Ik ben er vorige week achtergekomen dat ik ongepland en ongewenst zwanger ben. Waar ik eerst vrij zeker van een abortus was (vooral mijn man wil het echt, echt niet en ik ben van mening dat je allebei achter een zwangerschap moet staan) ben ik hier na de echo waarbij we er achter kwamen dat het er twee zijn hier niet meer zo zeker van. Je kunt er toch niet twee weg laten halen?! Ik kan niet verklaren waarom ik dit gevoel heb. Ik zie mezelf absoluut niet als moeder van vier (we hebben al twee kids van 8 en 5) en al helemaal niet met leeftijdsverschil, plus dat ik zelf ook al 38 ben. En dan heb je ook nog alle praktische bezwaren (ruimte, geld, netwerk). Ik kan me er vrij weinig bij voorstellen. Mijn man moest huilen toen ik opperde om ze te houden. Hij vindt twee kids al pittig en eerlijk gezegd zijn onze kinderen ook echt niet makkelijk (hoe lief ze uiteraard ook zijn). Als het kopietjes van hen zijn worden we gek! Ik weet me echt geen raad en weet niet wat te doen. Wat ook niet helpt is dat we tijdelijk in het buitenland zitten en bij een evt abortus dat dus ook in het buitenland moet. Ik zie hier vreselijk tegenop. Iemand tips?
Jeetje wat heftig voor jullie. Ik snap wat je zegt dat je twee kinderen weghalen niet over je hart kan verdragen. Een abortus kan veel met een mens doen in termen van rouw. Anderzijds lijkt mij een tweeling hebben écht pittig, en al helemaal twee baby’s terwíj́l je al twee kinderen hebt. Vier kinderen is een hoop. Als je dat nu al niet ziet zitten en je man er nu al om huilt, lijkt me dat een recept voor een depressie, burn-out en/of scheiding. Iedereen snapt op papier namelijk dat het zwaar gaat zijn, en je hebt wel de diepe wil/wens en veerkracht nodig om het samen te kunnen dragen denk ik. Bedenk je ook, twee kinderen op de wereld brengen die daardoor in een heel stressvol gezin opgroeien met als resultaat dat je andere twee kinderen zich misschien niet meer gezien voelen en je relatie naar de knoppe gaat, is ook een offer. Net als dat een abortus dat is. Dat bedoel ik niet slecht, maar even als tegengeluid van alle comments dat het vast mee valt, je er wel een mouw aan weet te passen, je vast hulp zal krijgen, je man vast bijdraait, enzovoorts. En daarbij kan de tweeling ook nog complicaties hebben of geven, want je bent geen 28 maar 38 jaar… Jullie overweging om wél abortus te plegen, hoe zwaar ook, begrijp ik dan ook. Ik zou met een professional praten en jullie laten begeleiden in de keuze en het proces, als jullie dat kunnen financiëren.
Heel erg veel sterkte en wijsheid gewenst! En een dikke digitale knuffel voor jullie moeilijke situatie… X Boomnimfje
Hier ben ik het helemaal mee eens. Beide scenario’s zouden kunnen leiden naar een echtscheiding/ zeer gespannen thuissituatie. Ik vind dat er hier erg gemakkelijk wordt gesproken over het houden van de kinderen. Dat kan eventueel betekenen dat je er alleen voor komt te staan met 4 kinderen en dat moet je wel kunnen dragen. Ik zou ook professionele hulp zoeken.
Exact. Mooi verwoord! Ik ben wel benieuwd wat OP kiest als ze zelfs haar profielnaam al heeft gewijzigd naar Van2Naar42026. Het klinkt alsof ze haar keuze dan eigenlijk al gemaakt heeft…
Exact. Mooi verwoord! Ik ben wel benieuwd wat OP kiest als ze zelfs haar profielnaam al heeft gewijzigd naar Van2Naar42026. Het klinkt alsof ze haar keuze dan eigenlijk al gemaakt heeft…
Ik was niet ongepland zwanger. Maar wel zwanger van de 3e toen ik 38 was. Het is me echt niet tegen gevallen. Onze andere kids hadden ook dezelfde leeftijd ongeveer als die van jullie. Toen onze jongste werd geboren was het ook fijn dat de anderen al wat meer zelfstandig konden doen en ook kleine dingetjes konden doen zoals een flesje geven. Praktisch komt er veel op je af, zwanger zijn van een tweeling. Die schrik hebben wij ook gehad, 1 kindje is toen overleden tijdens de zwangerschap. Dus hoe het is dat je 2 babies hebt weet ik niet. Wel vaak opgepast op m'n nichtje die net zo oud was als onze jongste. Ze wilden alles tegelijk, haha! Maar goed organiseren hielp wel goed. Ik hoop dat je samen tot een goede beslissing kunt komen. Waar je beide achter kunt staan.
Het is heftig om te ontdekken dat je zwanger bent terwijl je dit niet verwacht had. Ik lees in je verhaal dat je man het niet wil en jezelf ook twijfelt. Wellicht heb je wat aan soortgelijke verhalen. Zelf heb ik dit ook gehad. Nu ging het bij ons om 1 kindje ipv 2 maar wij hadden 3 kinderen waarvan de oudste ruim 3,5 was toen ik onverwachts zwanger bleek. Menselijkerwijs was de kans 1 op 1000 dat zoiets zou gebeuren. Ik was die 1 en niet één van de 999 andere vrouwen. Ik zat midden in een burn out en onze kinderen waren nog jong. Een abortus is voor ons nooit een optie geweest. Het heeft in de eerste periode veel gedachten en tranen gegeven maar wat zijn wij dankbaar met ons kindje. Na de bevalling is er -terwijl we nergens om gevraagd hebben- ruim 6 (!) weken lang elke dag voor ons gekookt. Inmiddels is ons kindje ruim 3. Een lief, pittig boefje maar wat een vreugde mogen we ervan ervaren. Is het altijd makkelijk? Zeker niet, vermoedelijk heeft ons kindje autisme. Dit is een zoektocht maar vooral is het een heel lief, uniek kindje met een eigen karaktertje die veel blijdschap brengt. Waar ik altijd dacht nooit in staat te zijn voor nog een kindje te zorgen, bleek dit toch anders en is ons kindje de kers op de taart! Dit kindje heeft ons -tegen alle verwachtingen in- heel veel gebracht.
Het is heel belangrijk dat je nu heel veel vragen, onrust en verwarring voelt, geef je gevoel ook de ruimte om het er uit te laten komen. Het is moeilijk om nu te overzien wat je te wachten staat. Het kan over een paar jaar zo anders zijn dan dat je nu vermoed dat het zal zijn.
Ga met je man in gesprek, spreek veel met elkaar en wals niet zomaar over elkaar standpunten heen. Zoek elkaar en de verbinding samen op, blijf het gesprek met elkaar voeren.
Poh wat heftig zeg... Überhaupt en dat het er dan ook nog 2 blijken te zijn. En ook nog in het buitenland zitten, ik zou dan zelf zelfs overwegen naar Nederland te komen voor een eventuele abortus eigenlijk. Succes met de juiste keuze maken! Ik raakte ooit ook ongepland zwanger en stond voor een zelfde soort dilemma en ben uiteindelijk heel blij dat ik het gehouden heb, maar ja totaal andere situatie natuurlijk. Ik was 16 en het was ons eerste kindje. En het was er 'maar' 1 ;)
Het enige dat ik je kan zeggen is dat nr 3 en 4 hier zooveel makkelijker zijn dan 1 en 2. In slapen, in gedrag… echt, als ik dat geweten had had ik mij minder zorgen gemaakt. Het enige dat tegenviel waren de zwangerschappen, die waren zwaar met complicaties maar verder ben ik zo blij met 4 kids. Je kinderen zijn 5 en 8, dus je begint dan wel opnieuw aan de babyfase maar ze kunnen wel al lekker meehelpen én meegenieten.
Misschien kun je eens praten met Siriz praten, om je gedachten en gevoelens op een rijtje te zetten? Een abortus die je diep van binnen niet wilt, kan jou behoorlijk de vernieling inhelpen. Daar vallen praktische problemen bij in het niet...
Als jij echt zelf zo voor neutraliteit pleit, zou je zowel mensen die voor het leven staan en hier hun reactie delen net zo moeten waarderen als zij die een abortus goedkeuren. Het feit alleen al dat je iemand liever niet naar Siriz ziet gaan zegt toch al genoeg over die zogenaamde neutraliteit?
Eh, nee? Wat een gekke redenering: als ik het een slecht idee vindt dat een hulpverlener partijdig is, betekent dat dat ik partijdig bent naar de andere kant? Het FIOM is niet pro, maar ook niet anti-abortus. Ik vind dat iemand moet beslissen wat hij écht wil, zonder iemand die toch probeert abortus te ontmoedigen uit principiële redenen.
Mijn enige tip is om niets te doen met meningen en gevoelens van anderen maar je echt alleen te richten op jullie samen. Dit is jullie leven, jullie gezin, jullie keuze. Praat er samen over, gun jezelf wat tijd om het te laten bezinken, weeg de punten tegen elkaar af en zoek dat stemmetje diep van binnen. Hopelijk vinden jullie elkaar in 1 keuze. Sterkte!
Wij zijn ook van 2 naar 4 gegaan. Die praktische bezwaren, daar is echt wel een mouw aan te passen. Kinderen kunnen samen op een kamer, 7-zitters bestaan en ik heb me er over verbaasd hoe ontzettend veel mensen (die niet eens dicht bij mij stonden) hun hulp hebben aangeboden. Een groter leeftijdsverschil is juist fijn, want je oudere kinderen kunnen prima begrijpen als zij even hun behoeften moeten uitstellen. Ook praktisch willen ze vaak wel even helpen en vinden ze het op die leeftijd ook leuk om een flesje te geven, een jasje aan te trekken o.i.d. (ik spreek hier uit eigen ervaring) En tuurlijk wordt het echt wel even wennen of pittig de eerste tijd
En dat je man emotioneel wordt zeg natuurlijk niets over hoe hij erin staat als jullie het laten bezinken. Nu zijn alle emoties nog rauw en je moet dit ook even laten zakken.
Ik geloof dat als 1 van de 2 het kind wil houden, je het sowieso nooit moet laten weghalen. In jou geval zal je het misschien onbewust altijd je man kwalijk nemen dat ze er niet meer zijn.
Daarbij verbaasd het mij altijd erg hoe makkelijk mensen kiezen om een leven (of in dit geval zelfs 2!) weg te nemen, omdat het "niet uitkomt". Ik vind wel dat je ook verantwoordelijkheden hebt, bijvoorbeeld met trouw anticonceptie gebruiken als je niet zwanger wil worden. 1 op de 5 zwangerschappen in Nederland is ongepland, dat vind ik persoonlijk erg veel en dat snap ik zelf nooit helemaal (uitzonderingen daargelaten natuurlijk). Ik zal hier vast negatieve reacties op krijgen, maar ik schrik er toch elke keer weer van als ik zie hoeveel vrouwen er hier ongepland zwanger worden en (overwegen) abortus plegen. Ik vraag me wel eens af hoe het kan dat dit zo vaak gebeurd, want de betrouwbaarheid van abticonceptie is vele malen hoger. Als ik naar deze cijfers kijk is het niet mogelijk dat 1 op de 5 ongepland zwanger is. Maar goed, dat is een andere discussie waar jij niet zoveel aan hebt Ik wil je hoe dan ook sterkte wensen! Ik hoop dat je kiest voor leven 🤍🤍
Ik wil even reageren op “Ik geloof dat als 1 van de 2 het kind wil houden, je het sowieso nooit moet laten weghalen. In jou geval zal je het misschien onbewust altijd je man kwalijk nemen dat ze er niet meer zijn” voor topicstarter. Ik snap dit ergens goed, maar ben het er niet mee eens. Als één van de twee het écht niet ziet zitten, lijkt me diegene dwingen meer kinderen te krijgen echt recept voor een scheiding, en dan is het gezin verder van huis…
Overigens volkomen eens over de verantwoordelijkheid van anticonceptie en dat de statistiek over de aantallen echt bizar is. Ik snap beslist niet dat mensen doen aan “het aanvoelen”, apps die bepalen wanneer ze seks kunnen hebben zonder anticonceptie te gebruiken, etc… Maar goed, het is niet mijn lijf en mijn abortus-schuldgevoel in dat geval, dat scheelt.
Hoe dan ook, ik vind in essentie niets mis met abortus als je daardoor je gezin een hele hoop ellende bespaart en je aan alles voelt dat je het niet wil. Staat voorop dat ik dan natuurlijk wel zou verwachten dat iemand er alles aan heeft gedaan om niet zwanger te worden (dus niet “voor het zingen de kerk uit” etc.) aangezien ik het anders te gemakzuchtig vind hoe gedacht wordt over levensbeëindiging. Alhoewel ik de indruk heb dat de meeste dames abortus plegen erg traumatiserend vinden en het niet iets is dat mensen nou “ff tussendoor doen”. Een uitzondering her en der daargelaten, die een heel elftal abortussen achter de rug heeft… Dat vind ik ook vreselijk.
TS, heel veel sterkte, succes en wijsheid gewenst! Blijf dicht bij jullie zelf, want het is júllie leven en mensen kunnen oordelen wat ze willen, maar júllie hebben dus ook met alle gevolgen te dealen 🫂
Ik ben ook één van die vrouwen die ongewenst/ongepland zwanger raakte (van m'n lieve, stoere zonnestraal van nu 6 jaar).
Hij is 5 dagen na mijn eisprong verwekt, wat technisch gezien amper mogelijk is. Dan denk je dus veilig te zitten... verder die maand geen gemeenschap gehad, en ik voel mijn eisprong altijd héél goed, dus ik weet dat het klopte. Maar goed, geen enkele anticonceptie is 100% betrouwbaar, alleen geheelonthouding 😉
Daarom zei ik inderdaad ook, uitzonderingen daar gelaten. Maar helaas bewijzen de cijfers wel dat er bij veel mensen niet alles aan wordt gedaan om anticonceptie op een juiste manier te gebruiken 🤔 bij juist gebruik van de pil is de kans 0,5% (5 op de 1000). Dat is toch wel wat anders dan 1 op de 5 🙄
Eerste kwam door prikpil heen en de andere door een spiraal dus ja wil niet altijd zeggen dat iemand dan niet alles eraan gedaan heeft om een zwangerschap te voorkomen
Heftig! Ik zeg ook zeker niet dat iedereen onzorgvuldig is. Absoluut niet, maar helaas zijn er ook genoeg mensen die daarin minder verantwoordelijkheden nemen en dan verrast zijn als ze zwanger zijn. (Denk aan voor het zingen de kerk uit, alleen rond eisprong onthouding, of onzorgvuldig pil gebruik). Dat je met een spiraal of goed pil gebruik alsnog zwanger raakt is echt heel erg pech
Kan je niet met iemand erover praten die wat verder van jullie situatie afstaat. Bij twijfel geen keuze eerst maken. Als je spijt krijgt van de abortus kan het ook op je relatie vallen en misschien verwijt je het dan je partner. Denk er goed overna.
Oh wat ontzettend moeilijk zeg. Als je man ervan moet huilen, wil hij het dus echt niet. Je moet er natuurlijk allebei achter staan anders heb je de rest van je leven spijt. Was het ook bij jou dat 1 van je kindjes extra zorg nodig heeft? Want dat zorgde toen voor de doorslag van de abortus. Je moet echt denken aan wat het beste is voor je gezin en alle kindjes. Lijkt mij echt een hele moeilijke beslissing. Heb je nog even tijd om erover na te denken? In welk land woon je?
Het is echt een keus die je moet zelf moet maken maar soms is loslaten ook uit liefde voor je kinderen. Echter achter een abortus moet je wel staan maar 100 procent is vaak niet haalbaar. Ook vind ik dat een abortus beter is dan kinderen krijgen die ongewenst zijn. Dat is funest voor de kinderen zelf.
Hier sluit ik me helemaal bij aan. Zo traumatiserend als je het leven ongewenst start. En ook als dat “half” zo is, zullen kinderen dat altijd voelen, dat één van de ouders hen liever niet had gehad. Dan kun je beter abortus plegen.
Hier sluit ik me helemaal bij aan. Zo traumatiserend als je het leven ongewenst start. En ook als dat “half” zo is, zullen kinderen dat altijd voelen, dat één van de ouders hen liever niet had gehad. Dan kun je beter abortus plegen.
Zulke topics roepen vaak discussie op vooral door mensen met een geloof .
Je moet.doen wst julie willen en beslissen. Het is julie leven julie moeten er samen uitkomen wat het beste is .op dit forum word vaak schuldgevoel aangepraat.
Mijn tip is echt blijf vooral praten met je man en steun elkaar met wat julie beslissing is.
Voor en nadelen afwegen maar vooral samen erachter staan wat julie beslissing ook is .
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (36) Verversen