Ik ben er vorige week achtergekomen dat ik ongepland en ongewenst zwanger ben. Waar ik eerst vrij zeker van een abortus was (vooral mijn man wil het echt, echt niet en ik ben van mening dat je allebei achter een zwangerschap moet staan) ben ik hier na de echo waarbij we er achter kwamen dat het er twee zijn hier niet meer zo zeker van. Je kunt er toch niet twee weg laten halen?! Ik kan niet verklaren waarom ik dit gevoel heb. Ik zie mezelf absoluut niet als moeder van vier (we hebben al twee kids van 8 en 5) en al helemaal niet met leeftijdsverschil, plus dat ik zelf ook al 38 ben. En dan heb je ook nog alle praktische bezwaren (ruimte, geld, netwerk). Ik kan me er vrij weinig bij voorstellen. Mijn man moest huilen toen ik opperde om ze te houden. Hij vindt twee kids al pittig en eerlijk gezegd zijn onze kinderen ook echt niet makkelijk (hoe lief ze uiteraard ook zijn). Als het kopietjes van hen zijn worden we gek! Ik weet me echt geen raad en weet niet wat te doen. Wat ook niet helpt is dat we tijdelijk in het buitenland zitten en bij een evt abortus dat dus ook in het buitenland moet. Ik zie hier vreselijk tegenop. Iemand tips?
Misschien kun je eens praten met Siriz praten, om je gedachten en gevoelens op een rijtje te zetten? Een abortus die je diep van binnen niet wilt, kan jou behoorlijk de vernieling inhelpen. Daar vallen praktische problemen bij in het niet...
Mijn enige tip is om niets te doen met meningen en gevoelens van anderen maar je echt alleen te richten op jullie samen. Dit is jullie leven, jullie gezin, jullie keuze. Praat er samen over, gun jezelf wat tijd om het te laten bezinken, weeg de punten tegen elkaar af en zoek dat stemmetje diep van binnen. Hopelijk vinden jullie elkaar in 1 keuze. Sterkte!
Wij zijn ook van 2 naar 4 gegaan. Die praktische bezwaren, daar is echt wel een mouw aan te passen. Kinderen kunnen samen op een kamer, 7-zitters bestaan en ik heb me er over verbaasd hoe ontzettend veel mensen (die niet eens dicht bij mij stonden) hun hulp hebben aangeboden. Een groter leeftijdsverschil is juist fijn, want je oudere kinderen kunnen prima begrijpen als zij even hun behoeften moeten uitstellen. Ook praktisch willen ze vaak wel even helpen en vinden ze het op die leeftijd ook leuk om een flesje te geven, een jasje aan te trekken o.i.d. (ik spreek hier uit eigen ervaring) En tuurlijk wordt het echt wel even wennen of pittig de eerste tijd
En dat je man emotioneel wordt zeg natuurlijk niets over hoe hij erin staat als jullie het laten bezinken. Nu zijn alle emoties nog rauw en je moet dit ook even laten zakken.
Ik geloof dat als 1 van de 2 het kind wil houden, je het sowieso nooit moet laten weghalen. In jou geval zal je het misschien onbewust altijd je man kwalijk nemen dat ze er niet meer zijn.
Daarbij verbaasd het mij altijd erg hoe makkelijk mensen kiezen om een leven (of in dit geval zelfs 2!) weg te nemen, omdat het "niet uitkomt". Ik vind wel dat je ook verantwoordelijkheden hebt, bijvoorbeeld met trouw anticonceptie gebruiken als je niet zwanger wil worden. 1 op de 5 zwangerschappen in Nederland is ongepland, dat vind ik persoonlijk erg veel en dat snap ik zelf nooit helemaal (uitzonderingen daargelaten natuurlijk). Ik zal hier vast negatieve reacties op krijgen, maar ik schrik er toch elke keer weer van als ik zie hoeveel vrouwen er hier ongepland zwanger worden en (overwegen) abortus plegen. Ik vraag me wel eens af hoe het kan dat dit zo vaak gebeurd, want de betrouwbaarheid van abticonceptie is vele malen hoger. Als ik naar deze cijfers kijk is het niet mogelijk dat 1 op de 5 ongepland zwanger is. Maar goed, dat is een andere discussie waar jij niet zoveel aan hebt Ik wil je hoe dan ook sterkte wensen! Ik hoop dat je kiest voor leven 🤍🤍
Kan je niet met iemand erover praten die wat verder van jullie situatie afstaat. Bij twijfel geen keuze eerst maken. Als je spijt krijgt van de abortus kan het ook op je relatie vallen en misschien verwijt je het dan je partner. Denk er goed overna.
Oh wat ontzettend moeilijk zeg. Als je man ervan moet huilen, wil hij het dus echt niet. Je moet er natuurlijk allebei achter staan anders heb je de rest van je leven spijt. Was het ook bij jou dat 1 van je kindjes extra zorg nodig heeft? Want dat zorgde toen voor de doorslag van de abortus. Je moet echt denken aan wat het beste is voor je gezin en alle kindjes. Lijkt mij echt een hele moeilijke beslissing. Heb je nog even tijd om erover na te denken? In welk land woon je?
Het is echt een keus die je moet zelf moet maken maar soms is loslaten ook uit liefde voor je kinderen. Echter achter een abortus moet je wel staan maar 100 procent is vaak niet haalbaar. Ook vind ik dat een abortus beter is dan kinderen krijgen die ongewenst zijn. Dat is funest voor de kinderen zelf.
Zulke topics roepen vaak discussie op vooral door mensen met een geloof .
Je moet.doen wst julie willen en beslissen. Het is julie leven julie moeten er samen uitkomen wat het beste is .op dit forum word vaak schuldgevoel aangepraat.
Mijn tip is echt blijf vooral praten met je man en steun elkaar met wat julie beslissing is.
Voor en nadelen afwegen maar vooral samen erachter staan wat julie beslissing ook is .
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (13) Verversen