Hoi mama’s 😊 Ik ben van plan om met mijn kind van 12 jaar oud even naar een psycholoog te gaan. Hij heeft sinds een paar maanden bepaalde dwanggedachten/ritueeltjes rondom tellen. Hij heeft nu voor de tweede keer aangegeven dat hij het soms vervelend vindt en dat hij het niet goed uit zijn hoofd krijgt. Verder is hij gewoon een vrolijk kind, speelt lekker met zijn vrienden en functioneert eigenlijk zoals altijd. ❤️ Ik vroeg me af of andere mama’s dit herkennen bij hun kind? Hebben jullie kinderen ook een periode gehad met zulke gedachten, tellen of ritueeltjes? En ging dit uiteindelijk vanzelf over, of hebben jullie hulp gezocht?
Hij geeft aan te tellen in zichzelf en als het verkeerd gaat begint hij opnieuw wat hij soms erg vervelend vindt, maar het geeft hem ook even opluchting..
Ik heb het zelf, van alles tellen, zeker op momenten dat ik ergens zit te wachten. Hoeveel lampen, tegels, auto's enz. Misschien ook eens navragen wanneer hij gaat tellen. Is het een oncontroleerbare drang of uit verveling?
En hoe ervaar je dat? Het geeft hem opluchting gaf hij aan. Het begons als een spel. Laatst vond hij het erg vervelend omdat hij het begon te herhalen. Ik sprak hem erover en sindsdien klaagt hij niet. Hij ziet er vrolijk uit. Ik wil er niet opnieuw over beginnen en hem eraan herinneren.
Ik kan me momenten herinneren dat ik het vervelend vond. Helemaal achterom moeten kijken om alle lampen bijvoorbeeld te tellen en als je dan twijfelde of je t goed had, dan weer overnieuw beginnen omdat ik t toch zeker wilde weten. Maar dat is in de loop der jaren wel minder geworden. Of ik telde gewoon niet nog een keer. Maar traptreden bijvoorbeeld tel ik echt nog altijd als we ergens omhoog lopen. Als iemand dan iets vraagt, geef ik ook alleen antwoord als ik stil sta zodat ik niet vergeet waar ik ben 😅. Maar ik kan het nu ook los laten bij andere dingen en denken laat maar. Maar ik merk gewoon dat ik al snel merk van 6 hoog, 5 breed is 30 en nog 6 halve maakt 33. Ik vind het nu ook totaal niet vervelend meer.
Ik heb er zelf als kind ook periodes last van gehad, vanaf een jaar of 8 denk ik. Het komt volgens mij veel voor (net als dat veel volwassenen ook wel iets hebben). Meermaals gekomen en gegaan. Kostte ook echt tijd. Ben nu (na een vervelende periode rond m’n 19e bij mentaal erg moeizame switch school naar opleiding). heel streng voor mezelf en laat niks meer toe aan handelingen “omdat anders…”. Gaat al dik 15 jaar goed. Ik heb er geen professionele hulp voor gehad, wel een erg begrijpende vader waar ik het mee kon delen. Bij mij was het delen trouwens keerpunt om moeite te doen om het volledig los te laten.
Maar het is altijd slim om er advies/hulp voor te vragen want het kan natuurlijk ook uit de hand lopen (maar net zoals eerdere reactie van iemand laat zien, het hoéft dus niet, dus geen paniek). Er ligt ook vaak wat onder, met name angst, en dat is natuurlijk gewoon heel vervelend voor hem. Zou bij het CJG beginnen, die kennen meestal de juiste personen/instanties.
Dankjewel voor het delen van je ervaring. ❤️ Het stelt me gerust om te lezen dat dit soort periodes bij kinderen vaker kunnen voorkomen en ook weer helemaal over kunnen gaan. Vooral omdat mijn zoon verder gewoon vrolijk is en goed functioneert. We gaan inderdaad even met een psycholoog praten, zodat we weten hoe we hier het beste mee om kunnen gaan. Bedankt! 😊
Ik had er zelf last van rond mijn twaalfde en dat is nog vaak teruggekomen. Ook perioden wel eens helemaal weg geweest maar heeft ook wel mijn leven een tijdje beheerst. Heeft hij er de hele dag last van of alleen soms? Wel fijn dat hij er met jou over praat. Als hij er zelf voor openstaat om erover te praten kan dat wel waardevol zijn. Bij mij en bij mijn oudste helpt het om iets leuks nieuws te introduceren zoals de Harry Potter boeken/ een nieuwe sport/ activiteit/ boeken of film serie of een game om echt even je gedachten te verzetten. Wij hebben bij angst wel eens een boek van dawn heubner gebruikt dat hielp heel erg goed. Ze heeft ook geschreven: " wat te doen als je gedachten vastlopen" ik heb deze nog niet geprobeerd maar ik zou er zeker eens naar kijken. Ikzelf vond het heel fijn om erachter te komen dat het heel veel voorkomt en dat je dus niet "gek" bent. Door het mechanisme erachter te begrijpen werd het bij mij ook direct minder.
Dankjewel, dit stelt me echt gerust ❤️ Vooral omdat jij het rond je twaalfde ook hebt gehad en het bij jou periodes helemaal weg is geweest. Mijn zoon is over het algemeen ook gewoon een vrolijk kind en speelt graag met zijn vrienden. Hij had gisteren er helemaal geen last van volgens mij. Ik denk dat het momenten zijn. Alleen merkt hij dat het tellen hem soms begint te irriteren en dat hij boos wordt als hij verkeerd telt. Daarom wil ik het gewoon goed in de gaten houden. Met een psycholoog bedoel ik ook niet meteen dat er een label op hem moet komen, maar vooral dat we kunnen leren hoe we er het beste mee om kunnen gaan. Die boeken ga ik zeker even bekijken, bedankt voor de tip!
Persoonlijk vind ik een label helemaal niet negatief. Ik kwam er pas op mijn 25ste achter dat meer mensen dit soort dingen hebben. Tot die tijd heb ik me zo vaak raar gevoeld en gedacht ben ik wel normaal. Maar door programme's als levenslang met dwang voelde ik me eigenlijk veel beter. Dat scheelde bij mij al de helft. Ik heb er ook echt jaren soms helemaal geen last van gehad. Ik weet alleen nu inmiddels dat als ik veel stress heb dat dit mijn manier is om er mee om te gaan. Als het bij mij opspeelt heb ik het vaak gewoon even nodig om meer te slapen en wat stress kwijt te raken bijvoorbeeld met ademhalingsoefeningen/sporten of yoga. Maar de meeste psychologen zijn ook helemaal niet van het snel labels plakken heb ik gemerkt. Ze zijn er heel terughoudend mee tenzij het helpend is voor de persoon. Mocht je wel met iemand gaan praten zou ik wel zoeken naar iemand met ervaring met kinderen met dwanggedachten. Maar inmiddels ben ik er ook achter dat heel veel mensen dit soort dingen hebben. Alleen als het je dagelijkse leven begint te beïnvloeden is wel heel naar natuurlijk. Ik heb het ook altijd erger in de vakantie dan is er minder afleiding. Misschien als school weer begint en de structuur terugkomt wordt het als minder. Of start hij misschien binnenkort op de middelbare school? Ik kan me ook voorstellen dat de spanning daarvan mee kan spelen. Mijn zoontje kan ook erg gespannen zijn voor zoiets maar als het dan begint is het gelijk al stukken minder.
Ja, middelbare school. Dankjewel voor je uitgebreide reactie. ❤️ Het is inderdaad fijn om te lezen dat veel mensen dit soort dingen herkennen en dat het niet automatisch betekent dat het blijvend is. Ik denk ook dat stress een rol speelt. Mijn zoon is verder gewoon vrolijk en functioneert goed, dus ik probeer er niet te veel nadruk op te leggen. We gaan binnenkort wel even met een psycholoog praten, vooral om te weten hoe we er het beste mee om kunnen gaan. Fijn om te horen dat het bij jou ook periodes heeft waarin je er helemaal geen last van hebt. Dat geeft me vertrouwen. ❤️
Ja, middelbare school. Dankjewel voor je uitgebreide reactie. ❤️ Het is inderdaad fijn om te lezen dat veel mensen dit soort dingen herkennen en dat het niet automatisch betekent dat het blijvend is. Ik denk ook dat stress een rol speelt. Mijn zoon is verder gewoon vrolijk en functioneert goed, dus ik probeer er niet te veel nadruk op te leggen. We gaan binnenkort wel even met een psycholoog praten, vooral om te weten hoe we er het beste mee om kunnen gaan. Fijn om te horen dat het bij jou ook periodes heeft waarin je er helemaal geen last van hebt. Dat geeft me vertrouwen. ❤️
Ja, middelbare school. Dankjewel voor je uitgebreide reactie. ❤️ Het is inderdaad fijn om te lezen dat veel mensen dit soort dingen herkennen en dat het niet automatisch betekent dat het blijvend is. Ik denk ook dat stress een rol speelt. Mijn zoon is verder gewoon vrolijk en functioneert goed, dus ik probeer er niet te veel nadruk op te leggen. We gaan binnenkort wel even met een psycholoog praten, vooral om te weten hoe we er het beste mee om kunnen gaan. Fijn om te horen dat het bij jou ook periodes heeft waarin je er helemaal geen last van hebt. Dat geeft me vertrouwen. ❤️
Het kan diverse redenen hebben. Spanning, extreme veranderingen, plotsklaps verlies...maar ook dat er iets anders aan onderligt. Even naa de psych? Hoe zie je dat voor je?...ook voor kids zijn er tijden qua wachten (minder lang dan volwassen maar alsnog)
Als hij het vervelend vindt zou ik eerst eens proberen te achterhalen op welke momenten hij het doet en er een routine invinden. Het klinkt als een soothing iets.
Ik denk inderdaad ook dat het iets kan zijn wat hem op een bepaalde manier rust geeft. Hij is van nature best een emotioneel kind en de laatste tijd is hij soms wat angstiger geweest. Zo had hij bijvoorbeeld maandenlang angst voor insecten voor het slapengaan. Dat gaat nu gelukkig iets beter. Daarom vraag ik me af of het tellen misschien ook met spanning of angst te maken kan hebben. Ik probeer vooral te kijken wanneer hij het doet en wat hij op dat moment voelt. Hij geeft zelf aan dat hij het soms vervelend vindt en het niet zomaar uit zijn hoofd krijgt. Daarom dacht ik eraan om eens met een kinderpsycholoog te praten, niet omdat ik meteen denk dat er iets ernstigs aan de hand is, maar gewoon om te weten hoe we hier het beste mee om kunnen gaan.
Het kan een tic zijn maar ook een vorm van controle en er zit vaak wel iets onder. Probeer spelenderwijs er achter te komen waarom, dus is het dwang en beheerst het zijn leven. Zou niet direct aan een psycholoog denken, blijft een kind en hoeft niet meteen zo zwaar aangepakt te worden. We leven in een wereld dat we alles willen labelen, naam willen geven en een verklaring voor willen hebben.
Hij had 2 maanden last van angst voor insecten voor het slapengaan. Hij wilde steeds met mij slapen. Daarvoor zijn wij bij de kinderpsycholoog geweest en hij zei dat het geen fobie is maar een tijdelijke angst dat vanzelf zal weggaan met bootstelling.
Ik woon niet in Nederland trouwens, wij hebben amper wachttijden hier in Spanje.
Er 'moet' bijna wel iets onder liggen. Soms is het heel moeilijk om te bepalen wat. Zijn er nieuwe situaties op komst? Dan lokt bij mij altijd tics uit. De psycholoog kan hier overigens niet zo heel veel mee. Ja, het onderliggende probleem misschien helpen opsporen.
Ik vind het vrij heftig dat je met alles gelijk naar een psycholoog gaat? Bepaalde angsten komen vaak in fases voor, bij bepaalde leeftijden. Waarom zou je daar gelijk mee naar een psycholoog gaan? En met het verhaal rondom ritueeltjes ook… kijk het gewoon eens rustig aan en praat zelf met je kind. Wat is de reden dat je zo snel een psycholoog bezoekt? Straks denkt je kind nog dat hij wat mankeert.
Ik denk eigenlijk dat je het andersom moet zien. Er is absoluut niks mis met je als je naar de psycholoog gaat. Soms kom je er even niet uit zelf en is het fijn als iemand met verstand ervan even met je meedenkt. De psycholoog heeft mij juist geholpen met het feit dat mijn klachten heel normaal zijn en dat iedereen dit wel eens heeft. Je hoeft niet voor ieder dingetje naar de psycholoog naar als je wel even hulp nodig hebt is het net zo normaal als hulp van de huisarts bijvoorbeeld.
Wij zijn maar 1 keer geweest maar een kinderpsycholoog vanwege zijn nachtangst/insecten.. Sat bleef wekenlang aanhouden. Elke nacht gaf hij aan angstig te zijn en niet te kunnen slapen. Praten erover hielp niet. Samen slapen niet. Het werd alleen maar erger.. De kinderpsycholoog vond hij erg aardig en hij had meteen een goede klik. Nu gaat het gelukkig beter daarmee
Ik snap wat je bedoelt. Het is niet makkelijk om te beslissen wat we moeten doen. Maar hij heeft het nu maanden en het lijkt te verergeren.. ik blijf positief en luister naar hem. Ik weet het niet. Het is lastig om hem zo te zien.. het doet mij veel pijn dat hij zo worstelt met zijn gedachtes soms.
Mijn jongste heeft wel eens een tic gehad maar dat ging vanzelf over. Kan hij aangeven waarom hij gaat tellen? Ik kan zelf niet hoofdrekenen dus als ik dat toch probeer en het gaat fout (wat meestal gebeurt want er ontstaat error in mijn hoofd), geef ik op. Hoera voor de rekenmachine. Misschien helpt een rekenmachine voor jouw zoon? Hij heeft er vast een aangezien hij naar de middelbare gaat.
Hij geeft aan dat het verlichting geeft. Hij telt dezelfde getallenreeks achter elkaar. En als het misgaat raakt hij gefrustreerd. Hij geeft aan dat dit niet zo lang geleden is begonnen. Vrij kort. Dat denk ik ook. Het valt mij ook sinds kort op
Reageer op dit topic
Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A
reacties (26) Verversen