Mijn man en ik zijn al 2.5 jaar aan de twijfel voor een derde kind. We hebben twee gezonde dochters van 2.5 en bijna 5 en we hebben toch gevoel dat we er nu voor willen gaan of anders niet. Wat heeft jullie uiteindelijk wel of niet over de streep geholpen en hoe ervaren jullie dit nou? We gebruiken nu alleen condooms en willen eigenlijk dat mijn man gesteriliseerd word. Zodat we niet de rest van ons leven het gevoel hebben dat ik perongeluk zwanger word(al zou het natuurlijk welkom zijn).
Zelfde gevoel hier. Meiden zijn 6 en bijna 5 en nu toch aan het twijfelen geslagen. Ik zag van de week kleertjes en er zijn weer wat mensen zwanger in de omgeving en ineens ging het weer kriebelen. Ik wist zeker dat ik klaar was met kinderen krijgen en toen ineens die kriebels weer, had ik eerder dit jaar ook al een keer gehad. Maar ik studeer nu net een jaar en moet er nog zeker 2 dus moet ik dat dan wel doen, gaat het dan wel allemaal lukken en raak ik mijn baan niet kwijt. Aan de andere kant mijn gevoel zegt doen, dus welk bezwaar weegt daar tegen op zou je zeggen?? Pff echt lastig dit onderwerp.... HELP
Als het financieel goed zit, zou ik het gewoon doen! Ja, het zal druk zijn, maar ze worden vanzelf ouder en zelfstandiger! Ik wist eigenlijk een paar weken nadat dochter geboren was al dat ik nog 2 erbij zou willen, dus ook in totaal 3. Wel bewust de keuze om er telkens minimaal 2,5 jaar tussen te willen. Nu zal er tussen dochter en 2e sowieso 3 jaar komen, want wij beginnen pas weer in november aan de 2e i.v.m. huis dat volgend jaar april/mei/juni opgeleverd gaat worden en wij willen per sé dat het kindje daar pas geboren gaat worden i.v.m. ruimtegebrek in ons tijdelijk appartement. Anders waren we vanaf deze maand ervoor gegaan, nu nog even geduld.
Wij hebben ook 3 kinderen. 6 4.5 en 14 maanden. De jongste is de moeilijkste en de drukste van allemaal. Ik vond van 2 naar 3 best zwaar vallen. Maar uiteindelijk word hij ook groot😁maar tis zo heerlijk om ze samen te zien spelen etc. En kan hem niet meer missen. Hoe kort de nachten soms kunnen zijn. Neem ik voor lief.
Spannende keuze om voor een derde kindje te gaan. Ik ben zelf nu 27 weken zwanger van onze derde en ik geniet er erg van. Het is alleen wel een 'cadeautje' omdat mijn man net een paar maanden gesteriliseerd was en toen bleek ik toch zwanger. Dus zelfs na een sterilisatie is er nog kans is mijn ervaring, het geeft geen 100% zekerheid. Voor ons was dit wel even omschakelen omdat we om oa medische en financiële redenen de keuze bij 2 wilden laten. We zijn nu erg blij en heel dankbaar. Onze jongste kindje was met de positieve test net 1 jaar dus het wordt vast wel druk en vermoeiend maar ach ja we zijn positief en zijn het als een mooie verassing in ons leven. We hebben geen 3e kinderslaapkamer, de baby kleding had ik al weggegeven en er zijn vast nog veel meer nadelen te noemen maar daar willen we niet te veel mee bezig zijn. Ik geniet nu volop van m'n zwangerschap en verheug me zo op een lieve kleine erbij, nog meer liefde en gezelligheid in huis. Het lijkt me voor jou lastig om te kiezen, twee kinderen is al een rijkdom en erg leuk. Nu ik als 'verassing' zwanger ben zou ik dit nu al echt nooit willen missen en ik zou niet meer anders willen. Mocht je man toch voor de sterilisatie gaan en je wilt echt geen derde, dan is mijn advies wel, ga voor de zekerheid aan de anticonceptie of andere voorbehoedsmiddelen. Ik kan je dus (nog) geen advies geven qua ervaring maar hopelijk heb je wel wat aan mijn verhaal. Ik denk dat je alleen maar samen vanuit je gevoel een keuze kan maken. Dat hebben wij ook gedaan door het kindje te laten komen. Heel veel succes met je keuze hierin! Liefs
Ik lees mee.. Nog geen 10 minuten geleden heeft mijn man toevallig nogmaals gevraagd waarom ik geen derde wil (hij wil het dolgraag). Ik zit nog steeds in het dilemma.. En nee ik durf op dit moment niet voor een derde te gaan. Maar iets in mij blijft knagen.. Moeilijk he?!
Ik heb er 3 in 3 jaar tijd gekregen, ze zijn nu 8,7 en 5. Ja het is pittig, maar ook heeeeeeel gezellig. Nu krijgen ze er een zusje bij en zijn ze zo zelfstandig dat me dat geen probleem lijkt!
Ik vind het superleuk! Vond het tijdens de zwangerschap ook spannend hoor! Onze oudste is een jongen van 8,5 dan een meisje van 3,5 en nu een meisje van 4 maanden! We genieten volop. Natuurlijk is de ene dag drukker als de andere, persoonlijk merk ik dat je wel flexibeler bent omdat je al kids om je heen hebt! Het enige wat ik regelmatig denk is: 'wat gaat het hard, te hard, ze is alweer zo wijs en groot
2 naar 3 vond ik persoonlijk heel pittig. 3 is nu nog steeds echt een stuk drukker als 2 maar wij willen een nummer 4 😂 je moet t zo zien dat je nu met 2 handen voor allebei iets kan doen en die derde wil straks ook vanalles en kom je letterlijk handen tekort. Maar tis ook o zo leuk. Leeftijdsverschil is hier wel heel klein dat is bij jou weer anders. Volg je hart zou ik zeggen.
Wij hebben echt 4 jaar lang getwijfeld en nu zwanger van nummer 3. Ik vond de keus zo moeilijk. En alles werd alweer zo makkelijk. Daar zie ik eerlijk gezegd nog wel een beetje tegen op. De gebroken nachten. voeden om de zoveel uur. Maar wat ons de doorslag gaf was de liefde de liefde voor elkaar en de liefde voor de kids. We willen dat graag nog een keer delen met elkaar en met een klein popje erbij!
0nze jongens zijn 11 en 9 jaar en wij worden dit jaar 31. Dus voor ons gevoel was het nu of nooit. Ook omdat we toen jong ouders werden willen we ook niet op ons 36 bijv nog voor een kleine gaan. . En 1e ronde zwanger dus heeft zo moeten zijn voor ons gevoel 🤗
Proficiat! Wat leuk! Hoe zijn jouw jongens eronder dat er nog een kleintje bij komt? Vind je het niet gek om alles zo opnieuw te beleven? Het is toch alweer een tijd geleden.
Na de geboorte van mijn tweede wist ik direct in de kraamweek al dat er nog een kindje bij ons zou komen. Het voelde gewoon zo. Terwijl mijn man altijd 2 als limiet aan had gegeven en ik zelf ook echt niet openstond voor een derde. Maar toen we alles op de rit hadden en we weer goede nachten maakten toen kwam er toch nog een sterkte wens voor een derde. Alles nog voor 1 keer meemaken. Mijn man heeft heel erg lang getwijfeld en op een bepaald moment heb ik een datum geprikt met de mededeling dat hij echt een keuze moest maken. Wat het ook zou zijn, dan gaan we of voor sterilisatie of een derde. Gelukkig heeft hij ook voor een derde kindje gekozen en ik ben heel erg gelukkig met onze drie kinderen. De oudste twee doen alles voor de kleine. Heel erg schattig en leuk om te zien. Maar na de laatste zwangerschap heeft mijn man zich laten steriliseren. 3 is echt de max.
Toen ik nét was bevallen van m’n tweede, wist ik het. Dit wil ik nog een keer. Toen kwamen er een paar moeilijke maanden en wist ik het niet meer zo zeker, maar de wens bleef en werd steeds weer sterker. Nog 1 keer, alle eerste keren. Nu 33 weken zwanger van de derde en straks eens kijken hoe het echt is met drie kinderen. Het geeft me een heel goed gevoel dat we straks voor ons gevoel compleet zijn.
Bij ons gaf de doorslag dat ik echt nog niet het gevoel had dat het gezin compleet was. Nu met de derde erbij heb ik dat gevoel wel en heeft mijn man zich laten steriliseren (wat trouwens niet bij iedereen een peuleschil is: hij heeft nog zeker een halfjaar pijn gehad en was pas na 6 maanden onvruchtbaar)
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (22) Verversen