragen voor misschien wel beide ouders...
De kans is klein, maar niet 0. De kans op een miskraam en andere afwijkingen wordt ook groter. Maar er zijn genoeg vrouwen die na hun 40e nog een gezonde baby op de wereld zetten. Niemand kan jouw kansen voorspellen, je komt er maar op een manier achter!
De cijfers verschillen een beetje per bron maar grofweg is de kans op een zwangerschap bij 40+ jaar per cyclus zo’n 5%. Ter vergelijking, bij 30-35 jaar is dat zo’n 10-15% en bij 20-25 jaar is dat 25-30%.
De kans op een miskraam ligt wat hoger. Tot de 30 jaar ligt dat rond 10%, bij 35-40 jaar zo’n 20% en bij 40-45 jaar rond de 40%, volgens sommige bronnen nog wat hoger zelfs.
Bij vrouwen worden als ze ouder worden de eitjes van mindere kwaliteit en kan de overgang al intreden maar ook bij mannen speelt leeftijd een rol. Bij mannen vermindert de vruchtbaarheid ook, zo vanaf hun 45e.
Dit zijn natuurlijk allemaal gemiddelden. Zitten dus ook succesverhalen bij waarbij het snel lukte en goed ging, en ook stellen bij wie het nooit lukt.
Ik snap dat een kinderwens enorm kan zijn, en ik begrijp ook jullie beider behoefte wel om het samen mee te maken en in zo’n fijne relatie mee te maken. Maar het betekent inderdaad wel echt wat voor het kind, en daar zullen genoeg mensen iets van vinden (opgroeien als enigst kind in huis, een bejaarde vader die meer niet overal in mee kan en zelf ook tussen de 20-ers op het schoolplein staat, generatieverschil, grote kans op vroeg afscheid moeten nemen en jij daarna dus alleen verder moet met jullie kind, wat als er iets met jou gebeurt en hij moet het opvangen, wat als tijdens de zwangerschap blijkt dat het kindje iets heeft, zijn alle trauma’s verwerkt of draagt dit kindje de last van de regenboog moeten brengen, etc). Dat is allemaal niet voor niets natuurlijk. Het gaat niet alleen om jullie wens maar ook, of vooral, over het leven van het kind. Ik hoop dat jullie alles ook goed overwogen hebben. En mocht het uiteindelijk niet gebeuren, dan voorzie ik over een paar jaar wel kleinkinderen die overspoeld gaan worden met liefde van een hele lieve opa en oma!
Daar kan ik geen percentage aan hangen. Dat kan niemand. Wel veel minder groot dan bij jongere stellen. Dat jullie zelf nog gezond zijn, is fijn. Echter bedenk ook dat het kind zijn vader jong gaat verliezen en wat het inhoud om als nakomertje op de wereld gezet te worden. Mijn moeder vond het nakomertje zijn in ieder geval niet leuk.
Wat een reacties....wat als je je hele leven single bent, niemand wil je en pas op je 42ste kom je iemand tegen? Je hebt al zo lang gewacht, dus je kan niet te snel gaan, en dus op je 44ste besluit je toch dat je nog een kind wil?
Het leven loopt zoals het loopt. Nu heeft Shar al kinderen, maar ik zou zeggen als je het heel graag wil, gewoon voor gaan. Jennifer Hoffman is toch ook 45 en zwanger? En ja, dat het bij haar goed gaat, wil niet zeggen dat het bij jou ook goed zal gaan, maar ook niet dat het dan bij jou slecht zal gaan.
Natuurlijk zijn er verhoogde risico's voor jou en het kind, maar ook vrouwen van 25 krijgen niet-gezonde kinderen.
Ik wens je heel veel succes. Volg je eigen pad, en ga vooral van artsen uit als het natuurlijk niet lukt.
Ik denk dat de meeste niet eens moeite hebben met de leeftijd van deze moeder. Mocht het al lukken, de kans is heel klein. Mijn moeder kreeg de jongste wel met 44 jaar, en ja daar vinden mensen wat van, maar gaat prima.
Maar dit kindje krijgt ook een vader van 60+. Als het een kindje is van 8-10 jaar, dan is papa 70 jaar. En waarschijnlijk zal hij of zij zijn of haar vader rond de puberleeftijd verliezen. Nu is die kans er natuurlijk altijd, maar nu wordt er bewust voor gekozen...
Daarnaast is de kans op een kindje met een afwijking behoorlijk groot. Misschien wel een kindje wat zn hele leven (intensieve) zorg nodig heb. Of dan maar weghalen als het niet aan het wensenlijstje voldoet?
We staan met zn alle op de kop omdat ze de pensioenleeftijd willen ophogen. Maar een kind opvoeden kost meer tijd en is vermoeiender dan de meeste 9 tot 5 banen.
En op je 60e fit zijn kan natuurlijk, zal ook vast waar zijn. Maar mijn buren waren dat ook toen ik ze zo'n 7 jaar geleden leerde kennen op hun 60e. Nu denk ik steeds meer; wat worden jullie al oude mensjes. Ik snap de wens van deze 2 mensen heel goed, de ene wil vader worden en de andere wil voor het eerst op een normale manier in een gezonde relatie moeder worden. Opzich is er met die wens niks mis, je moet je alleen afvragen of je je kind wel een normale jeugd kan geven. Ik had een vriendin met oude ouders, die vond het wel een belemmering.
Dat dus, mijn schoonouders waren fitte en gezonde mensen. Schoonvader kanker en binnen 6 maanden overleden. Jaar later m’n schoonmoeder aan een hart stilstand. Waren 67 en schoonmoeder op dr 65ste verjaardag. De moeder van m’n schoonvader is daarentegen 99 geworden. Wel al jaaaaaren dement en had veel zorg nodig van haar dochters. Je weet simpelweg niet hoe het loopt maar ik zou er inderdaad nooit bewust voor kiezen.
Kleine kans dat er artsen meewerken aan een traject op een leeftijd van 45+. Vergoed wordt het sowieso niet
En ja het leven loopt zoals het loopt. Maar na je 60e nog vader willen worden vind ik egoïstisch richting het kind, los van alle verhoogde risico’s gezien de leeftijd van beide wensouders en die risico’s bewust opzoeken. Dat is iets anders dan pure pech op jonge leeftijd. En op een openbaar forum krijg je meningen wanneer men iets plaatst.
Dank voor je lieve reactie wissamomar, mijn partner heeft inderdaad nooit eerder een relatie gehad waarbij hij zo de behoefte had om een kind te krijgen. Ik was zelf erg jong toen ik mijn kinderen kreeg maar had ook een slechte huwelijk waarin ik gevangen zat in erge (seksuele) misbruik. Kinderen zijn ook merendeels daaruit geboren. Ik heb veel op mn bordje gehad en ben nu zo gelukkig met mijn huidige partner. Dank voor je bemoedigende woorden.
Zou er persoonlijk goed over nadenken. Het is al zowiezo zwaar zwanger zijn, de bevalling, en kinderen op zich ook. Ik ben 34 en voel het verschil in zwangerschap al met de andere kids veel vermoeiende meer pijn,... als jullie kind 10 is ben jij er 55 en hij 71 jaar. Kunnen jullie het dan nog aan. Hebben jullie een vangnet zeker met oog op puber zijn enz.
Hoi. 44 jaar en al 4 kinderen. Weet dat je met die leeftijd wel meer kans hebt op een kindje met afwijkingen enzovoort. Kunnen jullie dat aan, lichamelijk? Geestelijk blijft zoiets voor iedereen moeilijk denk ik. Maar weet dat je inprincipe geen traject meer kunt opstarten. 60 jaar, hij had opa kunnen zijn. Stel dat het wel lukt om zwanger te raken. Dan is hij dus sowieso 61 jaar en jij sowieso 45 jaar, denk ik. Mocht het een tijdje duren, zijn jullie nog ouder. Ik wil zeker niet zeggen dat jullie nu oud zijn, maar om nog een baby te krijgen vind ik jullie leeftijd wel oud. Hoe kijken de 4 kids er tegen aan? En hoe oud zijn zij? Ik wil jullie niet tegenhouden en ik wil ook niet negatief overkomen. Maar denk er goed over na. Succes
Dank voor je reactie. 3 oudste zijn al het huis uit en mijn jongste is 16, die gaat ook binnenkort. De kinderen reageren erg positief en willen actief er deel van. Uit maken. Ik ben altijd erg vruchtbaar geweest, maar was toen wel natuurlijk een stukje jonger. Mijn partner en ik zijn erg actief in het leven en denken niet dat het een belemmering moet zijn. Het is zo jammer dat we elkaar niet eerder gevonden hebben, hij is mijn soulmate. We geven het ook maar max 1 jaar om te kijken of het lukt en anders houdt het helaas op voor ons. Maar je kan je voorstellen hoe het voelt om een kind te kunnen krijgen uit zo'n liefdevolle relatie.
Maar stel dat je zwanger raakt. De halfbroers/halfzussen zijn allemaal minimaal 16 jaar ouder. Wat contact betreft zullen ze weinig aan elkaar hebben denk ik? Persoonlijk zou het denk ik dan eerder voelen als oom/tante met neefje/nichtje. Heeft dit kindje dan nog verdere leeftijdsgenoten binnen de familie? En stel dat één van jou kinderen nu zwanger blijkt en jij wordt ook zwanger. Denk jij dat jou kind dat leuk vindt of juist niet? Ik heb er verder geen mening over, maar ben gewoon even aan het nadenken. En je gaf aan dat jou kinderen wel willen helpen. Wat als zij ander werk krijgen, relaties krijgen of zelf kinderen krijgen? Wat als zij kilometers verderop gaan wonen? Hebben jullie dan alsnog genoeg hulp in de buurt? En zo kan ik nog wel even doorgaan. Allemaal dingen waar je over na moet denken.
We hebben deze beslissing samen met onze kinderen genomen. En zij hebben aangegeven dat ze met open armen hun broertje of zusje willen ontvangen en deels willen helpen. Nu hoeft het helpen natuurlijk niet aangezien we het prima zelf kunnen. In de familie zijn er meerdere kinderen die ongeveer dezelfde leeftijd zullen hebben. We hebben van beide kanten een grote familie. Zelfs de families support onze keuze en wilt actief deel uitmaken. We hebben het wat dat betreft erg getroffen. Ze weten ook waarin ik jarenlang geleefd heb. En hoeveel moeite het me gekost heeft om te staan waar ik nu ben. Maar ik begrijp je vragen. We hebben hier goed over nagedacht.
Als ik het zo lees, hebben jullie vooral nagedacht over of jullie het aankunnen. Niet over een kind dat altijd alleen bij zijn bejaarde ouders zal wonen. Ik ken kinderen die in zo'n gezinssamenstelling zijn geboren. Zelfs met een moeder die 10 jaar jonger was dan jij. Maar hoe lief de broers en zussen ook zijn: het zijn een soort ooms en tantes bij wie een jong kind gezellig kan logeren. Dat is heel iets anders dan wonen in een gezin met kinderen. Dit zijn kinderen die zich vaak eenzaam voelen omdat iedereendie dichtbij hen staat, in zo'n totaal andere leeftijdsgroep vallen Hoe actief de ouders ook zijn. Je man is 75 wanneer je kind 14 is... Ik ken aardig wat 75-jarigen die sportief en actief zijn... Ze worden echt oud. Ook door alle lichamelijke ongemakken die ze krijgen. Je kijkt nu door een roze bril, omdat jouw verlangen zo groot is. Maar als je eraan denkt dat jouw lijf op deze leeftijd grote kans heeft om flink achteruit te gaan als je nu zwanger raakt- denk bv aan een baarmoederverzakking- dat ben je na een eventuele zwangerschap echt niet meer dezelfde als nu. En de gebroken nachten zijn dan echt anders dan 20 jaar geleden. Je man van 60 haalt nu ook geen nachten meer door, neem ik aan? Waarom kan hij dat wel als er een baby is, denk je?
Probeer je alsjeblieft in te beelden hoe het voor een kind is om bij een opa en oma te wonen. En hoe mensen op leeftijd hun hele leven moeten aanpassen bij een kind/tiener... Met 70 jaar door een pretpark banjeren, elke zaterdagochtend op het sportveld staan... Denk je echt dat dat voor een man van 70+ te doen is? Ga eens kijken naar hoe de mensen van die leeftijd om je heen leven. Wat ze met hun kleinkinderen doen. En hoe lang ze dat volhouden... Gewoon om de realiteit onder ogen te zien. Leuk dat broers en zussen willen bijspringen. Maar dat betekent gewoon: "mijn ouders kunnen het niet aan, samen, dus mijn broers en zussen passen op mij". Dat is nooit hetzelfde als een gezin zijn. Dat is verantwoordelijkheden uitbesteden. Hoe lief het ook is bedoeld.
In Nederland worden vruchtbaarheidsbehsndelingen niet vergoed boven de 42 jaar. Dat heeft een reden: de kans op een gezonde baby wordt steeds kleiner. En men gunt een kind jongere ouders.
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in Zwanger worden
reacties (30) Verversen