Wie is hier bekend mee? Ik ben de 13e bevallen van mijn 4e kindje. De heLe bevalling duurde 1,5 uur Inc weeënstorm en persen. Tijdens de bevalling kon ik me psychisch niet laten gaan terwijl mijn lichasm echt al veel verder was. En nu pieker ik nog vaak over de bevalling. Wie had het moeilijk met het verwerken van een snelle bevalling? Hoe heb je het toch(deels) kunnen verwerken? Wat heb je gedaan? Enz enz
Bij mij duurde het 2,5 uur tussen niks en een baby op de buik. Mega weeën storm waarin ik de volgende wee voelde opkomen terwijl de andere nog niet eens voor de helft voorbij was. Ik had vooral veel moeite met daarna. Ik zat zo in een roes dat ik mij de tijd erna niet kon herinneren. Aan de hand van de foto`s moest ik terug kijken of ik inderdaad wel binnen een uur had aangelegd en wat er allemaal gebeurde.
Het hielp mij enorm om mijn vriend te laten vertellen hoe het verlopen is. Zo kwamen alle puzzelstukjes weer samen. En inderdaad op een gegeven moment besefte ik dat ik het een plekje moest geven.
Een half jaar na de bevalling begon mijn vriend over een 2e. Het enige wat ik dacht was NOOIT meer een kind en een bevalling wat mij betreft!
Haha en nu toch na 3jaar zwanger van de 2e ;-). Ben alleen wel bang voor de bevalling. Wat als deze nog sneller gaat...???
Klinkt heel bekend! Bij mij duurde de bevalling 2 uur en ook ik kon het psychisch niet bijbenen: zo snel en zo veel pijn.... Je lijft heeft dan geen tijd om endorfine aan te maken, waardoor je het heel anders ervaart dan een bevalling die `rustig` opbouwt.... Bij mij duurde het zeker een paar weken voor ik dat `rotgevoel` kwijt was... Maar nog wordt ik niet blij als ik eraan terugdenk... (ben al een beetje bang voor de komende bevalling...) Ik vond het wel heel fijn om (ook met de vk) erover na te praten. En ook gewoon te benoemen hoe ik het had ervaren. Ik was eigenlijk gewoon ontzettend geschrokken- mijn eerste bevalling verliep totaal anders. En de emotie van schrik en pijn ging heel diep....
Erover praten en sowieso tijd heelt alle wonden.
Ik had ook een snelle bevalling en dacht ik mag niet klagen met zo`n makkelijke snelle bevalling maar het leek alsof het allemaal aan me neus voorbij ging, zo snel ging het. Elke keer als ik eraan terug dacht moest ik huilen.
De bevalling van de eerste duurde 6 uur maar daar heb ik een veel beter gevoel over dan bij de tweede
Ik herken het wel, had bij de eerste ook een snelle bevalling. Het begon met een eerste wee en vrijwel direct braken ook mijn vliezen. Meer dan een minuut heeft er nooit tussen de weeen gezeten en ze waren nauwelijks te timen zo snel volgde ze elkaar op.. Met heftige weeen in de auto nog net het ziekenhuis gehaald met een prachtige gezonde zoon en een knip rijker.
Wat mij het meest pijn deed was de reacties van anderen. Wat een geweldige bevalling ikwel niet gehad had een droombevalling. uiteraard wist ik dat het ook anders kon en het misschien een bevalling uit de boekjes was. Voor mij voelde dat zeker niet zo. Ik vond het onwijs heftig, het besef dat mijn kindje geboren werd heb ik nooit kunnen hebben, mede doordat ik heel de bevaling lang aan het overgeven ben geweest, vreselijk.
Ook de kraam hielp me niet door te zeggen dat ik wel wat extra moeite kon doen voor de borstvoeding (kwam niet op gang en moest elk uur ook snachts kolven) Volgens haar moest alles geen probleem zijn want mijn bevalling was tenslotte een eitje geweest. Heeft me weken/maanden moeite gekost dat het voor mij wel degelijk heel heftig was geweest.
Heeft echt moeten slijten..Het heeft me wel geholpen het verhaal van me af te schrijven en er goed over te praten met mijn man.
Mijn tweede dochter was een snelle bevalling, ongeveer zoals jij beschrijft. De dag van de bevalling zelf was ik heel beverig en duizelig, maar had ook veel bloed verloren. Daarna zelf niet echt gepiekerd over de bevalling of nog last van gehad. Dag 2 was ik gewoon weer vol energie en genoot ik van mijn dochtertje. Ik zag het net als positief dat het zo snel gegaan was, waarom lang afzien als het ook kort kan? Maar het was op zich ook wel de heftigste bevalling van de 3...
Ik had ook het gevoel geen afscheid genomen te hebben van het zwanger zijn, maar ik wilde sowieso nog een derde, dus met die zwangerschap heb ik er nog extra van genoten...
Misschien moet je inderdaad het allemaal eens opschrijven in een schriftje of zo?
Jammer dat je er nog zo mee zit terwijl je eigenlijk volop zou moeten kunnen genieten... veel succes!
Nu heb ik geen snelle bevalling gehad. In tegendeel. Het duurde te lang voor onze zoon en het is uiteindelijk geëindigd in een keizersnede. Qua verwerken van de bevalling maakt het volgens mij niet uit of het nu supersnel is gegaan of langzaam. Als je psychisch last hebt van hoe de bevalling is verlopen is het verwerkingsproces mijn inziens hetzelfde. Ik heb het pas na 8 maanden een plekje kunnen geven. Ik kon er ook niet goed over praten met anderen. Want de reactie was al snel: `Mooi dat er zoiets als een keizersnede bestaat en hoe je bevalt maakt niet uit. Je hebt er wat moois voor terug. Punt.` Net alsof je niet mag klagen over hoe het is gegaan. En dat zul jij ook wel zo ervaren. Dat je niet mag klagen, bedoel ik. Maar dat mag je best wel hoor. Omdat ik er dus niet over kon praten met mijn omgeving, of in ieder geval omdat ik mij niet gehoord voelde door mijn omgeving, heb ik mijn verhaal tot in de details opgeschreven. Ik moest het van me afschrijven. Dat hielp al iets. Maar nog niet genoeg. Overdag ging het wel. Je werd geleefd door de baby en alle dingen die gedaan moesten worden. Maar zodra ik ging liggen in bed gingen mijn gedachten weer naar de bevalling. Ik viel wel redelijk snel in slaap, maar ik werd nog steeds wakker met dezelfde herinnering. Ik ging er dus mee naar bed en ik stond er mee op. Ik wou ook geen seks, omdat ik als de dood was om weer zwanger te worden. Pas na 8 maand heb ik echt kunnen zeggen dat ik het verwerkt heb. En wat mij echt heeft geholpen is om mijn verhaal niet alleen op te schrijven, maar door het te delen op internet op een forum. En doordat ik daar reacties op kreeg van anderen die wel meelevend waren, heb ik het kunnen verwerken. Hun reacties deden me zo goed. Ik had geen idee dat zoiets simpels zo`n impact kon hebben.
Hopelijk kun jij het binnenkort ook een plekje geven. Sterkte!
Ja herkenbaar. Ik had het gevoel dat ik opeens een 3e kindje had maar dat komt ook omdat ik door de drukte de zwangerschap niet bewust heb beleefd. Pas toen mijn dochter in het ziekenhuis kwam en ik de hele dag bij haar was kon ik alles een plekkie geven.
Apart he meis en dat terwijl de meesten tekenen voor zo`n snelle bevalling ik ben van mijn beide twee kindjes snel bevallen... bij de eerste had ik er geen last van maar bij de tweede wel... nog geen 3 kwartier in het zh en hij lag op mijn buik de tweede... ik dacht alleen maar huh ben ik nu echt klaar met zwanger zijn? Wat ging het snel....
Hoe ik het verwerkt heb... tja muj er uiteindelijk bij neergelegd dat ik gewoon snel beval... na 2 heftige zwangerschappen met allerlei klachten etc zag ik de snelle bevallingen maar als cadeautje.... hahaha maar als je denkt van he ik kom er maar niet over uit is praten misschien een oplossing... emdr therapie oid?
Bij mij werden mijn vliezen gebroken met 4 cm en 29 minuten later was mijn dochter er. Ik heb een flink trauma aan over geboden, met name omdat er niemand bij was toen ik persdrang kreeg toen het nog niet kon. Ik dacht dat ik mijn meisje stuk maakte. (Voor volledig verhaal, zie blog) Ik heb er uiteindelijk EMDR therapie voor gehad. Praten helpt sowieso erg goed voor de verwerking, blijven praten erover ook al hebben mensen het al gehoord...
Bij de 3de van eerste wee tot geboorte zat er 50min. 10min na aankomst ZH was hij al geboren. Ik heb het een tijdje moeilijk gehad met het feit dat ik er me niet zoveel van kan herinneren, alles verliep in een roes. Mijn ouders geloofden ook niet dat ik bevallen was toen we belden met de mededeling dat het een zoon was want ik was immers nog maar net bij hen vertrokken (opvang andere kinderen), na het horen van een klein huiltje geloofden ze het pas, we waren dus niet alleen die verstomt waren van het snelle gebeuren
Hier de tweede in 45 min van niets aan de hand tot bevalling. Ik was er van onder de indruk. Als of het er tussendoor even gedaab was. Ik heb er geen moeite mee maar wel heel vaak mijn verhaal gedaan.
2e en 3e gingen hier heeeeeeel snel, maar eigenlijk geen problemen met verwerken gehad. Vond het enorm heftig, keek er niet fijn op terug, wist ook niet goed hoe ik het moest bolwerken tijdens de weeenstorm, maar als ik dan keek wat ik in mijn armen had, kon die hele bevalling me gestolen worden :-)
Mijn bevalling ging in 2 uur dus super snel. Ik kon nergens heen met de pijn en kon echt niks doen idd. Mijn lichaam nam me helemaal over en ik was kapot. Heeft echt een paar dagen geduurd voordat ik lichamelijk bijgetrokken was en dan idd nog het psychische. Ik heb niks bijzonders eraan gedaan behalve veel praten met mijn man en familie.
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (17) Verversen