Wij hebben van 2019 nog 2 cryos in de vriezer, altijd gezegd dat ik ze weg zou geven wanneer nooit overgehad. Maar vorig jaar besloten ze toch liever te willen vernietigen dan weg geven. Enkel welke optie ik ook zou kiezen ik krijg het niet over mijn hart.
Het voelt als een stukje van mij, heel veel moeite voor gedaan ook omdat het voelt dat het meer is dan alleen een cryo. Maar staat al vast ik ga ze nooit benutten, maar definitief afscheid nemen die gedachten maakt mij verdrietig, iemand herkenning.?
Ik zou dat ook hebben. Mijn vriendin wilde om die reden alleen icsi via een natuurlijke eisprong, zodat er geen cryo's zouden overblijven. Er wordt soms zo gemakkelijk over gedaan, maar in wezen is een cryo natuurlijk gewoon het prille begin van een kindje...
Ja als dat voor je weg gelegd was ideaal, hier had ik geen eisprong toen der tijd dus moest kunstmatig. Maar icsi heeft ze ook een punctie moeten ondergaan, als daar embryo’s zijn uit ontstaan worden het na het invriezen altijd embryo’s. Dus icsi zonder embryo of cryo niet mogelijk.
Ja vind dat er wel meer aandacht aan gegeven zou mogen worden. Het traject zelf ben je alleen bezig hopen ooit mama te worden. Enkel in mijn geval ben ik na onze eerste dochter altijd natuurlijk zwanger geraakt dus niet nodig gehad. En ja we hebben na onze eerste natuurlijke zwangerschap die mis ging een afspraak gemaakt, om terug te laten plaatsen maar toen kwam er weer een natuurlijke zwangerschap. Dus achteraf beter niet zelf kunnen proberen en die twee benutten, maar ja is allemaal achteraf.
Lastige zaken... Ik zou zelf denk ik niet kunnen leven met de gedachte dat er misschien een kindje van mij ergens anders zou rondlopen... Daar zou ik echt gek van worden, denk ik...
Mijn vriendin had telkens maar één eitje, omdat ze geen stimulerende middelen gebruikte, en als daar een cryo uit ontstond, werd dat vers teruggeplaatst. Maar geen extra's in hun geval... Dus er is ook niets overgebleven...
Op die manier, wist niet dat het kon, maar was toen geen optie helaas. Wilde dus het weg geven aan mensen, die in de zelfde situatie zaten dan op die manier helpen. Tot vorg jaar toen dacht ik nee, in de maatschap waarin wij nu leven met al die gekken, kan ik het niet over mijn hart verkrijgen niet wetende in wat voor gezin hij of zij op zal groeien. Dat is iets waar ik nooit rust in zou kunnen vinden, mezelf altijd zou bevragen over de hoe en wat en waarom etc. Maar zou wel een goed thema zijn om Meer aandacht aan te geven.
Heel herkenbaar. Wij hebben er nog drie in de vriezer. We hebben twee kindjes gekregen en mijn man is klaar. Ik eigenlijk nog niet, maar denk dus wel dat het hierbij blijft. Heb ook altijd gezegd dat ik eventuele cryo’s die ‘over’ waren zou willen afstaan maar het voelt nu verkeerd om volle broers of zussen van onze kinderen de wereld in te sturen. Vernietigen klinkt vreselijk. Het zijn maar een paar celletjes en toch voelt het alsof er nog drie mini kindjes op ons wachten. Ik zou echt nog liever ze allemaal laten terugplaatsen en dat er geen blijft zitten dan dat ik ze laat vernietigen. Onze jongste is zes maanden dus misschien komt de berusting nog, maar voor nu kan ik nog geen afscheid nemen, zelfs als mijn gezin waarschijnlijk wel compleet is
Precies dit, al is het wel in mijn ogen met wat meer eigenlijk potentie tot, zo’n potentie zoals onze eerste dochter. Je schijnt ze ook op te kunnen halen en begraven maar vind allemaal geen optie. En omdat altijd die twee in mijn hoofd zaten als broertje of zusje van en dat is nu niet. Wist niet dat dit zo’n ding zou zijn van zo’n heel traject.. altijd bezig met zwanger raken, nooit bij stil gestaan. Als ik dit gevoel nu had geweten had ik idd na de miskraam niet zelf opnieuw geprobeerd maar de toen terug laten plaatsen. Maar juist omdat ik natuurlijk zwanger kon raken was dat op dat moment belangrijker.
Dit is een heel ingewikkeld dilemma. In mijn nabije omgeving maak ik dit ook mee.
Ik denk dat het voor jezelf belangrijk is om ethisch af te wegen hoe je naar een cryo kijkt (klompje cellen of pril menselijk leven). Naast terugplaatsing, donatie (anderen of wetenschap) en vernietiging is er ook de optie om je cryo’s op te halen en ze bijv. zelf te ‘begraven’.
Klopt vind het allemaal gewoon geen optie, klinkt gek want wil ze niet meer benutten. Wist gewoon weg niet dat dit er ook bij hoort, ken ook verder niemand die dit mee gemaakt heeft in omgeving.
Ja ik zie het nu nog als een begin tot een nieuw leven, mijn eerste dochter is eruit voort gekomen met als gedachten ooit die twee nog te benutten als broertjes of zusje voor haar. Maar wisten toen niet dat het traject niet meer nodig zou hebben. We hadden wel een afspraak gemaakt om ze voor als nog terug te plaatsen (2022) maar dat is er nooit van gekomen ivm natuurlijke zwangerschap. Voelt dus iets vernietigen wat had kunnen zijn.
Heel herkenbaar. Ik heb er nog eentje. Toevallig hebben wij kort geleden besloten tot gaan voor vernietiging.
Dit is iets dat nooit besproken is tijdens ons traject, en waar we nooit bij stil hebben gestaan. We waren bezig met genoeg eicellen, genoeg bevruchtingen, genoeg cryo’s, om zoveel mogelijk kans te hebben. En we zagen het altijd alleen als een cel of een groepje cellen.
Inmiddels 3 kinderen uit die ene poging en al jaren compleet, maar dus nog eentje over. En zolang ik daar aan denk als een cryo in de vriezer, zijn het enkele cellen. Als ik denk aan vernietigen, dan komt de potentie van dat groepje cellen naar de voorgrond en voelt het heel anders.
Ik heb vaak gedacht: was er maar eentje extra niet goed ontdooid of was er maar eentje extra die niet gepakt had, of dat de vriezer van het ziekenhuis een storing had gekregen ofzo. Dan was het dilemma er niet geweest.
Wij wisten ook niet goed wat we er mee wilden. Toch die potentie die dan de kop opsteekt. Maar al die jaren nutteloos in de vriezer slaat ook nergens op. En met de jaren merk ik wel dat we steeds meer richting ‘dat groepje cellen gevoel’ gaan, waardoor we nu wel de knoop door hebben gehakt.
Deze voel ik helemaal, voor mij voelt het dus echt nog als iets wat kan in de toekomst had kunnen ontpoppen tot ons kindje. Bedoel het is al compleet en ligt te wachten toen op mij, maar toen wisten wij idd ook niet dat wij natuurlijk zwanger zouden raken. Ook niet overzien noch nagedacht wat het betekende cryos overhouden. Het voelt voor mij niet als klompje cellen maar echt nog als zijnde begin van, zouden we het terug laten plaatsen betekend het; dat het eventueel een zwangerschap zou kunnen worden. Ook wetende mijn oudste dochter komt uit de vriezer, en de twee die er nog inloggen waren toen zo welkom en geliefd. Voelt gek dat ik die nooit een kans heb en of hen kunnen geven.
Het heeft wel jaren geduurd hoor., ik sta er nu echt anders in dan de eerste jaren na de geboorte van onze jongste. Toen voelde ik die potentie heel sterk. En dat gevoel is door de jaren heen gaan schuiven. We hebben meerdere cryo’s verloren bij invriezen, ontdooien en mislukte terugplaatsingen, en dat voelde als een verloren kans maar niet als een verloren kind. Dat hielp me bij die cryo steeds meer zien als een ‘groepje cellen’. En Inmiddels ben ik echt wel te oud voor een zwangerschap, dat voelt ook anders dan eerder. Die potentie, die is er eigenlijk niet meer, de kans daarop is voorbij.
Maar het blijft ingewikkeld, dit is echt een onderbelicht stukje van vruchtbaarheidsbehandelingen vind ik.
Alle ontdooiingen zijn altijd goed gegaan, nooit verloren gegaan. De verse terugplaatsing is later in een miskraam geëindigd. Mijn oudste dochter was cryo nummer vier die bleef plakken. Het voelt niet echt als een kind maar ook geen klomp cellen wel potentie tot iets, ondanks wij die potentie nooit gaan benutten. Het is heel ingewikkeld en niet gedacht noch verwacht dat er dus meerdere stadia zijn mbt zo’n traject.
Ik, na een aantal jaren in de vriezer en ook jaarlijks daarvoor betaald te hebben uiteindelijk gekozen voor vernietigen. Het voelde inderdaad definitief/ raar. Maar een andere optie was voor ons ook niet passend.
Nee precies dat, enkel omdat ik weet dat we ze niet gaan gebruiken voelt het of ik nu toch een knoop Door moeten hakken ondanks we er gewoon voor betalen.
Na 5 jaar wat hier onder benoemd wordt betaal je een X bedrag. Ze liggen inmiddels sinds januari 2019 (7 jaar in de vriezer) Daarnaast wordt ik 39 en hebben we twee dochters uit een natuurlijke
Zwangerschap. Enkel onze oudste dochter is uit een traject.
We wilde in 2022 na de miskraam de cryos benutten maar raakte meteen opnieuw weer zwanger dus was niet nodig. Daarnaast wonen we in Spanje dus moeten we alles zelf bekostigen, transport etc. En zouden we het in Nederland doen moeten we ook alles zelf betalen niet verzekerd meer.
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (23) Verversen