Sinds oud en nieuw is onze dochter heel bang van geluiden. Sinds het vuurwerk. Ieder geluidje hoort ze en ze wordt snachts heel vaak krijsend en gillend wakker. Niks helpt, hoe vaak we haar ook geruststellen, troosten ze blijft bang. Dit vergt heel veel van ons..
Hebben jullie nog tips? Muziekjes helpen niet, nachtlampje heeft ze al. De deur is al open. Ze kan ons horen. We gaan er na 2x geruststellen niet meer naartoe en zeggen vanaf onze kamer dat we er zijn, en dat er niks aan de hand is. We tillen haar niet op vanuit haar bedje.
Mijn kind was niet panisch maar heeft wel een korte fase gehad. Het hielp om gewoon samen te luisteren en benoemen. Dit geluid is een waterleiding, dat is een een voetstap, etc. Alle geluiden komen van.gewone dingen, huizen maken nu eenmaal geluid en buiten is ook geluid en als het stil is hoor je dat nu eenmaal.
Angsten nooit ontkennen maar benoemen en geborgenheid geven al zijn het de onnozelste angsten, je kind beleeft het wel als angstig.
Mijn eigen kind heeft het ook, niet met vuurwerk maar wel angstig wakker worden. Ik troost hem, leg hem dan op mijn bed ( als wij al liggen tussen ons in) en wanneer hij weer slaapt leg ik hem terug. Dat is voor hem de beste optie. Misschien ook voor jou kindje? Zelf wat dingetjes proberen en dan merk je zelf wat het prettigst is.
Ik denk anders dan sommige anderen. Onze zoon is 19mnd en wordt soms snachts wakker...geen idee waarom... als we niks doen gaat ie harder huilen. Ik ben er tegen om een kind te laten huilen! Wij halen hem eruit, knuffelen 1 minuut (denk ik, soms 2) even met hem en leggen hem daarna terug, soms duurt het langer en stap ik even met hem in ons bed, hij wordt er rustig van, hij ligt tegen me aan, veilig. Probeer het eens. We hebben nog 3 andere kinderen en zwanger van de 5e, onze dochter van 7 is ook een tijd bang geweest. Maak er een ritueeltje van en desnoods knuffel je even...no big deal. Echt! Mensen die denken dat je je kind daarmee verziekt hebben het ëcht mis! Tip; ken je kiind magazine? Echt een eye opener ten opzichte van vele andere magazines. Voel je vrij om me een pb te sturen
Gelukkig reageert iedereen hier bijna hetzelfde! (: Dat ze troost en veiligheid nodig heeft. Fijn dat steeds meer mensen deze manier kiezen, onvoorwaardelijke liefde is zo belangrijk voor kinderen (en eigenlijk voor iedereen). Heb mn zoontje ook nooit laten huilen (:
Of het een No go is bepalen jullie zelf maar ik zou er niet aan beginnen. Zoals iemand al zegt bevestig je daarmee dat haar kamer dus eng is. En de stap terug naar haar eigen kamer wordt alleen maar groter. Ik zou ook mooie filmpjes van vuurwerk laten zien en uitleggen dat dat nog láng niet weer gebeurt. Wat ik bij mijn eigen kids deed, is met de lamp aan de kamer bekijken. Dan de lamp uit waar je bij bent en dan uitleggen dat alles er anders uit lijkt te zien. Maar als je dan de lamp weer aan doet, zie je dat er niks verandert is. Verder zou je ook nog kunnen denken aan een drupje lavendel bij haar kussen. Als ze van elk geluidje schrikt zou ik de deur juist weer dicht gaan doen. Uitleggen dat je haar altijd kunt horen en er niks kan gebeuren. Maar dat zul je vast al hebben gedaan.
Mijn ervaring is dat je juist niet de angst bevestigd, maar dat je in de behoefte in geborgenheid en veiligheid voorziet. Daardoor neemt de angst juist af en krijgt een kind weer vertrouwen en is de overstap naar de eigen kamer niet groter maar juist kleiner. Omdat je een kind dan geleerd hebt dat als hij bang is, bij jou terecht kan. Daar ligt echt de sleutel van de oplossing. Angst beredeneren helpt niet. Als angst er is, dan is het er. Ik heb een angststoornis gehad, en hoe nuchter en realistisch je ook bent en zelf wellicht ook wel wéét dat er niets aan de hand is, neemt dat het gevoel niet weg. En nu ben ik volwassen en kan ik relativeren, maar een kind kan dat niet en juist dan is het belangrijk dat je ze niet alleen laat. Hoe meer je toegeeft in de behoefte, hoe sneller iemand er ook weer van af is. En sommige kinderen hebben inderdaad genoeg aan even roepen dat je er bent, maar veel kinderen hebben ook daadwerkelijk die nabijheid van de ouders nodig, en dat ok. Nadat mijn zoontje die angst periode heeft gehad ging het in zijn eigen kamer slapen gewoon 1 een keer goed. Ben er van overtuigd dat dit bij andere kinderen net zo werkt.
Ach wat sneu... ik was als kind ook vaak bang en dacht echt soms dat ik dood ging. Angst je zo erg voor een kind! Ik zou erbij blijven tot ze slaapt... mijn zoontje is ook ineens bang in het donker, ik heb een stoel op zn kamer gezet en hij valt in mn armen in slaap en dan leg ik hem in bed. Een kind wat bang is alleen laten vind ik echt heel erg zielig, ookal roep je van een afstand dat je er bent. Ik zou erbij blijven zodat haar eigen kamer weer veilig gaat voelen. En de tip van vuurwerk kijken overdag vind ik een hele goede!
Niet vergeten dat jou mama gevoel nooit fout is. Als jij overweegt het bedje bij jullie in de kamer te zetten moet je vooral niet denken aan wat een ander zou zeggen. Mijn dochter is ook enorm bang.. Een nachtlampje alleen is niet voldoende, het grote licht moet ook aan. Als ze slaapt doen we dat dan uit. Wij gingen bij haar in bed liggen tot ze sliep. Volg vooral je eigen gevoel
Ik heb naast mijn zoon (2) zijn bedje een stoel staan. Hij heeft hier de laatste tijd ook last van. Ik ga naast hem zitten en hou z’n handje vast of aai hem over z’n hoofdje. Tot hij is slaap valt en dan ga ik weer mijn bed in. Als hij echt overstuur is pak ik hem vast ga ik op de stoel met hem zitten wiegen. Slaapt i dan leg ik hem weer terug in zijn bed
Het klinkt alsof ze zich niet meer veilig voelt. Ik zou het bedje in jullie kamer zetten zodat ze zich weer veilig voelt. Wanneer ze weer begrijpt dat er niks aan de hand is kan ze weer terug.
Of je legt een matras in haar kamer en gaat erbij liggen.
Ik zou haar bedje inderdaad fijn bij jullie zetten. Zo zielig als ze bang zijn. Dan voelt ze zich veilig en als het weer wat beter gaat kan ze altijd weer terug. Onze dochter heeft zo'n 2jaar op onze kamer geslapen en nu slaapt ze prima in haar eigen kamer. Dus zelf ervaar ik daar geen problemen mee.
Dit zou ik ook doen. Onze 2e dochter heeft ook heel lang vreselijk geslapen. Bij ons slapen hielp echt maar niet gedaan omdat iedereen het afraadde. Toen iedereen kapot, chagrijnig en dat we er gezeur onderling van kregen wel gedaan. Iedereen sliep, heeft 3 kwart jaar geduurd dat ze terug kon naar eigen kamer maar het lukte. Ik zou eraan toegeven, ik heb spijt dat we het niet meteen gedaan hebben.
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (16) Verversen