12 weken geleden ben ik bevallen van mijn dochtertje. Al snel bleek dat ze veel huilde. Als ouder ga je dan op zoek naar oorzaken. Bleek dat ze veel last had van krampjes en dat ze klachten van verborgen reflux heeft. Telkens dachten we dé oorzaak en bijbehorende oplossing gevonden te hebben voor het vele wenen. Maar hoewel de krampjes en we reflux beterden, verdween het vele wenen niet. We zien een lichte verbetering naarmate ze oudrr wordt. Vroeger weende ze bij elke handeling: verschonen, eten, voor het slapen... Maar nu is het vooral als ze wakker wordt en ook nog regelmatig tijdens/na het eten. Ik ben ook al naar een osteopaat geweest en die zei dat er geen problemen waren.

Na 12 weken ken ik mijn dochter al wat. Ik weet dat ze gevoelig is en snel zal reageren bij een ongemak. Als ze een boertje moet laten, als ze een scheetje moet laten, als ze niet in slaap kan vallen, als ze wakker wordt maar eigenlijk nog moe is... Soms blikft ze er echt in hangen, in dat wenen. Dan doet ze haar ogen dicht en krijst ze de boel bijeen. Ze is nog wel redelijk goed te troosten. Zolang je ze vast hebt en rondwandelt met haar, is er meestal geen probleem. Ik ben beginnen accepteren dat ze gewoon een baby is die gemakkelijk huilt. Ze is super alert en dat speelt haar volgens mij parten. Daarnaast is ze overdag een moeilijke slaper. Ze wordt snel wakker en ze slaapt bijna uitsluitend in mijn armen of in de draagdoek. In de nacht gaat het dan plots wel redelijk goed. Elke dag oefen in met haar om haar 1 dutje van de dag wakker in haar bedje te leggen en haar zo te laten slapen. Soms lukt dat, soms niet. Maar die slaapjes zijn altijd veel korter dan wanneer ze gewoon bij mij slaapt. Het vraagt ook veel geduld en energie van me, vandaar dat ik het voorlopig bij 1 dutje per dag hou.

Ik ben nog niet aan het werk, begin november pas. De dagen zijn vaak erg zwaar. Ik geniet van haar wakkertijd en de korte momentjes dat ik met haar kan spelen, badje geven, kleertjes aandoen... Maar verder ben ik de hele dag in de weer met haar troosten, helpen slapen, rondwandelen of zit ik in de zetel met haar op mijn schoot. Ik weet dat dit erbij hoort, maar na 12 weken word ik soms moedeloos. Ik heb niets meer van mezelf. Ik voel me soms zo geïsoleerd en alleen. Ik had mezelf voorgenomen om elke week ergens met haar naartoe te gaan, om dat toch te proberen. Een winkel waar ik snel binnen en buiten ben, maar waardoor ik het huis toch even uit kan. Ze slaapt niet zomaar in de auto of de koets, dus het geeft me ook stress. Maar ik probeer het, want ik merk dat het me uiteindelijk wel goed doet.

Ik heb weinig babytjes in mijn omgeving om 'te vergelijken', maar ik word zo onzeker van alles en iedereen. Mijn schoonouders hebben vaan theoriën over waarom ze zoveel weent. Allema goed bedoeld, maar het plant steeds een zaadje van onzekerheid in mijn hoofd dat uiteindelijk groot wordt. Ik verzorg mijn kindje de hele dag, dus nogal logisch dat die dingen blijven hangen. Mijn vriend heeft er ook ezn handje van weg om te zeggen 'wat heeft ze nu weer?' of 'ze doet toch abnormaal' en 'kijk hoe hard ze weer weent'. Ja, ik weet het. Ik ben immers de hele dag bij haar. En dit zorgt ervoor dat ik haar nooit even met een gerust gevoel bij iemand kan achterlaten. Wanneer ze een paar uur bij mijn schoonouders is, hoor ik achteraf weer dat ze toch echt wel veel weent, dat het toch echt wel niet normaal is, dat ze echt wel een moeilijke slaper is... Ze heeft ook nooit geslapen bij hun
Tja, als je tegen een heel alerte baby gaat praten als ze moet slapen of als je ze in een box vol speelgoed dat licht geeft en geluid maakt legt, dan lukt het niet nee. Bij mijn vriend ben ik ook altijd bezorgd of het allemaal wel goed gaat, want hij heeft dat geduld soms niet bij haar dat wel nodig is om haar te troosten.

Mijn grootste bezorgdheid is de onthaalmoeder. Vandaag zijn we daar geweest voor een aantal papieren in orde te brengen en mijn dochter werd midden in haar slaapje wakker. Met wenen tor gevolg. De onthaalmoeder leek daar in eerste instantie goed mee om te gaan, maar zei erna dat ze nog niet echt een baby heeft gehad die veel weent. Dat lijkt me op zicb gek en voedt mijn onzekerheid heel erg. Ik ben zo bang dat die opvang niet goed zal gaan.

Ik kan op dit moment moeilijk relativeren. Ik denk soms: mijn kindje is gewoon gevoelig en weent snel. Ze heeft ook gewoon glede momenten. Anderzijds maakt mijn omgeving me onzeker en weet ik het allemaal niet meer goed. Iedereen kijkt ook naar mij als ze huilt. Ik sta voortdurend 'aan'.

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


reacties (55)    Verversen

1 2 3 4 5



  • Bosco

    Telefoon aan de kant, stop met Google en kijk naar je kindje. Deze brief heeft mij enorm geholpen
    9 maanden was je baby'tje bij jou en nu in de grote wereld. alles moeten ze nog leren.
    Mijn oudste was een huilbaby en google zei een heleboel. Het consultatiebureau en mijn omgeving nog meer maar ik vergat naar mijn kindje te kijken en luisteren. Ik vergat mijzelf en stond in dienst
    Van. Het is helemaal goed gekomen. Maar als je denkt dit is niet normaal laat een arts kijken! httpss://www.google.com/amp/s/liefdevaneenmoeder.nl/mama-word-eens-wakker/amp/
    Dit heeft mij toen geholpen. Ik hoop dat je er iets uit kan halen en je eigen weg vind.

  • Lispeltuut

    De mijne was ook zo, sliep in de nacht ook weinig en toen had ik nog een peuter rondlopen.
    Tips.... niet echt. Gewoon de tijd volmaken, het wordt echt vanzelf beter. De mijne heeft ws adhd/ ass en behoorlijk slim lijkt ze (tegen randje hoogbegaafd waarschijnlijk maar de testen lieten een heel wisselend beeld zien).

  • Tissie

    Heb je je kind laten testen door een hulpverlener met expertise van hoogbegaafdheid? Hoogbegaafdheid is zoveel meer dan alleen heel slim en nog te vaak krijgen kinderen de diagnose ADHD of ass wat "gewoon" alleen een hoogbegaafd kind is. De hersenen van een HB'er werken gewoon niet zoals bij een niet HB'er. Waardoor ze dus vast kunnen lopen op een normale IQ test, of zelfs falen op een " voor een gemiddeld" bedachte toets. Wat overigens niet betekend dat een dubbele diagnose niet kan voorkomen.

    Alvast sorry voor mijn ongevraagde mening, voel me soms zo'n bemoeial maar liever dat ik het vraag en je dit allemaal al wist dan dat jullie vastlopen en straks een heel ongelukkig kind thuis hebben zitten❤️

  • Lispeltuut

    Hi,

    (In liefde) bemoeien mag altijd😉.
    Vanwege problemen op de kleuterschool zijn we het traject ingegaan van diagnosticering. Daar scoorde ze hoog op ADHD en licht verhoogd op ASS. Daarnaast is er een IQ-test afgenomen, volgens mij wisc of wppsi. Mijn dochter was in die tijd extreem verlegen, en (nog steeds) bang om fouten te maken. Ze zegt dus liever 'weet ik niet' dan het (evt verkeerde) antwoord. Omdat de test ook weer werkt binnen een bepaalde tijd, was de score niet echt correct af te lezen. Ook vanwege wat jij zegt, de dubbele diagnose. Verbaal zat ze rond de 106, performaal 126 maar ook binnen die gebieden nog teveel variërend. Degene die de toets af heeft genomen gaf aan dat ze, voor een helderder beeld, eigenlijk een non-verbale test moest doen ipv een verbale. Haar problemen verdwenen voor een groot deel toen ze naar groep 3 ging. Ze zit nu in gr5 en zit lekker in haar vel. Soms denk ik er weleens aan om een nieuwe IQ-test aan te vragen maar de enige reden is dat ik twijfel of alles eruit wordt gehaald wat erin zit. Ze is een bescheiden meisje die niet zal roepen 'Ik weet het!! Makkelijk!!' en als zij een ander antwoord bedenkt dan de klas (omdat haar hersenen nu eenmaal wat creatiever denken soms) zal ze dat ook niet laten horen.
    Daarnaast is het ook wel fijn dat ze het nu cognitief makkelijk doet, de helft van de tijd droomt ze namelijk weg tijdens de uitleg 😉.

    Overigens komen bovenstaande (adhd, ass, hb) meermaals voor in de familie, ook gecombineerde varianten. Ze zal wel de eerste zijn die ze alledrie heeft😄.

  • Tissie

    Fijn dat ze nu lekker in haar vel zit :) dat is altijd het allerbelangrijkste.

    Maar het is lastig dat ADHD en ASS zo'n overlap hebben met HB en twee voorgaande zoveel meer in de picture staan. Soms zeg ik wel eens, misschien is dat toch de "doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg " mentaliteit die we hebben met zijn allen. Maar inderdaad wat je zegt, haal je er dan wel uit wat erin zit?

    Persoonlijk zou ik wel nog een testen omdat ikzelf pas ben vastgelopen op de middelbare. Nooit leren leren, nooit moeite hoeven doen en nu nog steeds ren ik het liefst weg als ik ergens ook maar het idee kan hebben dat ik misschien wel kan falen🤣 ik ben ook een kei in uitvluchten te bedenken en eigenlijk heb ik niets bereikt in mijn leven🙈
    Nu heeft mijn kind een ontwikkelingsvoorsprong en denk ik in ene...huh, that's me. Alleen hij heeft het geluk dat hij een jongen is en vervelend gedrag ging laten zien. Ik was het lieve meisje wat jaar mond hield😅

    Dus houd jullie meisje maar goed in de gaten en mocht je willen testen, zoek alsjeblieft iemand die HB expertise heeft. Er is een HB forum voor kinderen online en er zijn veel HB groepen kinderen op FB welke je evt verder kunnen helpen mocht je meer willen weten😊

  • San-32

    Ik heb ni3t alles gelezen, maar hier was koemelkallergie de boosdoener, andere voeding en had opeens een baby die niet meer huilde

  • mijn~meisje

    Een huil baby is heel vervelend en vermoeiend. DOor het zoeken van een oorzaak hopen mensen de oplossing te vinden ook al is deze er vaak niet.
    Mijn jongste twee waren ook huil babys en extreem slechte slapers, nu de jongste met 2 jaar nog steeds helaas. Ik zou zeggen kijk vooral naar wat heb jij nodig. Wat wil jij. Laat de andere, of hun mening. Wil je nog verder zoeken naar een oorzaak? Ben je bijv naar een kinderarts geweest (dat is geen cb, dat is geen kinderarts). Heb je koemelkvrije voeding geprobeerd?

    Maar bovenal, wat ik lees is een super liefdevolle mama die zo veel voor haar kindje wil doen. Echt je doet het goed. Denkt vooral aan jezelf. Wat heb jij nu nodig.

  • Flora2020

    Zo herkenbaar! Ons kleintje was ook zeer allert en heeft veel gehuild. Het lijkt erop dat het frustratie is geweest want zodra hij zich zelfstandig kon bewegen werd het een stuk beter. Toen hij uiteindelijk kon lopen hadden we een heel ander kindje in huis. Hij is ook enorm snel met het halen van mijlpalen. Houd vol en denk aan jezelf! Bij mij kwamen de gevoelens van onmacht weer naar boven toen ik zwanger bleek te zijn van de tweede. Het had toch meer impact dan ik dacht. En luister vooral naar je eigen gevoel en niet naar die van anderen.

  • 7schatjes

    Heb je al eens geprobeerd haar op haar buikje te laten slapen?

  • Maartje07

    Ooo, ik herken dit zooo erg van onze 3e. Ze is inmiddels 7, maar heb er een heus trauma van opgelopen, waarvoor ik in mijn zwangerschap (7 jaar later!) bij de pop-poli ben geweest.
    Het was precies zoals jij beschrijft. Inbakeren vond ze ook vreselijk. Ze had kma en reflux. Het was een jaar lang ‘pappen en nathouden’, waarbij het vanaf een half jaar wel wat beter werd.
    En op de opvang ging het gewoon best wel aardig goed gelukkig (hopelijk troost je dat wat!).
    Ze is hoogsensitief en bovengemiddeld intelligent, blijkt inmiddels, dus er zijn inmiddels wat puzzelstukjes op hun plaats gevallen.

    Het wordt met de tijd echt beter gelukkig.
    En lieve mama, onthoud dat het niet aan jou ligt. Nu 7 jaar later opnieuw een dochter gekregen en dit is zo’n ander meisje, ze werkt helend voor mij. Ik weet nu hoe het ook kan en dat het niet aan mij lag…

  • collie_love

    Ik snap jou helemaal. Ik ben nu thuis met een depressie. Onze baby heeft vijf maanden gehuild tot we eindelijk de juiste melk gevonden hadden. Hij is ook heel alert en gevoelig. Het was zo uitputtend om steeds het gehuil te horen en niet weten wat er scheelde. Ik voelde me zo radeloos en een slechte mama. Nu is hij enorm gelukkig, lacht veel en is echt heel slim voor zijn leeftijd en ik ben erg trots. Maar vanaf hij huilt, voor eten of dergelijke, ben ik direct gespannen en gestresseerd. De dokter zegt dat het een trauma is. Hij ging naar de crèche maar ik heb beslist hem een paar maanden thuis te houden. Ik was ook nooit gerust en er altijd mee bezig en ik wil op een manier de leuke babytijd die ik heb moeten missen omdat het zo zwaar was, overdoen. Het doet me goed dat er nog mama's zijn die hetzelfde als mij ervaren. Als je eens wil praten, mag je me altijd sturen...

  • LisanW

    Ik snap je helaas helemaal.
    Van 2.5 tot 8 weken een luchtalarm in huis gehad, wat een herrie kunnen ze dan maken. Van de ene op de andere dag ging het beter. Vanaf 13 weken sliep ze ineens overdag langer dan 2x 15-20 minuten, wat een verademing. Vanaf 4 weken begonnen met inbakeren, dat hielp al redelijk. De nachten waren overigens geen probleem hier, die sliep ze wel. Logisch, als je als baby van half 8 sochtends tot half 11 savonds wakker bent met 2 mini slaapjes..
    Het enige dat hier helpt om haar in slaap te krijgen is dit:
    Beneden op de bank driekwart flesje, boertje, schone luier, naar boven, op haar kamer in de inbakerdoek doen met de lamp op de gang aan zodat het half donker is, lamp uit, rest van de fles geven op een wiebelstoel, en weg is ze naar dromenland. Slapend in bed leggen, instoppen en wegrennen
    Moet eerlijkheidshalve zeggen dat in slaap huilen hier een hel was, was daarna eeuwen aan het kalmeren en sussen dus dat duurde niet lang.
    Nu een paar keer wakker in bed gelegd na de fles en inbakeren, kusje, en weg. En tegenwoordig kan ze dan ook slapen, MITS het pikkedonker is in haar kamer.

    Wat lukt er niet aan inbakeren? Mijn dochter krijste ook bij het aantrekken, maar zodra ze op de arm lag en de fles er in ging doezelde ze weg.

    En verder? Af en toe knettergek worden en in huilen uitbarsten bij mijn man "want de baby haat mij!!" Ohhhh wat vond ik dat erg. Naar iedereen lachen en leuk doen, en tijdens bedtijd gillen.

  • Leeuwi

    Bedankt voor je lieve reactie! Het inbakeren is hier vooral krijsen, krijsen, krijsen! Maar het is al een tijdje geleden dat ik het nog probeerde. Ik ga een inbakerdoek bestellen en het gewoon nog eens proberen.

  • Lispeltuut

    Mijn jongste sliep overigens graag op haar buikje. Dat zou je nog kunnen proberen.

  • hjdv

    Heb je eventueel ook al probiotica geprobeerd? Dat heeft onze dochter net het extra zetje gegeven om de darmkrampen onder controle te krijgen. En verder zoals ik het lees, doe je het top! Moed houden, het wordt beter! Ik weet hoe zwaar het is als je kleintje zoveel huilt en moeilijk slaapt. Je kan je dan inderdaad zo onzeker voelen. Inbakeren of super strak instoppen met de armpjes onder de deken hielp hier ook heel goed. Ze maakte zichzelf steeds wakker door het maaien met de armpjes. 😘

  • Leeuwi

    Probiotica geven we indd en is een goede hulp geweest! Inbakeren heb ik geprobeerd, maar ze wordt er hysterisch van... Ze zwaait enorm met haar armpjes in haar slaap, dus eigenlijk zou dat echt een hulp kunnen zijn. Maar het lukt maar niet bij haar..

  • hjdv

    Lastig hè!

    En het strak instoppen? Is minder benauwend dan inbakeren. Wij gebruikten in de wieg een ledikant laken om strak in te stoppen, overdwars zeg maar. En in haar ledikantje gebruiken we nu een één persoons laken. Ze vond het inbakeren ook niet geweldig, maar dit gaat best goed. Kan je ook makkelijk met één armpje oefenen.

  • Doortje23

    Wat lastig! Ik raad het boek aan baby in een droomritme. Staan hele fijne tips in mbt slapen en in een ritme krijgen. Misschien krijgt je meisje teveel prikkels en kan ze die alleen verwerken door te huilen. Onze baby toentertijd is er ontzettend veel van opgeknapt!

  • Leeuwi

    Bedankt voor je tip! We hebben hier een redelijk vast ritme van hoe de dag verloopt, maar ik ga het boek zeker eens opzoeken.

  • Nicolette87

    Ik snap je heel goed, je kunt radeloos worden van een huilende baby en ik herken hoe je de dagen doorkomt. De reactie van je schoonouders herken ik ook, lekker behulpzaam hè maar niet heus… zo frustrerend!
    Ik had dan wel het geluk dat mijn zoontje goed slaapt in de kinderwagen dus het dutje buiten was mijn dagelijkse uitje en gegarandeerd succes met slapen. Hier werd het na drie maanden beter, het slapen maar ook over het algemeen. Wij waren heel consequent een ritme gaan inbouwen en dat werkt goed voor ons. Sowieso wordt het steeds leuker en makkelijker, ik denk dat het deels tijd nodig heeft. Als je denkt dat er echt iets aan de hand kan zijn, kun je natuurlijk altijd vragen om een verwijzing naar een kinderarts.
    V.w.b. de onthaalmoeder zou ik even afwachten hoe het gaat. Misschien valt het alles mee en anders kun je altijd nog verder kijken, misschien is een crèche bv. toch ook niet gek, daar zijn meerdere personen die met de kinderen bezig zijn en de verhouding leider-kinderen is vaak juist gunstiger. Bij ons gaat dat goed nu.
    Hang in there!!

  • Leeuwi

    Heel erg bedankt voor je lieve reactie! Ik heb me ook al bedacht dat de opvang mss net goed zal zijn voor haar. Ze is heel nieuwsgierig, dus op dat vlak gaat ze het daar wel fijn vinden denk ik.

  • Nicolette87

    Ja dat herken ik wel erg van mijn zoontje! En om de een of andere reden slaapt hij daar best goed, zelfs zonder zijn slaapmuziekje bv. die hij thuis wel nodig heeft. Dus probeer er positief en open in te gaan :)

  • Mykha

    Wat praat je liefdevol!🥰

  • Leeuwi

    Bedankt voor je lieve reactie!


1 2 3 4 5

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50